Column: Met wat voor tempo speel je een spel?

Wat mij betreft zijn gamers onder te verdelen in twee categorieën. De ene categorie betreft gamers die veruit de grootste tijd naast hun werk besteden aan het spelen van games. De andere categorie heeft ook nog andere hobby’s of een druk sociaal leven, waardoor niet elke week evenveel uurtjes voor het gamen ingepland kunnen worden. Onder die laatste categorie schaar ik mijzelf. De ene week heb ik meer tijd dan de andere week en voor recensies wordt tijd gemaakt, maar toch zorgt het feit dat ik niet altijd maar aan het gamen ben voor dilemma’s. Het grootste dilemma is de snelheid waarmee ik mij door een spel manoeuvreer.

Laten we beginnen met een voorbeeld van mijn probleem. We gaan terug naar de release van The Elder Scrolls V: Skyrim. Hoeveel uur ik in die game heb zitten? Zeker meer dan honderd. Ik heb echter geen idee hoe het eind van de game eruit ziet. Hetzelfde geldt overigens voor The Elder Scrolls IV: Oblivion of voor het meer recente The Witcher III: Wild Hunt. De reden? Verdwaald raken in de wereld van side quests en andere bijzaken die een game mij weet voor te schotelen.

Het zorgt ervoor dat ik een game beu ben voordat het einde in zicht is. Mijn aandacht wordt zo ver van de hoofdverhaallijn weggetrokken, dat ik heel veel uur bezig ben met het ontdekken van een wereld. Zoveel uur dat ik het spel op een gegeven moment wel heb gezien en niet meer de motivatie heb om mij nog uren door de main quests heen te worstelen. Wat zou hier de oplossing voor zijn? Alles focussen op de main quests en de side quests laten voor wat ze zijn? Ook dat voelt niet goed, want je wilt goede items en XP verzamelen voordat je het tegen al die eindbazen en gepantserde vijanden opneemt.

Voor GameQuarter moest ik aan de slag met The Last of Us: Part II. We hadden te maken met een deadline, dus ik moest er vaart in zetten. Het leverde mij een wrang gevoel op. The Last of Us nodigt uit om elk verlaten gebouwtje ondersteboven te keren op zoek naar kogels en ingrediënten voor bommen en med kits. Daar was echter geen tijd voor. Het was tempo maken om te zorgen dat mijn oordeel uiteindelijk allesomvattend kon zijn. Had ik na het spelen het idee dat ik niet alles had gezien? Nee, eigenlijk niet. Zou ik het spel later nog eens spelen om alles te ontdekken? Zeker niet. Ik speel zelden spellen opnieuw, evenals dat ik films liever niet voor een tweede keer kijk.

Mijn laatste experiment is Ghost of Tsushima: Director’s Cut voor de PS5. Dit spel ben ik inmiddels een maand of twee aan het spelen. Nee, ik ben nog lang niet bij de laatste missies. Ja, ik heb de nodige side quests voltooid in de zoektocht naar betere skills en armor. Ik merk dat ik het spel niet bij het eerste de beste moment opstart, maar wil het zeker niet laten versloffen. Het doet me denken aan columns die hier wel eens eerder verschenen: games duren te lang. Het mag allemaal korter. Beknopter. Geef die gamers die niet alles opzij zetten om spellen te spelen de kans om avonturen binnen afzienbare tijd af te ronden. Het geeft immers voldoening om iets af te ronden, maar soms lijkt dat bijna onmogelijk te worden gemaakt.