Earthbound: Beginnings

Toen Nintendo tijdens de E3 Earthbound: Beginnings aankondigde kon ik wel een gat in de lucht springen. Earthbound was voor mij een de grote verassingen uit 2013 en het feit dat ik Mother 1 en 3 niet kon spelen via officiële kanalen was dan ook een bittere pil om te slikken. Maar nu kan ik alsnog aan de slag met Mother 1, die wij krijgen onder de naam Earthbound: Beginnings.

Ons verhaal begint met Ninten; een pre-puberale jongen die zich in een benarde situatie bevindt wanneer zijn huis plotseling overspoelt wordt met objecten die tot leven komen. In een mum van tijd vindt hij de oorzaak en ontdekt hij het geheim van zijn familie. Ninten’s overgrootvader was namelijk geassocieerd met aliens, die de oorzaak zijn van allerlei vreemde fenomenen die de aarde teisteren. Ninten heeft als zijn nageslacht echter de kracht van PSI (een soort psychische krachten) geërfd, waarmee hij de indringers te lijf kan gaan.

The Sound Of Music

Met zijn overgrootvaders dagboek veilig in zijn rugzak verlaat Ninten vervolgens zijn ouderlijk huis om de buitenaardse dreiging af te wenden. Er is alleen een probleempje: hij heeft geen idee hoe hij dat precies moet doen. De wereld van Earthbound: Beginnings ligt vanaf het begin af aan grotendeels voor je open en zonder een doelstelling om je op weg te helpen kun je weinig anders doen dan die op je gemak verkennen.

Door verschillende plekken te bezoeken en mensen te leren kennen krijgt het verhaal langzaamaan meer vorm en krijg je een idee van wat de spelwereld van Earthbound: Beginnigs je allemaal te bieden heeft. En zo kom je op het spoor van een magische melodie waarvan de acht noten verloren zijn gegaan.

Als eb en vloed

Aliens en muziek zijn twee dingen die je niet snel met elkaar in verband zou brengen, en dat is precies waar de kracht van de Earthbound games ligt. Het weigert om zichzelf te beperken met verwachtingen en conventies en blijft je als speler verrassen. Zo kijk je in het begin wellicht raar op wanneer je een gangsterkraai moet bevechten, maar vel je al snel levende vuurballen en vloekende ratten alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dan wordt het lastig.

Earthbound: Beginnigs is namelijk nogal wispelturig in zijn moeilijkheidsgraad, waardoor je het ene moment nog hordes vijanden in stukjes hakt, terwijl je een paar seconden later een vijand tegenkomt die je met huid en haar opvreet. En gezien het feit dat het een RPG uit de NES-periode is en dus turn-based combat gebruikt, is het niet mogelijk je hier met genoeg oefening doorheen te slaan. Dit is een van de zeldzame momenten waarop de ontwikkelaars toch vasthouden aan een conventie in het genre, namelijk grinden om de game op te rekken. Maar dat valt te overzien. Immers zul je waarschijnlijk niet direct het goede pad vinden en dus gebieden meerdere keren moeten verkennen, waardoor je het leeuwendeel van je grindwerk op die manier gedaan hebt. Bovendien is er een veel groter probleem.

Earthbound: Beginnings heeft namelijk te lijden onder het feit dat Nintendo er ruim 25 jaar geleden voor koos de game niet uit te brengen voor de NES, ondanks dat de vertaling volledig gedaan was. Het tweede deel, dat wij als Earthbound kennen, is hierdoor eerder in het westen gekomen dat de originele game. En hoe vermakelijk Beginnings ook is, het kan zich logischerwijs niet meten aan een opvolger die het origineel op alle fronten verbeterde. Gamers die Earthbound al gespeeld hebben zullen daarom waarschijnlijk enigszins teleurgesteld zijn in deze game.

Conclusie

Earthbound: Beginnings is een klassieke, zij het ietwat vreemde, RPG uit de tachtiger jaren. Met de originele setting en verrassende wendingen, gecombineerd met het beproefde turn-based gevechtssysteem is niet voor niets een geliefde game, al gaat het wel gebukt onder de grillige moeilijkheidsgraad en schoenen van Earthbound, die het logischerwijs niet kan vullen.