Danganronpa V3: Killing Harmony

Wat kenmerkt een goed gevolg op een succesvolle videogame? Volgens sommige uitgevers is het dezelfde game van een nieuw laagje verf voorzien en opnieuw in de winkel leggen. Volgens andere is het de lore nemen, en er een compleet nieuw concept omheen bouwen. De algemene consensus is echter dat een vervolg hetgeen wat het origineel goed maakte moet nemen en erop voort moet bouwen, terwijl zwakkere delen versterkt, verwijderd of vervangen worden. En met Danganronpa V3: Killing Harmoney doet Spike Chunsoft exact dat.

Na het uitstapje dat men Ultra Despair Girls noemde, brengt Danganronpa V3 ons terug naar een nieuwe school vol verwarde studenten, die wakker worden in een onbekende omgeving en zonder herinneringen. Het gebruikelijke riedeltje voor gamers die de eerdere twee delen gespeeld hebben dus. Spike Chunsoft laat er dan ook geen gras over groeien en binnen vijf minuten sta jij, in de huid van Kaede Akamatsu, oog in oog met maar liefst vijf gekleurde Monokuma die zich de Monokubs noemen. Net als de game spoelen we nu echter even terug voor zij die nu pas kennis maken met Danganronpa.

Even bijpraten

In de wereld van Danganronpa worden tieners met talenten beschouwd als de toekomst van de wereld en gezegend met de titel van Ultimate. Hope Peak’s Academy cultiveert deze talenten door de Ultimates te verzamelen op één plek en ze een omgeving te bieden waarin ze kunnen floreren. In de vorige twee games werden de scholieren echter gegijzeld en gedwongen om elkaar te vermoorden door een gestoorde zwart-witte beer genaamd Monokuma.

Om een lang verhaal kort te maken, en om spoilers voor de eerdere Danganronpa games te minimaliseren, wil ik het er daarom bij houden dat Hope Peak’s Academy nooit meer dezelfde was na de gebeurtenissen van die games en de bijbehorende anime. Killing Harmony speelt zich daarom af op een nieuwe locatie: de Ultimate Academy for Gifted Juveniles. En met een nieuwe school, komt een nieuwe klas met zestien ultieme talenten.

Full Circle

Ons nieuwe avontuur begint, zoals eerder gezegd, in de schoenen van Kaede Akamatsu, de ultieme pianist, die wakker wordt in een kluisje. Verward breekt ze uit haar benarde gevangenis, enkel om te concluderen dat ze geen idee heeft van waar ze is of wat er aan de hand is. Veel tijd om haar situatie te overpeinzen heeft ze echter niet, wanneer een ander kluisje in de kamer ook begint te bonken en een jongen tevoorschijn komt.

Het verhaal van deze knaap is vergelijkbaar met dat van Kaede. Hij heeft geen idee waar hij is, waarom hij er is en hoe hij er gekomen is. En dat patroon trekt door naar de andere veertien studenten waar het duo kennis mee maakt terwijl ze hun gevangenis verkennen. Maar dan activeren de monitors die de school vullen en zien we vijf kleurrijke teddyberen die de studenten sommeren om naar de gymzaal te komen. Daarmee is de cirkel rond en arriveren we wederom bij de scène waar deze recensie mee begon.

I want to play a game

De zestien uitverkoren studenten van de Ultimate Academy for Gifted Juveniles krijgen te horen dat ze samen een activiteit gaan ondernemen, wat op zich als een zeer geslaagde opening van een nieuw schooljaar klinkt. Schijn bedriegt echter, want de tieners krijgen te horen dat ze in de school zijn opgesloten tot ze geslaagd zijn voor hun examen: het vermoorden van een medestudent én ermee wegkomen.

Omdat Danganronpa een serie is die volledig draait om zijn verhaal, de plottwists en shock factor, is dit waar we onze uitleg van het verhaal afkappen. Immers kan elke uitspraak die ik doe je tips geven over een potentiële moordenaar óf je juist op het verkeerde been zetten. Daar heeft het spel mijn hulp echter niet voor nodig: dat kan het heel goed zelf. Danganronpa V3 heeft namelijk misschien wel het beste schrijfwerk van de serie tot op heden.

Het gevaar van comfort

Wanneer een serie voor de derde maal hetzelfde concept tot uitvoering brengt, bestaat de kans dat het zelfplagiaat pleegt. Immers: als het eens gewerkt heeft, werkt het misschien ook wel twee keer. En V3 lijkt in het begin ook in deze valkuil te tuimelen. Karakters, dialogen en gebeurtenissen hebben duidelijke parallellen met de eerdere Danganronpa-titels, waardoor met name vaste spelers het valse gevoel krijgen dat ze in zekere mate grip op de situatie hebben. Op de cruciale momenten weet Spike Chunsoft echter keer op keer te verrassen door het roer volledig om te gooien. En dat werkt erg desoriënterend, ook al is dit je eerste avontuur met Monokuma. Ieder mens probeert zich immers ergens aan vast te houden.

Dat ik het script van Killing Harmony aanprijs, is overigens niet enkel te danken aan de sterke plot twists, maar ook aan de humor en aan de karakters die ditmaal mogen opdraven. Maar liefst een kwart van de studenten van de Ultimate Academy vond ik persoonlijk absoluut verschrikkelijke wezens die wat mij betreft best mochten sterven. En dat is een goed teken!

In een reële situatie zal de gemiddelde mens in een groep van vijftien mensen minimaal een iemand vinden waar ze absoluut niet mee door een deur kunnen. Dit kan zijn vanwege religieuze overtuigingen, conflicterende meningen of levenswijzen of gewoon omdat de kop van die persoon je niet aanstaat. Nu ben ik echter niet bepaald sociaal, dus dat ik 25 procent van de leerlingen kon missen als kiespijn voelt in een zekere zin juist, zonder dat ik wist dat het dat ooit niet was.

De karakters uit de eerdere games hadden ook zo hun eigenaardigheden, kleine irritatiepunten en uitgesproken meningen. Van slechts een van hun hoopte ik echter ook daadwerkelijk dat ze het slachtoffer zouden worden van het moordspel. De rest van de karakters was minimaal acceptabel en in de meeste gevallen interessant of leuk. Maar dat is saai. Conflict zorgt voor interessante verhalen, en door enkele karakters expres tegendraads te maken krijgt het verhaal direct een extra laag die eerder miste, een spanning die het naar nieuwe hoogtes tilt en een gat vult waarvan ik nu pas weet dat het er was.

GAMEplay

In een atmosfeer als deze, waarin de spanning te snijden is, is het natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat de eerste persoon meegaat in het spel van Monokuma. En voordat je het weet heb je dan ook een moord voor handen. Het is op deze momenten dat de game laat zien dat het meer is dan de zoveelste visual novel en daadwerkelijk gameplay introduceert, een zeldzaamheid binnen dit specifieke genre.

Na het vinden van een lichaam begin je met het verzamelen van bewijs, het afnemen van getuigenverklaringen en het formuleren van jouw eigen kijk op de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden. Al deze bevindingen krijgen de vorm van Thruth Bullets, die je later in het spel moet gebruiken om de dader van de moord in kwestie te vinden tijdens een proces dat men de Class Trials noemt.

Deze Class Trails zijn de hoofdmoot van de game en plaatsen de studenten in een kamer waar ze moeten discussiëren voor hun leven. Middels debatten, deductie, het proces van eliminatie en het bestuderen van bewijs moeten ze achterhalen wie van hun zich heeft laten verleiden tot het nemen van een leven en daarmee de blackened is geworden. Hebben ze het goed? Dan moet de blackened zijn misdaad bekopen met zijn leven. Raadt de meerderheid echter fout, dan executeert Monokuma iedereen behalve de moordenaar. Het is dus letterlijk een spel van leven en dood.

Minigames

Debatteren klinkt natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar vertaalt zich niet direct goed naar gameplay. Immers is lappen tekst exact wat een reguliere visual novel is. Class Trials zijn daarom gevuld met minigames die jouw karakter helpen om argumenten, conclusies en debatpunten zorgvuldig te formuleren.

Hangman’s Gambit bijvoorbeeld, is galgje met de twist dat je de letters op de juiste volgorde moet raden, terwijl Argument Arnament een ritme game is waarbij je jouw discussiepartner langzaam eruit moet lullen. Mind Mine is verder een heerlijke minigame die nog het meeste doet denken aan flash games als Big Money en die ik ook buiten de debatten veel gespeeld heb in het casino dat bij de school staat. Anderzijds was daar Psyche Taxi, waarin je letters moet verzamelen om vervolgens een vraag te beantwoorden, die mij absoluut niet wist te bekoren.

De belangrijkste minigames zijn echter Non Stop Debate, Mass Panic, Debate Scrum en Rebuttal Showdown, die allemaal op verschillende manieren gebruik maken van argumenten om een discussie in een andere richting te sturen en timing, tact en slim denkwerk vereisen van de speler. En ook hier geldt dat Spike Chunsoft zichzelf overtroffen heeft.

Tijdens het verzamelen van bewijs ga je natuurlijk al proberen om te achterhalen wat er gebeurd is. En vaak kun je, tenminste tot op zekere hoogte, al van tevoren uitdokteren wat er heeft plaatsgevonden. Er missen altijd net te veel stukjes van de puzzel om het gehele plaatje te kunnen zien. Hetzelfde gebeurt tijdens de Class Trials, waar het debat nooit loopt zoals je in eerste instantie zou verwachten. Zo af en toe wordt het absurd, maar dat is synoniem met de serie. Team Danganronpa weet bovendien als geen ander hoe ze de grens tussen absurd en ongeloofwaardig kunnen opzoeken én verleggen. Dat bewijst het einde dat niemand zag aankomen maar weer eens.

Imperfecties

Natuurlijk is geen game perfect en Danganronpa V3 is daar geen uitzondering op. Psyche Taxi omschreef ik al als een klein minpuntje, en daar heeft de game er nog een paar van. Zo waren de Monokubs, de kleurrijke handlangers van Monokuma, in mijn ogen geen waardevolle toevoeging aan de game en namen ze enkel de spotlight weg bij de echte trekpleister: Monokuma zelf. Zelfs die is echter niet meer wat het geweest is, wat wel verklaarbaar is om redenen die ik niet toe kan lichten zo diep vanuit spoilerland.

Het enige écht grote minpunt dat ik kan bedenken is eigenlijk hoe je de vrije tijd in de game besteedt. Tussen de moorden door kun je tijd spenderen met je medestudenten, waarbij je ze beter leert kennen en wat achtergrondinformatie krijgt. Slechts zelden voegt dat echter echt iets toe. Spike Chunsoft had veel meer kunnen doen met dit social link-achtige idee, zoals er nieuwe subplotten aan verbinden, zodat je ook echt gemotiveerd bent om karakters na te jagen. In de huidige vorm heeft het namelijk maar weinig toegevoegde waarde.
 

Conclusie

Met V3 heeft Spike Chunsoft alles op alles gezet om zichzelf te overtreffen en de Danganronpa-serie naar nieuwe hoogte te tillen. En voor het grootste gedeelte is het hierin geslaagd. Het verhaal heeft niet enkel zijn gebruikelijke twists and turns, maar houd je voortdurend aan het lijntje op manieren die je vaak niet door hebt. Vooral spelers die al Trigger Happy Havoc en Goodbye Despair hebben gespeeld, en daardoor denken dat ze weten hoe de game werkt, zullen meermaals verrast worden door de capriolen die de game uithaalt. Het spel heeft zo zijn kleine irritaties, zoals de Monokubs die zich niet kunnen meten aan hun vader en de karakters die sterk zijn in het verhaal, maar oppervlakkig zijn in de vrije tijd, maar dat mag de pret niet al te veel drukken.