Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes

Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes is dan ook Suikoden in alles behalve diens naam. Het is een klassieke JRPG die zelfs visueel hierop inspeelt door karakters weer te geven met 2D sprites, al doet het dit wel met een 3D-achtergrond met als gevolg een artstyle die sterk doet denken aan games als Live A Live, Octopath Traveler en Triangle Strategy. Dat pakt niet altijd succesvol uit, daar proporties soms niet helemaal lijken te kloppen, maar over het algemeen genomen oogt het prima.

Why him?

Het is niet enkel de artstyle die terug doet denken aan JRPG’s van decennia geleden; het verhaal is niet anders. Een boosaardig keizerrijk wil niets liever dan alles onderwerpen en het is aan onze helden om ze een halt toe te roepen. Het sleutelobject deze keer komt in de vorm van Prime Lenzes, een soort magische objecten met de kracht van een massavernietigswapen. Iets wat je uit handen wil houden van een op macht belust land dus, maar wel iets wat je maar wat graag tegen ze gebruikt.

Het verhaal rondom die Prime Lenzes wordt verteld vanuit drie oogpunten, met groepen die met én tegen elkaar vechten. Je hoeft hierbij geen kant te kiezen, want de game bepaald wanneer je wisselt tussen deze karakters, zodat de flow van het verhaal bewaart blijft. Desondanks is er één duidelijke hoofdpersoon. Dit is Nowa, een klassieke jongen die zijn thuis verlaat om deel te nemen aan de strijd, maar uiteindelijk voor meer bedoeld is. Het is allemaal vrij generiek en als hoofdpersoon gaat Nowa dan ook geen prijzen winnen. Sterker nog: in de game zelf zitten heel wat personages die vele malen boeiender zijn dan het karakter dat het verhaal moet dragen. En dat is jammer, want dat verhaal komt toch al behoorlijk traag op gang, zelfs voor een JPRG.

Keuze volop

Als het op personages aankomt, heeft Eiyuden Chronicle sowieso geen gebrek aan materiaal. De game mag dan wel de subtitel Hundred Heroes hebben, echter in werkelijk kun je een gortige 120 karakters verzamelen alsof je humanmon zit te spelen, net zoals in Suikoden het geval was. Dit zijn bovendien meer dan allerlei generieke warriors, wizards en clerics zoals je die vaker in games ziet, maar stuk voor stuk unieke strijders met hun eigen skills, achtergrondverhaal en zelfs stem in zowel Engels als Japans, waarmee je kunt babbelen in het kasteel wat je naar een uur of acht krijgt. Elk van hun kan onderdeel worden van jouw party van zes en kan worden uitgerust met gear en na levelen skill points gebruiken. Sommigen van hun vervullen hiernaast in jouw basis een extra rol om als bijvoorbeeld innkeeper of blacksmith, waarmee ze je ook buiten gevechten helpen.

Nu zijn 120 karakters natuurlijk een beetje overkill wanneer je er maar zes mee op sleeptouw neemt. De meeste JRPG’s geven je ongeveer het dubbele aantal helden dan wat je frontlinie bevat, zodat je een achterhoede hebt, en veel meer dan dat zou dan ook relatief nutteloos zijn. Dit is waar War Mode om de hoek komt kijken.

Op specifieke momenten in het verhaal monden lokale slagvelden uit in een grootschalige confrontatie tussen verschillende partijen. Confrontaties waar jij niet enkel aan deelneemt, maar zelfs een sleutelrol in speelt. In deze gevechten wordt klassieke turn-based combat ingeruild voor een tactisch systeem waarbij elk karakter dat je tot op dat moment hebt gerekruteerd meevecht met zijn eigen legion. Hierdoor voelt het niet nutteloos om meer bondgenoten te ronselen eens je een party hebt gemaakt waar je tevreden mee bent.