Double Dragon Gaiden: Rise of the Dragons

Dit betekent niet dat het bronmateriaal volledig verloochent wordt. De visuele stijl, welke ontwikkelaar Secret Base al eerder gebruikte in Devil’s Dare, heeft duidelijke retro-invloeden, de soundtrack haalt daar eveneens de mosterd en het verhaal is typerend voor beat ‘em ups uit de periode; waarmee ik bedoel te zeggen dat het aanwezig is, maar weinig meer dan dat.

Meer dan retro

De oude invloeden mogen zich dan wel duidelijk laten gelden, maar men heeft zeker geprobeerd om ook iets nieuws met het genre te doen. Dit merk je al bij de character selection, waarin je niet één, maar twéé karakters moet kiezen van de vier strijders. Deze karakters zijn zeer uiteenlopend, met ranged vechter Marian als mijn favoriet, die in ruil voor die afstand geen items kan gebruiken. Het idee hiervan is dat je twee vechters pakt voor verschillende situaties én om tag combo’s te maken. Dit is extra handig, daar het karakter dat niet vecht herstelt.

Hoewel enkel lokaal beschikbaar, kan je zelfs met zijn tweeën op pad, waarbij beide spelers twee karakters onder hun hoede krijgen. Dit kan wat wrijving geven daar de langzaamste al snel achter het net vist in de selectie, maar dat probleem zal niet van lange duur zijn. Rise of the Dragons laat je in totaal negen extra karakters vrijspelen met ieder hun unieke moveset en special move, welke je simpelweg met een druk op de knop kunt gebruiken eens je meter is volgelopen.

Meppen maar

Welk karakter en welke speelstijl je ook verkiest, je zult al snel merken dat Double Dragon Gaiden een stuk langzamer is dan de meeste moderne beat ‘em ups. Het doet denken aan titels uit de periode van de NES en het voelt werkelijk fantastisch. Combat heeft gewicht erdoor en simpelweg aanvallen spammen is geen goed idee. Bij elke aanval heb je frames waarbij je jezelf open laat en vijanden kunnen (en zullen) hier dankbaar misbruik van maken. Word je dan geraakt, ben je bovendien ook even stunned, waardoor je al gauw in een stun lock terecht komt die in één keer je HP wegvreet. Is dit oneerlijk? Nee, not really. Je kunt immers hetzelfde doen bij de vijanden.

Wat wel modern en eigenlijk nogal out of place is, is hoe de game met levels omgaat. Het heeft slechts vier levels, welke je op elke volgorde kan tackelen. Degene die je als eerste doet, heeft één stage, de tweede twee en de laatste twee vier. Dus wie alle stages wil zien, moet de game minimaal twee keer uitspelen. Wil je echter het ware einde zien, dan zijn vier clears vereist, waarbij het spel telkens moeilijker wordt.

Als dit nogal saai klinkt, heb je geen ongelijk. De levels zijn eentonig en tussen de stages zit weinig variatie, waardoor het vier keer moeten voltooien niet bepaald uitnodigend klinkt. Secret Base heeft de vreemde keus gemaakt om roguelike-elementen toe te voegen in de vorm van random upgrades die je tussen stages kunt krijgen middels gold die je verdient, maar voor mijn gevoel voegt dit maar weinig toe, vooral gezien je beter kunt skippen zodat je extra gold krijgt die je in kunt zetten voor een continue. De andere valuta, tokens, kun je dan weer gebruiken om gameplay tips te krijgen, al kun je die natuurlijk ondertussen ook al online vinden. Heeft de game toch nog iets online, daar de offline only story mode de enige content is en dat dermate weinig is, dat ik noodgedwongen de score 10% naar onderen moest halen.

Conclusie:

Double Dragon Gaiden: Rise of the Dragons is op veel fronten geen echte Double Dragon, maar dat is in diens voordeel. Een breed scala aan karakters en stijlen houden de game enigszins interessant, zelfs als je hem vier keer moet voltooien om echt alles te zien. Dit kan echter niet verbloemen dat één mode en een gebrek aan online co-op een gigantisch gemis zijn. De positieve vernieuwing van tag teams wordt bovendien weer teniet gedaan door de negatieve toevoeging van random upgrades tussen levels door.