Het is best apart hoe anders 2011 aanvoelt als ik er nu over denk. Ik was nog een twintiger, woonde bij mijn ouders, had nog niet het overgewicht wat ik nu heb en werkte op een plek waar ik totaal niet gelukkig was. Dit is een tijd dat The Elder Scrolls V: Skyrim nog een half jaar op zich zou laten wachten. Ik kocht heel veel games voor de PlayStation 3, die voor een bepaalde tijd mijn bastion was voor gaming.
Ik werkte bij een zeer religieuze werkgever en we hadden een belangrijke site voor de kerken in Nederland. Ik ga de naam van de site niet noemen, maar we ondersteunden live-audiostreams voor kerkdiensten. Eens per jaar moest ik op een zaterdag werken in een hotel in Bunnik, waar we dan gingen presenteren wat we zoal hadden gedaan voor de mensen die kerkdiensten wilden beluisteren. Gelukkig kon ik de vrijdag ervoor naar het hotel gaan, zodat ik daar kon overnachten en een dag erop, om zeven uur in de ochtend, moest ik mij dan melden om de boel op te zetten. Dit alles was krankzinnig saai.
Gelukkig was er een lichtpuntje aan de horizon, want toevallig was er dat jaar op 25 maart een nieuwe console die uitkwam: de Nintendo 3DS. Ik hoor nu enig console-fanaat denken 'dat is geen console, maar een handheld'. Je hebt helemaal gelijk, maart het voelt voor mij aan als een console. Tenslotte is het beide een computer met standaard hardware die games afspeelt. Voor mij is dat beide een console.
De wondere wereld van de 3D
In die tijd had werkelijk iedereen en hun moeder een Nintendo DS. Dit was een handheld, of console, van Nintendo die je kon openklappen en dan had je twee displays. Het onderste dispay had een touch screen waar je dingen mee kon bedienen en het bovenste display werd gebruikt om het spel mee af te spelen.
Ik vond het een fantastisch apparaat. Het was op creatief niveau typisch Nintendo. Geen enkel ander gamebedrijf zou het in zijn hoofd halen om zoiets te maken, maar het werkte erg goed en hij was enorm goed betaalbaar. Ik heb er drie gehad. Mijn eerste werd gestolen, later kocht ik een witte en nog later kreeg ik een extra groot model die ik voor jaren met veel plezier heb gebruikt. Helaas kan ik die niet meer terugvinden en dat betreur ik enorm.
Er waren in die tijd op technisch gebied een aantal rages. Één ding watje toen overal over hoorde was 3D. 3D was toen wat nu AI is: een enorme rage die vaak dankbaar werd gebruikt door marketingbureaus. Je deed een bril op en dan zag je diepte. Sommige mensen werden daar misselijk van en ik vond het vooral erg duur. Eerst was een 3D-bril verplicht in bijna alle films in de bioscoop en op den duur ebde de rage weg, omdat het ook erg onhandig is en de films steeds minder investeerden om het ook een beetje goed te laten zijn.
Televisies namen de rage over. Op een gegeven moment had je geen recht van spreken als fabrikant, wanneer je geen televisie had geproduceerd met de mogelijkheid om films in 3D te bekijken. Hoewel mij dit heel leuk leek, vond ik de televisies simpelweg te duur en bleef ik ervan weg. Verder was die bril toch altijd wel een beetje een dooddoener. Het is, wat ik eerder al aangaf, gewoon onhandig.
Nintendo kwam met een oplossing. In 2010 kondigde ze aan dat ze een Nintendo DS aan het maken waren met een 3D display. Er was wel iets unieks met de manier hoe de 3D tot stand kwam. Hij was weliswaar ongeveer twee keer zo duur als zijn voorganger, maar je hoefde geen bril te gebruiken om de games in 3D te kunnen spelen. Ze noemde het symbolisch de Nintendo 3DS en op 25 maart, een dag voordat ik verplicht van mijn werkgever naar een hotel moest om te laten zien hoe goed wij kerkdiensten konden laten uitzenden, zou hij uitkomen.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie