Final Fantasy XV

De ontwikkeling van Final Fantasy XV was…rommelig. De game begon ooit als Final Fantasy Versus XIII en zou in hetzelfde universum gesitueerd zijn als Final Fantasy XIII en XIII-2, Lightning Returns en Type-0. Een moeizame ontwikkeling, gevuld met uitstel en zorgelijke berichten, veranderde de game echter in Final Fantasy XV. Heeft de game na dit alles genoeg in huis om een eigen nummer te dragen?

De cutscene waar de game mee opent, is even verwarrend als dat hij overweldigend is. Final Fantasy-games staan al sinds jaar en dag bekend om hun high quality graphics, maar zelfs spelend op 1080p blaast de game alles weg wat ik eerder op de PlayStation 4 zag. Met name de lichtinval in het koninklijke paleis en het gezichtshaar van de koning deden me in ongeloof naar het scherm staren, al droeg het feit dat ik wat er gebeurde maar half kon volgen hier zeker aan bij.

Strike one

Als journalist zijnde dien ik natuurlijk onderzoek te doen naar de games die recenseer. Ik was er dan ook van op de hoogte dat Final Fantasy XV een extended universe heeft, dat behalve de game ook een anime-serie en film omvat die de game complementeren. Het probleem is echter dat ze dat niet doen.

Brotherhood, een vijfdelige anime-serie die gratis op YouTube te vinden is, diept de hoofdpersonen verder uit en kan technisch gezien nog beschouwd worden als een verrijking van de game. Animatiefilm Kingsglaive is echter een verplicht nummertje voor eenieder die de game fatsoenlijk wilt kunnen volgen. En net die film dien je aan te schaffen met keiharde pegels. Dit is echter geen filmrecensie, maar een recensie van Final Fantasy XV; we zullen er bij deze recensie dan ook van uitgaan dat je er vanilla instapt, net als ik deed tijdens het spelen ervan.

Wat een tijd voor autopech

Na de rommelige start van de game kruipen we in de huid van prins Noctis, de troonopvolger van Lucis en verloofde van Lunafreya. Een trouwerij is natuurlijk altijd reden voor een feestje, ware het niet dat dit huwelijk meer is dan twee geliefden die zich in de echt verbinden.

Lucis lag tot recent in de clinch met Niflheim, een gigantisch rijk in deze wereld dat een groot gedeelte van zijn gebied door middel van vijandige overnames heeft verkregen. Om zijn volk dit lot te besparen, heeft je vader getracht om op goede voet te komen met Niflheim, met het huwelijk als gevolg. Net als Noctis bekleedt namelijk ook Lunafreya een hoge positie, als de heilige Oracle van Nilfheim.

Terwijl in het paleis de vredesonderhandelingen worden afgerond, wordt Noctis naar Altissa gestuurd om in het huwelijksbootje te stappen, onder begeleiding van zijn bodyguards en vrienden: Gladio, Prompto en Ignis. De reis begint echter hobbelig, als jullie langs de kant eindigen met autopech en het voertuig naar de dichtstbijzijnde autogarage moeten duwen.

So much to see, so little time

Pas op dit punt in de game krijg je voor het eerst de controle over je karakter. Wat direct opvalt is dat de graphics nauwelijks onderdoen voor het indrukwekkende vertoon van de eerste paar minuten. Final Fantasy XV laat je rondrennen in een gigantische open wereld, wat bij veel games ten koste gaat van de visuele presentatie. Square Enix heeft echter kosten noch moeite gespaard, want elke plant, steen en auto die je ziet zit vol detail en oogt bijna fotorealistisch. Het indrukwekkendste zijn echter de monsters, waarvan je er in de eerste missie al een paar moet afmaken om kennis te maken met het gevechtssysteem.

Dit gevechtssysteem is, met name voor Final Fantasy-standaarden, behoorlijk vlot en hectisch. Noctis is gezegend met de krachten van zijn familie, wat hem in staat stelt verschillende wapens uit het niets tevoorschijn te toveren en zichzelf te teleporteren om weg te komen van vijanden, juist naar ze toe te gaan of om aanvallen te ontwijken.

Dit alles gebeurt in real-time, waardoor je snel moet reageren om inkomende aanvallen te ontwijken of pareren. Ondertussen dien je ook de HP van je vrienden in de gaten te houden, zodat je ze tijdig kan bevelen om een voorwerp te gebruiken of om je te assisteren. Buiten dit om doen ze echter wat ze zelf willen, waardoor je niet teveel van je aandacht hoeft weg te nemen bij de vijand die voor je staat.

Steen, papier, schaar, hagedis, Spock

Gevechten in Final Fantasy XV kunnen op twee manieren gespeeld worden. In Active Mode is het volledige gevecht in real-time en dien je on the fly beslissingen te nemen. In Wait Mode beweegt het scherm echter enkel wanneer jij dat ook doet. Dit geeft je de tijd om de juiste voorwerpen voor de situatie gereed te zetten, je vrienden commando’s te geven en om je vijand te analyseren om te achterhalen wat zijn zwakte is.

Noctis is namelijk een veelzijdige strijder die gebruik maakt van traditionele zwaarden, grote zwaarden, pistolen, dolken, speren, technologie, vuurmagie, ijsmagie, bliksemmagie en schilden om zich aan te passen aan elke situatie. En dankzij Wait Mode heb je de kans om die situatie goed in te schatten om zo het best geschikte wapen uit je arsenaal te grijpen. Toegegeven; het maakt de game makkelijker, maar het is prettig dat de optie er is voor diegene die het willen.

Laat de overvloed aan wapenopties je overigens niet afschrikken. Elk wapen bestuur je met slechts een knop en de analoge stick. Zolang als dat de aanvalsknop ingedrukt blijft, zal je karakter doorgaan met aanvallen en door de stick te bewegen kun je de aanval enigszins wijzigen.

Strike two

Grafisch gezien en gameplay-gewijs weet Final Fantasy XV te imponeren. Je zou dus denken dat de game gebeiteld zit. Niets is echter minder waar. Het enige kritiekpunt dat ik tot nu toe genoemd heb, het verhaal dat een hoop context mist, trekt namelijk door naar de hele game. Met name in de tweede helft van je avontuur, waarin de open wereld wordt ingeruild voor een meer verhaal gedreven eindspint vol afgesloten locaties, breekt dit de game op. Belangrijke gebeurtenissen missen impact doordat jij als speler ze niet volledig begrijpt, maar vooral ook omdat er niet of nauwelijks opbouw naartoe was. Square Enix heeft een hele hoop verrassingen in Final Fantasy XV gestopt, maar is vergeten om de spelers er lekker voor te maken, waardoor er geen honger is om gestild te worden.

Overigens heeft niet enkel het verhaal van de game onder het gebrek aan opbouw te lijden; ook de hoofdkarakters zelf komt het niet ten goede. Tijdens de gebeurtenissen van Final Fantasy XV wordt de vriendschap van Gladio, Noctis, Prompto en Ignis aardig op de proef gesteld, waardoor hun houding ten opzichte van elkaar verandert. Deze veranderingen zijn echter zo abrupt en geforceerd dat ze onnatuurlijk aanvoelen. Naarmate de game vordert wordt het dan ook steeds moeilijker om je te identificeren met de vier vrienden, omdat hun acties en reacties steeds minder aansluiting vinden bij wat jij als speler ervaart. Het is niet moeilijk om de bromance die Square Enix wilde neerzetten te zien, maar de uitvoering laat meer dan een paar steekjes vallen.

Strike three

Met alle grote plus- en minpunten uit de weg, wordt het tijd om het vergrootglas boven te halen en de kleinere aspecten van de game bloot te leggen, beginnende met de sidequests. Final Fantasy XV biedt je ruim tweehonderd opdrachten die je naast de hoofdverhaallijn kunt voltooien om geld, voorwerpen en ervaring te vergaren. Dergelijke sidequests zijn sinds jaar en dag standaard in RPG’s en bieden je vaak de kans om meer te leren over een plek of persoon, of geven je simpelweg een leuke sidestory om te ervaren. FFXV doet echter geen van dit alles.

Ik heb ruim honderd sidequests gedaan alvorens ik me ging focussen op het uitspelen van de game, en allen waren standaard fetch of hunt quests die anno 2016 bijna taboe zijn geworden. Natuurlijk is het niet reëel om te verwachten dat alle tweehonderd plus opdrachten je op het puntje van je stoel laten zitten, maar zoals het nu is, is het feitelijk een grindfest in vermomming. Bovendien ben je het grootste gedeelte van de meeste quests bezig met reizen naar de locatie, aangezien de game nogal wispelturig is met het wel of niet aanbieden van een fast travel-optie.

Het moeten reizen door de wereld van Lucis zou op zich geen straf moeten zijn, immers zei ik zelf ook dat het van top tot teen prachtig vormgegeven is. Dit kan echter niet lang maskeren dat de wereld behalve gigantisch, ook erg leeg is. De game heeft enkele prachtige plekken vol leven en adembenemende uitzichten, maar het overgrote deel bestaat uit rotsen, wat bomen, een berg hier en daar en misschien af en toe een monster. Het is dat je de auto kunt laten besturen door Ignis om je naar jouw bestemming te laten brengen, maar anders zouden lange reizen nagenoeg ondragelijk zijn. Het telt echter wel lekker aan op de teller, die bij mij rond de tachtig uur eindigde.
 

Conclusie

Final Fantasy XV is een zooitje. Een prachtig uitziend en lekker spelend zooitje, maar een zooitje niettemin. Een gigantische spelwereld is leuk, maar dan moet er wel wat in te doen zijn, anders wordt het reizen immers maar saai, zoals de game ook bewijst. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat je spectaculaire setpieces geeft, maar die door het gebrek aan context en opbouw volledig het doel missen. Het real-time gevechtssysteem is eigenlijk nog de redder van Final Fantasy XV, maar is niet sterk genoeg om het hoofd te bieden aan de vele zwaktes die het naar onder trekken.