FaceBreaker

We kunnen er niet omheen: Electronic Arts is fantastisch bezig. Met recente toptitels als Battlefield: Bad Company, Spore, Crysis: Warhead en FIFA 09 leveren ze heerlijke producten af. Ook het onlangs aangekondigde Fight Night Round 4 gooit momenteel hoge ogen. Logisch, EA Sports heeft immers in het verleden veel krediet opgebouwd met die serie. Het vierde deel wordt begin 2009 verwacht, maar tot het zover is zitten we opgescheept met een andere bokstitel van EA Sports: FaceBreaker.

Met nadruk op ‘opgescheept’, want laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: FaceBreaker mag de schoenveters nog niet eens strikken van Fight Night Round. Nu zijn het ook twee totaal verschillende games en kunnen we spreken van een onjuiste vergelijkenis. Maar omdat FaceBreaker op vrijwel alle vlakken volledig de mist in gaat durf ik dat statement met alle plezier aan te kaarten.

Om te beginnen is FaceBreaker een game die zichzelf niet al te serieus neemt. Mensen die minstens de demoversie hebben gespeeld begrijpen wat ik bedoel, want de makers hanteren een niet te missen cartooneske stijl. Echt geslaagd kunnen we deze stijl niet noemen omdat het visueel gezien onder de maat scoort. Eveneens het geluid scoort beneden de peil, mede dankzij het missen van een commentaar. Verder zijn de textures om te lachen en missen de personages – die zich overigens best grappig presenteren – oog voor detail.

In FaceBreaker krijg je de keuze uit twaalf knotsgekke vrouwelijke en mannelijke boksers. Ieder personage heeft wel iets waardoor hij of zij opvalt. Hieronder vallen bijvoorbeeld gigantische borstkassen, grote borsten en cartooneske koppen. Qua uiterlijk is iedere speler dus uniek, maar qua speelstijl spelen alle boksers in principe precies hetzelfde. Oké, er zitten er een paar bij die zwaardere of snellere klappen uitdelen, maar daarmee is de grens van de diepte vrij snel gevonden.

Een leuk alternatief daarvoor is de mogelijkheid om je eigen vechter te creëren! Je kunt een foto van jezelf gebruiken en dit op een lichaam plakken dat je zelf mag ontwerpen. Ook kun je boksers van het Internet downloaden en transporteren naar je spelcomputer. Nu kun je bijvoorbeeld met president Bush of zanger Michael Jackson helemaal los gaan! Nadat je je gezicht hebt afgewerkt bepaal je je grootte en de hoeveelheid spieren die je wilt hebben. De uitkomsten zijn hilarisch en deze optie is misschien wel het sterkste punt van FaceBreaker. Qua gameplay stelt FaceBreaker namelijk niets voor. De aantal moves zijn erg beperkt en de wedstrijden missen diepgang, vergeleken met de spannende potjes van Fight Night Round 3. Het enige dat je in een wedstrijd kunt doen is zachte of harde klappen uitdelen, aanvallen pareren, aanvallen ontwijken en counteren. Het vechten verloopt zeer snel en tijd om jezelf te verdedigen heb je niet. Dit werkt zeer frustrerend, vooral als je tegen de computer speelt.

Wanneer je de hoofdmoot van FaceBreaker opstart, de zogeheten Brawl for it All-modus, krijg je de keuze uit drie moeilijksheidsgraden: makkelijk, normaal en moeilijk. Aangezien ik een goed beeld wilde hebben van de kunstmatige intelligentie begon ik met ‘makkelijk’. Echter, tot mijn verbazing had ik geen schijn van kans en werd ik helemaal weggespeeld. Nu lag dit niet aan mijn kwaliteiten, maar aan de manier waarop Electronic Arts de AI heeft ontworpen. Wanneer je bijvoorbeeld in een hoekje wordt gedreven is er geen uitweg mogelijk en wordt je binnen tientallen seconden helemaal in elkaar gemept. Tel daarbij de slecht uitgewerkte FaceBreakers (de ultieme slag waarmee je een gevecht automatisch beslist) erbij op en je hebt een game die qua balans ver te zoeken is. Even meer informatie over de Facebreakers in een notendop: deze zijn om te beginnen te verdelen in heavybreakers, bonebreakers, groundbreakers en skybreakers, waarbij je vechter op een eigen manier de tegenstander extra veel pijn doet. Via de meter te vullen en door een juiste knoppencombinatie te hanteren, tover je een superaanval op het scherm. Deze aanvallen zijn alleen zo slecht ontworpen en zitten zo slecht in elkaar dat je de wedstrijd in een wip winnend kunt afsluiten, ook al werd je gedurende de wedstrijd compleet afgeslacht. Over gerechtigheid gesproken!

Qua spelmodi valt FaceBreaker ontzettend tegen dus heil zoeken in iets anders is een onmogelijke missie. De game bevat een online modus, maar deze steekt dankzij de slechte verbindingen zo slecht in elkaar dat ik ook voor die modus een onvoldoende moet geven. Offline met een vriend of vriendin maakt FaceBreaker wel een stuk leuker, maar het feit blijft dat de potjes snel eentonig worden en je snel wil stoppen met je duimen naar de filistijnen te helpen.

Conclusie

Waar Electronic Arts de laatste tijd geweldig bezig is, leveren ze met FaceBreaker weer eens een wanproduct af. De game excelleert op geen enkel vlak en qua gameplay is het zelfs een lachertje. Pluspunten als de redelijke humor en het gebruik van de camera's van de Xbox 360 en de PlayStation 3 kunnen de game niet overeind helpen en kaart ik FaceBreaker nogmaals aan als een wanproduct!