Edge of Memories

Ik had daarom ook wel zo mijn bedenkingen toen Edge of Memories werd aangekondigd. Het was immers wederom een Edge of-titel van hetzelfde team. Echter stopten op het eerste gezicht de gelijkenissen daar. De combat was nu real-time, de grafische stijl compleet anders en de productiewaarden leken wat hoger. Maar voor ik mij nogmaals aan een review brandt, besloot ik een beetje van dit avontuur te proeven in de Messehalle.

Een verloren zaak

Edge of Memories brengt ons naar Avaris, waar een gruwelijke ziekte het land teistert. Alles wat erdoor geïnfecteerd raakt, muteert en wordt gewelddadig, ongeacht of het planten, dieren of mensen zijn. Zo ook het broertje van een van jouw reisgenoten, hetgeen de reden is dat we de achtervolging inzetten.

Je kunt je afvragen of hem vinden wel zin heeft, want uit de dialogen wordt één ding duidelijk: wie besmet is, is verdoemd. Er is geen genezing, geen manier om de symptomen te stoppen en dus geen zicht op redding. Het mag daarom niet verrassen dat wanneer we hem daadwerkelijk vinden, het niet lang duurt voordat hij verandert in een agressief Eldritch-gedrocht dat geveld moet worden.

Come to the dark side

Eens verslagen verandert het jochie terug in een mens, maar de infectie is duidelijk nog prominent aanwezig, waardoor het slechts een kwestie van tijd is voor het riedeltje opnieuw begint. Het is dan dat Eline, onze hoofdpersoon van dienst, ingrijpt. Zij is gezegend met de kracht om de corruptie te beheersen, al lijkt ze zelf niet helemaal te snappen hoe dit werkt. Desondanks weet ze de aandoening uit het lichaam van het jongetje te trekken en veilig in zichzelf te verzegelen. She is the chosen one…

Hoe hard die gave nodig is, blijkt even later wel weer. Als onderdeel van het verhaal observeren we een kamp, waarin nonnen worden geïnfecteerd met het virus in de hoop dat een van hun antilichamen gaat maken. Een afschuwelijke, barbaarse manier om tot een vaccin te komen, maar nadat we ze redden, blijkt dat er van dwang geen sprake is. Uit pure wanhoop hebben deze vrouwen zich vrijwillig opgegeven, hetgeen je een idee geeft van hoe duister het vooruitzicht in Avaris is.

Fancy

Er is maar zoveel verhaal wat je gaat zien in een korte demo op gamescom, dus wat we vooral hebben mogen aanschouwen, is combat. Zoals gezegd heeft men voor deze titel het turn-based gevechtssysteem van Edge of Eternity ingeruild voor een real-time-insteek. En die oogt spectaculair. Eline heeft een redelijk standaard repertoire, maar met één druk op de knop kun je de leden van jouw party laten inspringen met een extra aanval. Met enige regelmaat verschijnen er bovendien prompts voor spectaculaire acties. Blijft dat op den duur interessant? Daar ben ik niet van overtuigd, maar ik had er na een half uur in ieder geval nog geen genoeg van en het is duidelijk dat dit echt nog het begin van de game was. Vermoedelijk zal er dus nog wel verder op voortgebouwd gaan worden. En daarmee had ik nog enkele minuten over voor een kort interview.

Interview

Ik heb Edge of Eternity gespeeld en gerecenseerd en moet daarom vragen: welke lessen hebben jullie hieruit getrokken om toe te passen op Edge of Memories?

Het team is enorm gegroeid, waardoor deze eigenlijk niet meer met elkaar te vergelijken zijn. We hebben een nieuwe artstyle kunnen toepassen en mede hierdoor is het geheel minder rommelig.

Gezien het beide Edge of-titels zijn; zijn ze met elkaar verbonden?

Ja, het speelt zich af in dezelfde wereld en je zult karakters uit Eternity hier zien opduiken.

Hoe lang zal de game ongeveer zijn?

Tel op zo’n twintig tot dertig uur.

Verwachting:

Edge of Memories is duidelijk een heel anders beestje dan Edge of Eternity was en dat kan ik enkel positief noemen. Combat is vloeiend en dynamisch, al hoop ik wel dat er meer variatie in komt naarmate we in de game vorderen. Maar zelfs als dat niet zo is, acht ik de kans groot dat GameQuarter een review zal publiceren. Het stukje verhaal dat ik heb mogen zien, heeft mijn interesse namelijk wel gewekt.