Xenoblade Chronicles 2

Als er een genre games was waar de Wii U een nijpend tekort aan had, dan was het wel de JRPG. De NES en SNES waren dé hotspots voor games van Japanese bodem en hoewel de consoles die volgden dat niet evenaarden, hadden ze wel toptitels als Tales of Symphonia, The Last Story en Baton Kaitos die de moeite meer dan waard waren, terwijl de Wii U het moest doen met enkel FE# Tokyo Mirage Sessions en Xenoblade Chronicles X als hoogvliegers. De Switch lijkt gelukkig een betere toekomst tegemoet te gaan, met Xenoblade Chronicles 2 als de voorhoede.

Om maar direct met de deur in huis te vallen: laat je niet misleiden door de twee in de naam van deze game. Deze Switch-titel is geen nieuw avontuur van Shulk en zijn vrienden. Xenoblade Chronicles, X en 2 volgen namelijk de Final Fantasy-wijze van verhaalvertelling, waarin de meeste delen los van elkaar staan of slechts heel losjes met elkaar verbonden zijn, maar wel een gelijkaardig thema en overeenkomstige elementen hebben. In het geval van XC2 zijn die elementen het combat-systeem, Nopon en de titans die mensen als woonruimte gebruiken.

Kruistocht in hotpants

Een van die mensen is Rex, een puber die woont op een kleine titan die hij Gramps noemt en vanwaar hij duikt in de wonderlijke cloud sea die de wereld van Alrest bedekt, om er objecten uit op te vissen. Met dit bergingswerk verdient hij een leuk zakcentje, dat hij naar huis stuurt om het weeshuis waar hij in opgroeide in stand te houden. Zijn inkomen is echter verre van voldoende om het alleen te dragen. Wanneer een grote opdracht voor zijn voeten wordt geworpen, aarzelt hij dan ook geen moment alvorens die aan te nemen.

Zoals je waarschijnlijk al kon voorspellen, gaat die opdracht gigantisch mis. Het object dat Rex boven de wolken moest zien te krijgen was een soort statiskamer, waarin een jonge vrouw in eenzame slaap verblijft. En wanneer Rex in zijn nieuwsgierigheid te dicht bij haar komt, wordt hij door zijn opdrachtgever letterlijk in de rug gestoken, waardoor hij komt te overlijden. Als een geluk bij een ongeluk blijkt dat het meisje genaamd Pyra niet enkel alles mee heeft gekregen, maar ook nog bijzondere krachten bezit, waarmee ze de helft van haar leven opgeeft om dat van Rex te redden, op voorwaarde dat hij haar vergezeld op haar queeste.

Het verhaal dat op deze gebeurtenissen volgt doet sterk denken aan een kruistocht zoals die beschreven staat in verschillende folklore. De vrouw wiens leven letterlijk met dat van Rex verweven is blijkt namelijk de legendarische Aegis Blade te zijn, de dochter van de God van deze wereld, wiens taak het was om zijn wil uit te voeren. Het is Pyra echter niet duidelijk wat haar vader nu precies wilt en daarom vraagt ze Rex om haar naar Elysium te brengen, het domein van God zelf.

Een magische wereld

In de wonderlijke wereld van deze God leven vier soorten levensvormen. Je hebt de mens en de dieren, de schattige Nopon en wezens genaamd Blades. Deze Blades zijn een soort levende wapens die zich binden aan een waardig wezen, dat vervolgens hun Driver wordt. En als Aegis Blade is Pyra de krachtigste van deze wapens. De halve wereld zit Rex dan ook op de hielen om die krachten van hem af te nemen of om te voorkomen dat hij ze gebruikt, waardoor de reis naar het paradijs er een met vele omwegen wordt, die een podium biedt aan het bijna afschrikwekkend grote verhaal dat Xenoblade Chronicles 2 te vertellen heeft.

XC2 is, zelfs voor een JRPG, erg verhaalgedreven. Cutscenes volgen elkaar vaak in rap tempo op en duren makkelijk ruim tien minuten, waarna je niet zelden een klein stukje mag lopen alvorens je de volgende video voor je kiezen krijgt. En dat zal niet iedereen aanspreken. Een advies dat ik kan geven om de ervaring plezanter te maken is de gratis Japanese voice pack uit de eShop te trekken, daar die veruit superieur is aan de vaak vreemd klinkende Engelse voice over die nauwelijks matched met de bewegingen van de mond; maar zelfs dan zal Xenoblade Chronicles 2 niet zijn weggelegd voor gamers die bijvoorbeeld Final Fantasy, Metal Gear Solid of Persona al langdradig vonden. Wie echter geen genoeg kan krijgen van die typische Japanse drama, gaat zich prima thuis voelen in Alrest.

Wat daarbij helpt, is dat Monolith Software nagenoeg elk aspect tot in de puntjes heeft uitgewerkt. Karakters hebben allen hun eigen redenen en motivaties om te doen wat ze doen en geven op de juiste momenten een glimp van dieper liggende geheimen die later de spil van het verhaal gaan worden. Vanaf het begin tot het eind zal je altijd met vragen zitten, die nooit zo lang onbeantwoord blijven dat het vervelend wordt, maar jou als speler wel voortdurend geboeid houden. En dat demonstreert een zeer sterk staaltje schrijfwerk van de Japanse ontwikkelaar, die enkel verweten kan worden dat het einde, naar mijn mening, niet volledig bevredigend is.

Meer dan expositie

Hoewel Xenoblade Chronicles 2 voor het leeuwendeel uit verhaal bestaat, heeft het meer dan dat. Het is immers geen visual novel. Tussen de haat en liefde door is er namelijk een open wereld om te verkennen en zijn er monsters om te bevechten. Het is hier dat de Xenoblade-naam eer aangedaan wordt.

De originele Xenoblade viel op tussen zijn genregenoten door zijn Final Fantasy XII-esque gevechtssysteem, waarbij een gedeelte van een matpartij automatisch verliep. In XC2 is dat niet echt veel anders. Rex en kornuiten vallen automatisch het gekozen doelwit aan, mits die dichtbij genoeg is om te raken. Of jij en de vijand elkaar daarbij daadwerkelijk aanraken, is niet belangrijk. Jouw taak als speler is namelijk bepalen wat er gebeurt buiten deze standaardaanvallen, door de metertjes in de overvolle HUD in de gaten te houden.

Linksbovenin je scherm heb je bijvoorbeeld de party gauge: een driedelige meter die bepaalt of je kompanen weer bij bewustzijn kan brengen wanneer ze vallen in een gevecht en tevens dient als meter voor een chain attack, waarover later meer. Onder de party gauge staat de HP van je karakters, evenals een XP-balk.

Linkonderin kun je kiezen tussen de maximaal drie Blades die je aan jou Driver kunt koppelen en waartussen je wisselt met de pijltjestoetsen van de linker-JoyCon. Hierbij dien je rekening te houden met hun cooldown, elementen en klasse, om zo hun effectiviteit in verschillende situaties te maximaliseren. De vierde pijltjesknop is voorbehouden aan een focus-knop, die je een prioriteitsdoelwit laat aanwijzen.

Rechtsonderin vinden we wederom vier afbeeldingen, die ditmaal staan voor speciale aanvallen genaamd Arts. Ook hiervan kun je er drie toewijzen, die ieder weer hun eigen balkje hebben die aangeeft in hoeverre ze geladen zijn. De vierde knop is bedoeld voor een superaanval die weer te maken heeft met de eerdergenoemde chain attack die spoedig nader toegelicht gaat worden. Voor het zover is moeten we het eerst nog even hebben over de drie balkjes die bovenin het midden van het scherm staan.

C-C-C-Combo!

Een HP-balk voor je doelwit spreekt daarbij eigenlijk voor zich. Het zijn de andere twee meters die nadere uitleg behoeven. Linksboven de vijandelijke HP-balk, vind je bijvoorbeeld een statusbalk, die je inzage geeft in de situatie van je tegenstander. Zo kun je in een oogopslag zien of een vijand bijvoorbeeld gestruikeld is en hoelang dat nog zo blijft, zodat je daarop kunt inspelen met aanvallen die extra schade doen.

Rechtboven de balk staat de duur van de huidige speciale aanval die wordt uitgevoerd en die de start vormt van een chain attack, waar we nu eindelijk over gaan praten. Wanneer een Driver zijn standaardaanvallen uitvoert, vullen zoals eerder gezegd zijn Arts zich op. En wanneer je die gebruikt vullen die op hun beurt weer een superaanval op, die gebonden is aan het element van jouw Blade. Zo zal Pyra – what’s in a name – bijvoorbeeld een vuuraanval gebruiken.

Na het gebruiken van een dergelijke aanval, vult de laatste vrije hoek van je scherm, de rechterbovenhoek, zich met een chain chart, die toont welke elementen je moet volgen om sterkere superaanvallen te triggeren. De vuuraanval uit het voorbeeld bijvoorbeeld, kan worden opgevolgd door de paden vuur-vuur-vuur, vuur-vuur-licht, vuur-water-vuur en vuur-water-ijs, waarbij elke volgende stap in de ladder een sterkere aanval als gevolg heeft. Je hebt echter slechts een beperkte tijd om die volgende aanval in te zetten, denk maar aan de balk uit een alinea eerder, terwijl elke sterkere aanval meer moeite kost om op te laden. Maar als je erin slaagt om een chain compleet te maken, leg je de fundering voor een chain attack.

Wanneer je een ladder vult, krijgt de vijand namelijk een elemental orb van het laatst gebruikte element, die hem een hoge verdediging geeft tegen aanvallen van dat soort. Hiermee speelt Monolith slim in op de gewoonte van gamers om in standaardroutines te vervallen en moedigt het aan om te variëren, al is dat niet de enige taak die het moet vervullen. Wanneer je de party gauge vol hebt, kun je namelijk die langzamerhand beruchte chain attack triggeren, die je drie actieve karakters laat aanvallen met bonus schade. Heeft de vijand op dat moment elemental orbs? Dan kun je die tevens breken, waarbij elke gebroken orb drie extra aanvallen én een hogere bonus oplevert. Een slimme speler kan dus miljoenen HP schade doen in een keer, hetgeen ook wel nodig is richting het einde van de game, waar de toch al langdradige gevechten niet zelden ruim tien minuten kunnen duren.

Visuele stimulans

De reden waarom ik ervoor gekozen heb om zo uitvoering in te gaan op hetgeen dat op je scherm gebeurt, is om jou als lezer een idee te geven van met hoeveel dingen je in Xenoblade Chronicles 2 tegelijkertijd bezig moet zijn, iets wat simpelweg niet goed tot uiting komt in enkel screenshots. Toch werkt het allemaal wonderbaarlijk wel. In het begin van de game kan het soms wat lastig zijn om alles bij te houden, maar na een paar uur ben je al niet anders meer gewend. Hoewel hectisch, is de HUD duidelijk en makkelijk te volgen. Van de landen die je in Alrest bezoekt kunnen we helaas niet hetzelfde zeggen.

Feitelijk is het zo dat Monolith ook met de world building ook een uitstekende ervaring heeft neergezet. De grote gebieden hebben allerlei lagen en geheimen om te ontdekken en zijn bedekt met allerlei diersoorten die je kunt bevechten. Pas daarbij echter heel goed op. In de tweede wereld al loopt een wezen rond van level 91, die dient als de koning van dat gebied. En die kan zomaar je jachtpartij komen verstoren als je niet voorzichtig bent. Zelfs tijdens gevechten gaat de wereld namelijk gewoon door, waardoor soortgenoten soms hun broeder of zuster komen helpen of een carnivoor jou verzwakte zelf als prooi ziet. Een realistische wereld dus, die spijtig genoeg een ramp is om te verkennen.

Omdat de onzichtbare lijn tussen gebieden heel klein is, kun je jezelf binnen enkele passen oog in oog vinden monsters die veel sterker zijn dan de locatie waar je jou zojuist bevond, en daarmee laat ik de monsters als de eerdergenoemde koning nog buiten beschouwing. Dit zorgde ervoor dat ik vaker dan me lief was het hazenpad moest kiezen, omdat de ontzettend onoverzichtelijke quest marker me weer eens naar een plek bracht waar ik niet moest zijn. Nintendo heeft gelukkig dit probleem al erkent en het werkt aan verbeteringen, maar dit zal niet kunnen verhelpen dat de manier waarop je quest locaties moeten zoeken in Xenoblade 2 te basaal is voor de gecompliceerde werelden die je moet navigeren. Ik heb in totaal tachtig uur gestoken in het uitspelen van het verhaal en het verkennen van de optionele content – die overigens in de end-game niet daadwerkelijk optioneel meer is, dus verwaarloos het niet – maar daar had vijftien uur vanaf gehaald kunnen worden als er op sommige momenten net wat meer duidelijkheid was over waar je nu moet zijn. En helaas is dat niet het enige gebrek.

Zowel op in handheld- als dockingmode heeft Xenoblade Chronicles 2 te maken van behoorlijke haperingen op het moment dat het te druk wordt op je scherm. Wanneer je portable speelt, resulteert dit vaak in haperende muziek en een flinke dip in de resolutie, terwijl de game in docking compleet begint te stotteren en extreme vormen van clipping begint te vertonen. Het is allemaal nooit game breaking, maar kan bij vlagen wel de immersie doorbreken. Dat ik dat bijna was vergeten te vermelden bewijst echter dat dit nooit té storend wordt.
 

Conclusie

Zeggen dat Xenoblade Chronicles 2 zwaar op zijn verhaal leunt, is als zeggen dat de grote oceaan een beetje water heeft. Monolith presenteert een verhaal van de grootste proporties dat ik met plezier van begin tot eind gevolgd heb. De rest van het spel is echter niet van hetzelfde niveau. De wereld is te lastig om te navigeren en combat is, doordat het gedeeltelijk automatisch verloopt, op momenten eentonig en langdradig. Maar juist doordat het verhaal het leeuwendeel van je tijd opeist, valt daarmee prima te leven, zolang als dat je de Engelse stemmen vervangt of kunt accepteren.