Death Stranding 2: On the Beach (PC-versie)

Death Stranding 2: On the Beach zit vol met cutscenes die stuk voor stuk zo lang duren dat ik er op zekere momenten genoeg van kreeg. Eerst lever je een pakketje in en dan krijg je een minutenlange monoloog over hoe dankbaar de bewoners zijn. Dit gebeurt altijd bij de belangrijkste missies en op een gegeven moment betrapte ik mijzelf erop dat ik essentiële scènes aan het skippen was.

Het werk dat je met Sam Porter Bridges uitvoert, is een soort pakketdienst. Je draagt allerlei pakketjes om vervolgens een nieuwe bestelling aan te nemen en nog verder te lopen. Sam moet in deze game enorm lange stukken afleggen en het kan niet anders dan dat hij een gigantisch uithoudingsvermogen heeft. Hij blijft maar hardlopen: door weer en wind, met een enorme lading materiaal op zijn rug, terwijl er overal gevaar loert.

Het grootste gevaar is veranderd. Waar de Beached Things, ook wel BT’s genoemd, enorm gevaarlijk waren en nauwelijks te verslaan in het eerste deel, is het nu mogelijk om ze te vernietigen. Deze zielen van overleden mensen zullen je altijd proberen te vinden. Als ze je te pakken krijgen, verandert de spelwereld in een grote plas van pek en moet je een groot wezen verslaan. Gelukkig heb je daar in dit deel goede wapens voor. Van shotguns en assault rifles, tot granaten die via jouw bloed worden gemaakt. BT’s kunnen hier heel slecht tegen. Het is best jammer dat de zielen niet meer zo eng zijn als in het eerste deel, maar het maakt de game stukken vlotter nu je ze kunt vernietigen.

Dan zijn er nog de menselijke vijanden. Deze zijn stukken eenvoudiger te verslaan. Doordat je nu vuurwapens hebt met verdovingskogels, is het eenvoudiger om de tegenstander snel en efficiënt uit te schakelen. Persoonlijk vond ik de combat enorm goed werken. De animaties zien er goed uit en het schieten is uitdagend.

Na verloop van tijd krijg je vervoersmiddelen, waardoor de benen van Sam worden gespaard. Er zijn twee voertuigen en beide zijn elektrisch. Wanneer je langs een oplader komt, wordt je batterij ook meteen opgeladen. Het ene voertuig is een soort motor die gemaakt is om snel te rijden, maar ook steile hellingen aan te kunnen. Er is ook een soort truck die je vol kunt stoppen met items, maar die is minder snel en kan ook niet tegen te steile hellingen oprijden. Als je denkt dat het nu eenvoudiger wordt, heb je het mis, want de afstanden worden vanaf dat moment ook groter en het terrein wordt moeilijker te passeren.

Een bijzonder element is dat je gebruik kunt maken van andere spelers. Wanneer bijvoorbeeld een andere speler een brug bouwt, kan het zijn dat deze brug er ook staat in jouw wereld. Zo lijken alle versies van Sam Porter Bridges met elkaar in verbinding te staan. Je zult elkaar nooit zien, maar je kunt elkaar op verschillende manieren helpen.

Zo kun je met de juiste materialen wegen aanleggen. Het is niet zo dat jij volledig je eigen wegen aanlegt, maar dat je materialen geeft aan al bestaande wegen. Om de weg aan te leggen moet je op een vaste plek wat materialen achterlaten en dan is er weer een stuk van de weg beschikbaar om overheen te rijden. Dit doe je niet alleen. Ook hier geldt dat andere spelers materialen kunnen doneren voor de weg en uiteindelijk worden er stukken weg getoond, als jij een bijdrage hebt geleverd aan de constructie ervan.

Een nieuwe toevoeging aan Death Stranding 2 is een soort monorail. Er zijn in Australië diverse mijnen die grote hoeveelheden materialen kunnen vervoeren naar een van de grotere steden in deze wereld. Deze materialen zijn dan voor jou beschikbaar en kun jij weer gebruiken waar je ze voor nodig hebt. Persoonlijk vond ik het geweldig om hiermee te werken. Je zoekt de mijnen op, bouwt de monorail op en dan zijn er veel materialen beschikbaar vanuit deze mijn. Het is heel verslavend en tijdrovend om dit volledig te bouwen. De voldoening die je hieruit haalt, maakt het helemaal goed.

Er zijn momenteel steeds meer geruchten dat Sony minder singleplayer games uit zal brengen op de PC en ik vind dat deze game bewijst dat dit een grote misser is. Dit komt vooral door het fantastische werk dat de ontwikkelaars weer hebben geleverd met het maken van deze poort.

Je ziet duidelijk dat de Nederlandse studio Nixxes achter de poort zit. Deze studio heeft veel van de Sony exclusives overgebracht naar de PC en ze weten wat ze doen. Als eerste is er de enorme snelheid waarmee deze game wordt geladen. Na het opstarten verschijnt het titelscherm na een korte wachttijd. Daarna is het daarmee afgelopen. Op het moment dat je kiest om verder te gaan, is er geen wachttijd meer en kun je meteen als meneer Bridges in het rond rennen met veel te veel spullen op je rug.

De PC heeft wat andere technieken die niet gebruikt kunnen worden op een PlayStation. Zo worden in deze port DLSS, FSR en Intel’s XeSS ondersteund als upscaling-technieken. DLSS is daarvan de beste techniek, maar er is één upscaler die ik nog nooit eerder ben tegengekomen. De PICO upscaler is de eigen upscale-techniek van Guerrilla Games, die achter de Horizon-serie zit. Dit is niet zo vreemd, want de engine waar de game in is gebouwd, is dezelfde als die in Horizon: Forbidden West is gebruikt. De PICO upscaler is er vooral voor grafische kaarten die niet goed gebruik kunnen maken van een andere upscaler, maar werkt verrassend goed. Overigens maakt ook de PlayStation 5 dankbaar gebruik van PICO en daar werkt deze techniek als een zonnetje.

Verder zijn er de nodige settings die veranderd kunnen worden, waaronder twee instellingen voor Ray Tracing. Het blijft toch altijd een leuke toevoeging en het maakt de game net een beetje mooier wanneer je ray tracing in kan zetten. Zeker wanneer je gebruikmaakt van een nieuwe, dure videokaart, is het altijd aan te raden om dit in te schakelen. Ray Tracing verbetert lichtval, schaduwen en reflecties, maar kost vaak wel enorme bergen rekenkracht en het is daarom altijd weer de vraag of het handig is om deze aan te zetten.

Er is ook ondersteuning voor ultrawide-schermen, hoewel deze beperkt is tot een monitor met een standaard beeldverhouding van 16:9. Is jouw scherm net wat wijder, dan krijg je zwarte randen te zien aan de zijkanten van je scherm. Persoonlijk vind ik dit toch een groot gemis. Ik snap dat een ontwikkelstudio niet alles altijd maar kan ondersteunen, maar het had deze PC-versie net wat vollediger gemaakt dan hij nu is.

Wat je ook kiest voor grafische instellingen, Death Stranding ziet er prachtig uit. Ik heb nog nooit eerder zulke mooie landschappen gezien met zoveel details over zulke afstanden. De animaties zijn prachtig en je leeft echt in een spelwereld die absurd en bloedmooi tegelijk is. Dit is allemaal heel goed in beeld te brengen met een geweldige fotomodus, waar ik veel van mijn screenshots voor dit artikel mee heb gemaakt. Vooral de vrijheid die je hebt om je camera te verplaatsen, zorgt ervoor dat je prachtige plaatjes kunt schieten.

Niet alleen de spelwereld ziet er geweldig uit, maar ook de personages, voertuigen en de vijanden zijn tot in de details uitgewerkt. De manier waarop je door het teer moet ploegen voelt heel echt aan en maakt de game spannend, want als je niet kunt rennen, kun je ook niet altijd die verrekte BT’s ontwijken. Op het moment dat je in een soort duikboot door het teer heen reist, worden alle personages in het schip zwart-wit, wat een prachtig contrast geeft met de rest van de spelwereld. Het meest bijzonder vind ik nog Dollman. Dit is een soort levende pop die je aan je broekriem kunt hangen en waarvan alle bewegingen in stop-motion zijn gemaakt. Dit is het gevoel voor detail dat games van Kojima boven de rest uit laat springen.

De soundtrack is, net als het eerste deel, weer helemaal op zijn plaats. De mooiste en meest emotionele momenten in deze game zijn wanneer je al een tijdje op reis bent naar je volgende doel en je ziet het beeld uitzoomen. Er komt een titel in beeld van een artiest die je misschien niet kent. Daarna hoor je een prachtig nummer dat je in vervoering zal brengen, terwijl je rustig verder reist. Op dat moment ga je beseffen hoe het voor Sam moet zijn. Helemaal alleen in dit prachtige, maar vijandige landschap, met niemand om je heen. Het gaf mij een heel diep gevoel van absoluut geluk. Een geluk dat we in deze tijden allemaal weleens kunnen gebruiken.

Death Stranding 2: On the Beach is geen game die je makkelijk in een genre kan plaatsen. Hij is volledig zichzelf, maar is in bijna alles wat hij doet nagenoeg perfect. Ik heb nog nooit zo’n mooie open wereld gezien en ik had nooit verwacht dat gameplay die eigenlijk alleen maar gaat om pakketjes rondbrengen, zo geweldig zou kunnen zijn. Hideo Kojima heeft met het gekke verhaal ook echt laten zien dat hij de kwaliteiten heeft van een zeer goede filmregisseur. Voor mensen die nieuwsgierig zijn, kan ik maar één ding zeggen: ga hem proberen. Het hoeft niet jouw ding te zijn, maar het is zonde als je het niet doet. Er is wel één kanttekening: vond je het eerste deel niks, dan ga je deze niet opeens heel goed vinden.