Asterigos: Curse of the Stars

Zes paden

Het zal je niet verbazen dat deze hulp in de praktijk neerkomt op een hele berg aanvaringen met verschillende soorten vijanden. Veelal zijn dit bandieten en soldaten in verschillende soorten en maten, echter maken ook minotaurus, harpies en lycantropen hun opwachting. Persoonlijk had ik er hier graag meer van gezien, vooral gezien de Grieks-Romeinse cultuur die als inspiratiebron dient zoveel iconische wezens heeft, maar de variatie is op de meeste momenten voldoende om je als speler aan het scherm gekluisterd te houden.

Wat dit gegeven versterkt, vooral in het begin van de game, is dat je maar liefst zes manieren hebt om vijanden te lijf te gaan. Hilda heeft een zwaard en schild, hamer, twee dolken, een staf, speer en magische polsbanden in haar arsenaal, met ieder hun eigen vechtstijl, voor- en nadelen. Persoonlijk heb ik vrijwel de hele game volbracht met een combinatie van de dolken en de overweldigende range van de staf, al heb ik ook van concullega’s gehoord die bij andere wapens zweerden. Dit vertelt mij dat ieder soort speler aan zijn trekken kan komen, zonder dat de balans in de knoei komt.

Toppunt wordt floppunt

Ondanks dit alles heeft Asterigos zeker ook wat steken laten vallen als het aankomt op combat en dit merk je ironisch genoeg vooral in boss fights. Ongeveer de helft ervan zijn immers…laten we het verre van imposant noemen. Een letterlijke god die je in slaap moet sussen? Cool! Gigantische waterspuitende krokodil? Ook die mag komen. Een grotere versie van de vijanden die ik al de hele game met bosjes neermaai? Nee, daar loop ik niet warm voor, zelfs al hebben ze wat extra trucjes.

Wat me eveneens niet wist te charmeren, waren de animaties gedurende dialogen. Hilda oogt op eerste gezicht prima, maar doet dan opeens een bijna cartooneske beweging als ze blij is, hetgeen totaal niet bij de sfeer past. Ook kijk je beter niet naar de gezichten van de karakters, daar de lippen om de haverklap stijf op elkaar blijven, zelfs wanneer ze spreken. Het zijn kleine dingen, echter ze hebben zo’n grote impact op cruciale momenten dat het benoemd moet worden. Daar zit zeker nog ruimte voor groei in!

Hetzelfde geldt overigens voor de omgevingen, die in mijn optiek vaak veel te clean voelen. In het nobele district snap ik dit, echter als je door de achterbuurt loopt vol vervallen huizen, verwacht je niet dat elke pot en plank eruit ziet alsof die net uit de winkel komt. Het past wel bij de visuele stijl, maar het brengt niet goed over hoe ontzettend zwaar het leven in Aphes op dit moment is. Gelukkig doet het echter ook niets af aan hoe ik genoten heb van mijn ruim twintig uur durende verblijf in Aphes. Er is ruimte voor verbetering, maar in essentie is het een heel erg aangename action-RPG met wat ruwe randjes.

Conclusie:

Ondanks enkele duidelijke gebreken die waarschijnlijk voortvloeien uit budget, is Asterigos een uiterst vermakelijke action-RPG met soulslike-elementen. De term soulslite heb ik al voorbij zien komen en lijkt een adequate manier om het aan te duiden, al kan het verlagen of verhogen van de moeilijkheidsgraad die ervaring fundamenteel anders maken, waardoor eigenlijk iedereen wel uit de voeten moet kunnen. Er is dan ook geen goed excuus om niet in deze wereld te springen.