Column: De magie van het nu nog kopen van een Commodore 64

De versie die Commodore aanbiedt is een hardware emulatie doet. Dit betekent dat er een FPGA-chip in zit. Een FPGA-chip is een chip die gemaakt is om achteraf herprogrammeert te worden. Zo kun je de parameters van de klassieke chip die de Commodore 64 had gebruiken in de FPGA-chip en dan heb je een bijna exacte kopie. Dit is de meest nauwkeurige manier om oude apparatuur na te bootsen.

Dat klinkt allemaal heel leuk en als ik het mensen uitleg dan knikken ze allemaal met de gedachte dat ze het eigenlijk niet boeit. Vervolgens stellen ze de vraag wat ik ermee wil doen. Het enige wat ik dan als antwoord kan geven, is dat zij het niet gaan begrijpen. Voor mij is het namelijk totaal niet bekend wat ik ermee ga doen. Ik ken het apparaat niet goed genoeg. Het gaat mij om iets heel anders. Om het te laten begrijpen geef ik twee voorbeelden: één in de voorbeeld van een game en de ander uit persoonlijke ervaring met mijn MSX.

Als je UFO 50 voor de eerste keer opstart, ziet het er niet bijzonder uit, maar schijn bedriegt. De UFO 50 is een fictieve console waar vijftig spellen op zijn uitgekomen. In de game krijg je een emulator van deze oude console en kun jij alle spellen spelen.

Natuurlijk is hier niets van waar. Wat echter wel bijzonder is, is dat er vijftig indie-ontwikkelaars zijn geweest die allemaal een 8-bit game hebben gemaakt, waarin ze mochten doen wat ze wilden. Deze games zijn gebundeld en dit is wat je speelt.

Het concept is geweldig. De ene game is een simpele parcours game, waar je er heel veel van had op de zeer oude consoles, maar er zitten bijvoorbeeld ook vrij diepgaande RPG's in. Voor de prijs van een goedkope game krijg je in feite vijftig games en het is aan jou om te zien wat je ervan vindt.

Dit is de magie van het verkennen van het onbekende. In het begin zie je niets anders dan een lading cartridges in een menu en als je ze aanklikt opent hij een game. Jij mag zien wat je ermee doet en of je het leuk vindt. Van tevoren weet je totaal niet wat je kunt verwachten. Er is een kans dat er geen enkele game is die je echt iets doet, maar het kan ook zijn dat je opeens vijf uur verder bent op je kostbare dag. Je bent verdwaalt in een game, waarvan het lijkt alsof die speciaal voor jou is gemaakt.

Verkenning is magie en ik denk dat iedereen met een oude console met een hele hoop spellen dit ook wel kan vertellen. Zelf had ik zo'n ervaring met de MSX.