Unit 13

Soms is de titel van een game toepasselijk op zoveel manieren. Dit gaat zeker op voor Unit 13. Natuurlijk is Unit 13 de naam van de groep elite-soldaten waarmee je in deze game aan de slag gaat. Maar op nog een ander niveau is de naam toepasselijk, namelijk door het nummer dertien. Want Unit 13 is een dertien in een dozijn shooter, op alle mogelijke fronten.

Het gezever begint al wanneer je de game in je Vita steekt. Je gaat naar de bijpassende Live Area en die is in het Frans! Aangezien mijn Franse vocabulair zich beperkt tot schuttingtaal en schunnige opmerkingen riep ik snel de hulp van Google in. Unit 13 is enkel in het Nederlands en Frans te spelen, dus zit er niets anders op dan de Vita op Nederlands te zetten.

Na dit akkefietje mag ik dan eindelijk aan de slag, eens ik me door de rommelige menu’s heb heen gewerkt. Op het eerste gezicht lijkt alles prima in orde. Je krijgt een spierbundel onder de knoppen waarmee je een obstakelkoers moet doorstaan om te bewijzen dat je Unit 13 materiaal bent. De graphics doen niet veel onder voor genregenoten op het grote scherm en de audio kan prima mee. Na de tutorial word je welkom geheten in het team. Je krijgt de indruk dat een verhaal gaat beginnen van het groentje dat zich moet bewijzen en uitgroeit tot een held, nou vergeet het maar!

Unit 13 kent geen verhaal, niks, nada, noppes. De singleplayer bestaat uit 36 losse missies die niets maar dan ook niets met elkaar te maken hebben. Je selecteert het gewenste personage uit Unit 13, pakt, indien al vrijgespeeld, de gewenste gear en vertrekt. De meeste missies duren ergens tussen de vijf en vijftien minuten, wat zeer geschikt is voor af en toe tussendoor snel spelen, zoals het een handheld-game betaamt.

De besturing behoeft geen uitleg. Unit 13 speelt hetzelfde als die 1651491764186 andere shooters die op de consoles zijn uitgekomen, met het touchscreen voor extra zaken als het ontmantelen van mijnen en het gooien van granaten. Ook qua design en gameplay onderscheidt het zich niet. Bruin en grijs voeren de boventoon en de baddies hebben waarschijnlijk de hand gelegd op een kloonmachine, getuige het enorme aantal identieke vijanden.

Na de singleplayer die je pak en beet zestien uur zoet houdt zijn er nog enkele kleine zaken die de game zouden moeten rekken. Zo kun je voltooide levels nogmaals doen in co-op, opnieuw spelen om vijf sterren voor elke missie te verzamelen, levelen om meer gear vrij te spelen of de dagelijkse challenges proberen. Enkel de eerste behoeft denk ik uitleg. Elke dag kunnen Unit 13 bezitters een unieke missie downloaden. Deze missie zal slechts een dag beschikbaar zijn en kan slechts eenmaal gespeeld worden, ongeacht of je het haalt of niet. Het doel is om op deze manier de leaderboards en bijbehorend competitief gevoel op te wekken, helaas dit het niet gelukt. Je vrienden worden vaak niet in leaderboards weergegeven terwijl ze er wel horen te staan. Bovendien is de game verre van interessant genoeg om de highscores na te streven.

Conclusie

Unit 13 is geen slechte game, maar het is wel inwisselbaar. Het onderscheidt zich op geen enkel punt van de ontelbaar veel andere shooters die er op de markt zijn. Dat het er goed uitziet en in hapklare snel-even-spelen-in-de-trein-blokjes verdeeld is is prima. Maar had tenminste de moeite gedaan om er een (flinterdun) verhaal omheen te draaien. Alleen aan te raden voor Vita bezitters met een voorliefde voor shooters vanwege gebrek aan iets beters.