Dark Void

Heel veel jaar geleden, in 1010 om precies te zijn, probeerde een man te vliegen. Hij maakte, in zijn ogen, vleugels en sprong daarmee van een hoge abdij. Hij kwam 125 passen ver, stortte neer en brak beide benen. Vele mensen volgden en als ze geluk hadden, braken ze ook slechts hun benen. Inmiddels is het normaal dat men in het vliegtuig stapt op weg naar een ander werelddeel. In shooters, om maar even het bruggetje te gebruiken, is vliegen niet zo natuurlijk. Reden genoeg voor Capcom om de jetpack eens een grote rol te laten spelen in de eerste grote game van Airtight Games. Dark Void is het resultaat.

Het sciencefiction avontuur Dark Void was in eerste instantie gepland voor een release in het najaar van 2009. Toen bleek dat HALO 3: ODST ook al voor die releasedag gepland was, besloot Capcom om Dark Void maar op te schuiven naar 22 januari. Een verschuiving van deze releasedatum zou zowel de kwaliteit van de game als de verkoopcijfers ten goede kunnen komen. Heeft deze extra ontwikkelingstijd ervoor gezorgd dat de kwaliteit er op 22 januari vanaf spatte?

Dark Void begint met een korte scène waarin hoofdpersonage Will Grey zich in de beruchte Bermuda Driehoek bevindt. Alle angstaanjagende verhalen over de Bermuda Driehoek komen uiteraard tot zijn recht en Will Grey stort neer wanneer hij zijn dagelijke routine door het luchtruim maakt. Hij komt echter niet op een onbewoond stukje land terecht, maar in een wereld met buitenaardse wezens, genaamd ‘Void’. Er zit voor Will Grey en zijn maten niets anders op dan op onderzoek uit te gaan en uiteindelijk de vreemde wereld zonder kleerscheuren te verlaten.

Het spel begint met een tutorial over het gebruiken van de jetpack. Het leuke van Dark Void is echter dat de tutorial zich met de verhaallijn heeft vermengd. Heel episode I en een gedeelte van II bevatten namelijk vele leermomenten, maar de game geeft niet duidelijk aan dat het hier om een tutorial gaat. Je leert dus op een leuk manier hoe alles in elkaar steekt en dit komt het speelplezier wel degelijk ten goede.

Tijdens het onder de knie krijgen van de controls kom je natuurlijk aardig wat dingen te weten, zoals het feit dat mêlee veel meer schade aanricht dan het schieten met één van de wapens. Twee of zelfs één klap volstaat om een tegenstander een eeuwig dutje te laten doen, terwijl je een half magazijn nodig hebt om een tegenstander tegen de grond te schieten. Als je een beetje goed bent in kogels ontwijken kun je de meeste gevechten dus met de vuist winnen. Tegen de sterkere en grotere wezens zul je echter niet veel aanrichten met de gebalde vuisten van Will Grey. De variatie  is zeker ook iets waar de ontwikkelaar niet goed over nagedacht heeft. De game laat je voor een action-adventure opvallend vaak lood in vijanden pompen, terwijl vliegen, toch wel de feature die het meest in de schijnwerpers is gezet, daar slechts als extraatje bij hoort. Dark Void schiet bovendien tekort in het brengen van genoeg uitdaging: doordat kogels overal voor het oprapen liggen en het upgraden van wapens de balans een beetje verstoort, zul je waarschijnlijk nooit echt voldoening uit deze titel halen.

Dark Void wordt nooit baanbrekend, ook niet op vlak van presentatie. Toch weet de game met een DTS 5.1. ondersteuning en de stem van Nolan North (uiteraard bekend vanwege zijn rol in Uncharted en tal van andere games) geen onaardig geluid neer te zetten. Tel daar de woeste jungles en grafische kwaliteit van de luchtgevechten bij op, en je merkt dat het audiovisueel wel goed zit. Het geluid staat wel duidelijk boven de grafische kant, maar de game kan nog prima mee met de huidige generatie.

De jetpack, waar het immers allemaal om zou moeten draaien, zorgt ervoor dat vertical-combat mogelijk is. Vijanden vanuit de lucht neerschieten behoort in deze game dus tot de mogelijkheden. Echter blijkt dit lang niet altijd voordelig te zijn. Je hebt namelijk totaal geen dekking en dit is te merken aan het aantal kogels dat om je oren vliegt en in je borstkast verdwijnt. Dekking zoeken achter de kisten en muren op de grond is dus vele malen effectiever. Toch blijft het vliegen, ondanks dat het niet erg effectief is, zeker leuk om te gebruiken. Tegen enkele eindbazen en reusachtige monsters kan het vliegen namelijk nog wel eens goed van pas komen. De grote omgevingen maken het mogelijk om te vliegen waar je wilt en dit komt de gevechten tegen eindbazen die zich in de wijde omtrek begeven zeker ten goede.

Tekst: Sander van Genderen

Conclusie

Waar het probleem bij Dark Void zit? De eentonigheid kun je de ontwikkelaar zeker kwalijk nemen. Ook de kracht van mêlee tegenover de wapens is iets wat niet hoort en het vliegen had nog beter gekund. Toch is Dark Void zeker een vermakelijke shooter die je van de nodige agressie kan afhelpen. Het schieten in de game is namelijk prima uitgewerkt, alhoewel je wel erg veel kogels nodig zult hebben om de tegenstander neer te maaien.