Destiny Star Girlfriend 3

Oktober is nu eenmaal een drukke maand en dus kon onze review van die games niet op dezelfde dag verschijnen. Misschien maar ook goed, daar men zegt dat verandering van spijs doet eten. Of dat ook klopt in het geval van deze franchise weet ik niet, maar het derde deel was wel de smakelijkste.

Een andere route

Net zoals bij het tweede deel het geval was, is Destiny Star Girlfriend 3 géén vervolg op de vorige games. Het is een ander pad om te bewandelen. In plaats van dat je wordt gered door Yuuri of samenwerkt met Maja, word je aangevallen door een bezeten Kanako, welke jou merkt met een demonisch zegel. Gelukkig wordt je leven gered, maar het enige wat haar bij zinnen kan houden, is als jouw levensenergie via het zegel naar haar blijft doorsijpelen. En hoe toevallig, wederom moeten jullie daarvoor binnen één meter van elkaar blijven.

Waar in de vorige games elkaar uit het oog verliezen de dood tot gevolg had, zijn de consequenties nu een stuk minder ernstig. Kanako, hongerig voor meer energie, zal jou bespringen om zichzelf te voeden. Niet door een hap uit je nemen, maar door bijvoorbeeld haar tong in je strot te steken. Ik kan me heel wat ergere dingen voorstellen!

Best for last

Het zo snel besprekend, is DSG3 niet heel veel anders dan diens voorgangers. In zekere zin klopt dat. De opzet, de wereld en de karakters zijn immers hetzelfde. Maar waar Yuuri een narcistisch kreng was en Maja naïef tot op het domme af, is Kanako een wat meer gelaagd karakter. Ze is verlegen en zelfredzaam op de meeste momenten, maar heeft tegelijkertijd een intense interesse in seks en de neiging om zichzelf veel te hard te pushen. Ze heeft een sterk plichtsgevoel, maar kan zichzelf ook volledig verliezen in wraakgevoelens richting de demonen. Ze is een bundel van tegenstrijdigheid en daarmee een veel geloofwaardiger karakter dan de one trick pony’s van de eerste twee delen.

Het schrijfwerk is sowieso opvallend veel sterker in dit derde deel, waarvan ik dacht dat die hetzelfde voorspelbare patroon zou volgen als de eerste twee, vooral richting de climax. Echter op het moment dat je die zou verwachten, slaat die een compleet ander pad in en gaat die even off the deep end. Het maakt het niet plotseling een meesterwerk, maar wel een interessanter verhaal dan diens voorgangers.