The Legend of Zelda: Skyward Sword HD

Ondanks het feit dat ik de trotse eigenaar ben van elk van Nintendo’s consoles, met uitzondering van de Virtual Boy, heb ik in mijn ruim tien jaar als reviewer altijd de boot afgehouden als het aankomt op Zelda-titels. Enkel recensies van spin-off Hyrule Warriors en de HD-remake van Windwaker sieren mijn naam, hetgeen een heel bewuste keus was. Wat ik namelijk nooit heb begrepen, is waarom mensen zo met de franchise weglopen. Ik heb pakweg 60% van de games in de serie gespeeld en terwijl ik ze vermakelijk en goed in elkaar gezet vond, werd ik er nooit door van mijn sokken geblazen. Gaat Skyward Sword HD mij dan toch in de zevende hemel brengen?

Link zit er in ieder geval al wanneer ons avontuur begint. In dit oorsprongverhaal van onze in groen gehulde held leeft de mensheid op eilandjes in de lucht, zwevend boven een eindeloos en onpenetreerbaar wolkendek. En dit doen ze al generaties lang. Verhalen over een wereld op een plek genaamd het oppervlak worden hierdoor afgeschreven als mythes en geruchten van zij die hun hoofd niet enkel letterlijk, maar ook spreekwoordelijk in de wolken hebben. Na een ietwat trage start in dit luchtruim ontdek je echter dat sommige dromen toch geen bedrog zijn.

Moodkiller

Tijdens een romantische luchtdate worden Zelda en Link, al vliegend op vogels genaamd Loftwings, overvallen door een tornado. Deze tornado zuigt de blondine waar de franchise de naam aan ontleent door de wolken, terwijl Link gewond terugkeert naar Skyloft. Een gebeurtenis die de tandwielen van het lot in gang zet en Link naar het mysterieuze Skyward Sword brengt. Hier maakt hij kennis met Fi, een soort AI die in het wapen verblijft, en leert hij van haar over zijn lotsbestemming als de (eerste van vele) gekozen held van de Godin Hylia. Gelukkig is ze in deze remake stukken minder spraakzaam dan in het origineel.

Wat volgt kan eenieder die ooit een titel als Twilight Princess, Ocarina of Time, A Link to The Past of de meeste andere delen in de serie heeft gespeeld wel raden. Geleid door zijn lot, daalt Link af naar het oppervlakte in een poging om Zelda te redden van het kwaad dat haar ditmaal in zijn greep heeft. Daarbij verkent hij thematisch vormgegeven dungeons, waarbij hij voorwerpen verzamelt en puzzels oplost die hem hiermee leren omgaan en de grijze massa van de speler prikkelen. Typisch Zelda-spul.

*Woosh*

Waar Skyward Sword zich onderscheidt van de andere games, is met zijn nadruk op motion controls. De originele Skyward Sword verscheen oorspronkelijk voor de Nintendo Wii en maakte dus natuurlijkerwijs gebruik van de Wiimote. Die bewegingsgevoelige controller werd ingezet op elke mogelijke manier, van het balanceren van Link op een touw, tot het richten van je pijl of deku nut. Waar de focus destijds echter op lag, was op zwaardvechten. Het Skyward Sword zou de bewegingen van de speler volgen en diens bewegingen vertalen naar het scherm, terwijl vijanden meer finesse vereisten in je zwaardkunsten dan in andere delen van de franchise. Dat klinkt goed in theorie, maar de praktijk wees anders uit. Want hoe deze mechanic zich uitte, is dat wanneer een vijand blokkeert aan de linkerzijde, jij vanuit de rechterflank aanvalt en tegenovergesteld. Het vereist maar weinig oefening en gaat al snel voelen als weinig meer dan een gimmick. Bovendien was de Wiimote zelfs met de later verscheen Plus-add-on vaak niet nauwkeurig genoeg op hectische momenten.

In Skyward Sword HD zou dit euvel aangepakt moeten zijn. De JoyCons zouden veel preciezer moeten werken dan de Wiimote en daardoor een stuk minder frustrerend moeten zijn. En dat kan ik beamen. Dat betekent tegelijkertijd niet dat het goed is. Zelfs met de verbeteringen voelt het gezwiep niet goed aan in hectische situaties die snel handelen vereisen en moet je vaak opnieuw kalibreren. Bovendien voelen veel van de andere motion controlled-momenten geforceerd en doen ze afbreuk aan de ervaring. Daarom is het maar goed dat je bij deze remake niet gebonden bent aan de wapperbesturing. De Switch Lite heeft immers geen JoyCons. Daarom heeft Nintendo ook een knoppenbesturing toegevoegd, al heeft ook die wat haken en ogen.

Achterafje

De grootste daarvan is een logische: Skyward Sword was nooit gemaakt voor knoppen en leent zich er daarom ook niet optimaal voor. Voorwerpen gebruiken, je vijand in het vizier houden en andere simpele acties kunnen prima worden vertaald naar een van de knoppen, maar het maken van specifieke bewegingen met je wapen is een ander verhaal. Nintendo moest daarom een beetje creatief worden. Je zwiept daarom met de rechteranaloge stick, die je actie dan kopieert naar Links zwaard. ‘’Maar,’’ hoor ik je al denken ‘’hoe bestuur je de camera dan?’’ Nou…dat doe je ook met de rechterstick. Alleen moet je tegelijkertijd dan L ingedrukt houden.

Als dit je onnatuurlijk aandoet, ga je waarschijnlijk tegen dezelfde problemen aanlopen als ondergetekende. Ik heb de game voltooid, maar heb tot aan het einde zitten vechten met de besturing die inging tegen mijn instincten als gamer. Dat is een nadeel ja, maar het was in mijn ogen wel de beste manier om Skyward Sword HD beschikbaar te maken voor zij die niet in de woonkamer willen zwaaien met een denkbeeldig zwaard. Bovendien heeft de game wel belangrijkere problemen om je druk om te maken.

Rant away!

Het zal me waarschijnlijk niet in dank worden afgenomen, maar ik moet het toch zeggen: Skyward Sword HD is niet heel erg goed. Het is zeker niet slecht en al helemaal geen onvoldoende waard, maar het heeft een hele hoop kleine en middelgrote probleempunten die het belemmeren om een toptitel te worden. De besturing is er daar een van, maar design is een veel groter euvel. Gedurende je avontuur moet je elke locatie in het spel, op zijn minst, drie keer bezoeken om je hoofdverhaal te vorderen. En hoewel bij elke keer iets wijzigt of je een nieuw stukje gebied kunt ontgrendelen, verandert dit niets aan het feit dat je maar bar weinig variatie ziet in omgeving en sfeer. Het op en neer reizen tussen die locaties is bovendien een ware kwelling, daar je daarvoor telkens weer naar een vogelbeeld moet gaan om terug te keren naar je huis in de wolken, om daar je trouwe vogel te berijden naar een ander gat in het wolkendek, om zo je volgende locatie te bezoeken. Het is repetitief, langdradig en haalt enig momentum dat het spel heeft weten op te bouwen compleet onderuit.

Repetitief is een pijnpunt dat meer terugkomt. Het aantal verschillende soorten vijanden is vanwege de bewegingsgimmick vrij beperkt, terwijl boss fights soms gerecycled worden. Soms van zichzelf, maar ook van andere delen van de serie. Wie klinkt een vuurbaas wiens mond je moet vullen met bommen als die inhaleert of een spelletje projectiel ping-pong immers niet bekend in de oren? Het is op zichzelf allemaal geen ramp, maar wanneer je het met elkaar combineert geeft het een resultaat dat zelfs in bijna dertig uur gameplay nergens een piek weet te bereiken. Dat Nintendo hier wederom de volle mep voor durft te vragen is dan ook ronduit grof, want de grafische update zal echt niet zó veel moeite hebben gekost.
 

Conclusie

Skyward Sword HD mag dan wel diens visuals en besturing verbeteren, terwijl het Fi heeft geleerd om te zwijgen waar nodig, maar het verandert niets aan fundamentele problemen die het origineel al plaagde: een niet boeiende luchtwereld, repetitieve gameplay en weinig omgevingen om te verkennen. Dat het spel ondanks die problemen nog een ruime voldoende krijgt, laat dan ook zien hoe mooi de ruwe diamant had kunnen zijn.