Waarom ik de Assassin's Creed franchise zo geweldig vind

De mensen die mijn Back to the Past with Mario-artikelen hebben gelezen, weten al dat ik een lange tijd videogames speel. Dit jaar ga ik zelfs alweer aan mijn 34ste jaar als gamer beginnen. Nu heb ik in al die jaren veel verschillende genres gespeeld, van RTS games tot RPG games en bijna alles ertussenin. Nu gaat mijn grootste liefde uit naar (turn-based) RPG's. Echter, er is nog één genre waar ik een grote liefde voor heb, namelijk het open wereldgenre, en daar komt Assassin's Creed om de hoek kijken.

Het open wereldgenre is de eerste reden waarom ik zo gek ben op Assassin's Creed. Al vanaf de eerste game krijg je een grote open wereld voorgeschoteld. Oké, qua huidige maatstaven is de map van bijvoorbeeld Assassin's Creed 2 en 3 klein en bestaat de wereld uit meerdere hubs. Maar de verschillende hubs zijn wel redelijk groot en geven je een aardige hoeveelheid vrijheid in waar je mag gaan en staan. Per game werd de franchise qua wereld steeds groter, alhoewel er ook een paar games zijn die juist kleiner waren dan hun voorgangers; ik kijk naar jullie Revelations, Rogue en Mirage. Aangezien Assassin's Creed Odyssey, Shadows en Valhalla in mijn top drie staan, is het denk ik wel duidelijk dat ik van de grote AC-delen hou.

Dan nu de tweede reden waarom Assassin's Creed een plek in mijn hart heeft veroverd. En die reden is dat ik van de geschiedenis hou. Assassin's Creed speelt zich voor een groot gedeelte af in de geschiedenis van onze wereld, al nemen ze om verhaaltechnische redenen nog weleens wat grote vrijheden met sommige gebeurtenissen en met wanneer en hoe sommige mensen aan hun einde kwamen. Echter, het is wel zo dat er maar weinig games zijn die je op een leuke manier de geschiedenis laten beleven. Ik kan naast Assassin's Creed eigenlijk alleen maar Kingdom Come: Deliverance en zijn opvolger opnoemen. KCD 1 en 2 zijn echt geweldige games en medieval simulators, maar het is mij iets te hardcore. Daarom zal ik Assassin's Creed altijd boven een game als KCD verkiezen. Nu kunnen games als Skyrim en Baldur's Gate 3 je ook een prachtig middeleeuws avontuur voorschotelen; echter, die games leunen meer op high fantasy dan op onze echte historische wereld. Ja, ik ben me ervan bewust dat Assassin's Creed ook een science fiction game is, maar dat neemt niet weg dat de franchise zich nog steeds in onze wereld afspeelt.

Ondanks dat Assassin's Creed sinds Origins meer leunt op het science fiction-aspect van de franchise, betekent dit niet dat Ubisoft de geschiedenis niet meer hoog in het vaandel heeft staan. Het tegenovergestelde is zelfs waar: Ubisoft heeft nog steeds veel respect voor de geschiedenis van onze wereld en ze proberen nog altijd zo historisch accuraat mogelijk te zijn. Dit zie je ook terug in hun meest recente game uit de reeks. In Shadows zijn veel gebeurtenissen trouw aan hoe het er echt aan toe ging. Nu is het natuurlijk wel zo dat Ubisoft met Assassin's Creed zijn eigen fictieve verhaal wil vertellen en ze hebben nu eenmaal de creatieve vrijheid om sommige historische gebeurtenissen naar hun hand te zetten.

Daarnaast zal ik ook niet beweren dat je door enkel Assassin's Creed te spelen een goede geschiedenisles krijgt, maar er wordt niets voor niets door sommige geschiedenisdocenten gebruikgemaakt van de Discovery Tour van Assassin's Creed. Want het is wel degelijk een geweldig hulpmiddel. Ik moet zelf ook toegeven dat ik door Assassin's Creed soms verder op onderzoek ben uitgegaan om meer te leren over de historische momenten die ik in Assassin's Creed voorbij zag komen.

Er is echter nog een derde grote reden waarom ik zoveel van Assassin's Creed hou. Ik had als kind al een aardig fantasievol leven. Elke keer als ik met LEGO of Playmobil speelde, en dan met name met de middeleeuwse sets, sloeg mijn fantasie op hol en kwam het zelfs tot leven in mijn hoofd. Ik zag het echt voor me hoe ik over bijvoorbeeld kasteelmuren klom en bezig was met zwaardgevechten. Geen enkele game kwam daar ooit in de buurt. Zelfs de eerste paar games van Assassin's Creed gaven mij niet voor de volle honderd procent dat gevoel, totdat Assassin's Creed Origins uitkwam. Toen kwam de tijd uit mijn jeugd, waarin ik veel met Playmobil speelde, opeens weer echt terug en tot leven, op een manier die ik nooit verwacht had. De eerste keer dat ik in Assassin's Creed Origins over de muur van een fort klom en met de wachters begon te vechten op de kasteelmuur, dacht ik echt terug aan die goede oude tijd uit mijn jeugd.

Dit zijn dus de redenen waarom ik zo'n grote fan ben van de Assassin's Creed franchise. En ik zal Assassin's Creed en Ubisoft dan ook eeuwig dankbaar zijn dat ze mijn fantasie uit mijn jeugd op zo'n geweldige manier tot leven hebben kunnen wekken. Ik zal overigens niet beweren dat de franchise perfect is; nee, het heeft genoeg flaws, zoals onder andere bugs en gameplay-/design-keuzes die op zijn zachtst gezegd vreemd zijn. Maar ik kan niet ontkennen dat Assassin's Creed zo'n grote impact op mij heeft achtergelaten, waardoor ik deze franchise voor eeuwig en altijd in mijn hart mee zal dragen.