It Takes Two

Co-op is booming! Dat blijkt wel uit steeds meer games waarin samenwerking centraal staat en de bordspellen die het coöperatieve boven het competitieve stellen. De focus op co-op gamen is niet altijd geweldig. Soms wordt een coöperatieve modus aan een spel toegevoegd, maar heeft het totaal geen meerwaarde. Soms zorgt het er zelfs voor dat een spel helemaal uit balans raakt. Hazelight Studios valt niet in die categorie, want de ontwikkelaar ontwerpt spellen die volledig om samenwerking draaien. Na het relatief serieuze A Way Out is het nu tijd voor It Takes Two. En ja, tijdens het spelen zing je zonder erbij na te denken regelmatig de hit van Rod Stewart en Tina Turner.

In It Takes Two volgen we Coby en May; een kibbelend stel dat de scheidingspapieren nog net niet in orde gemaakt heeft. Wanneer ze hun dochter Rose inlichten over de verdrietige plannen om te scheiden, kan Rose haar verdriet niet meer wegstoppen. In de schuur barst ze in tranen uit terwijl ze een boek over relatietherapie raadpleegt. Wat vervolgens gebeurt is onverklaarbaar: de tranen zorgen ervoor dat haar poppen tot leven komen en wel als Cody en May!

Volledig overdonderd worden Cody en May in het lichaam van een in elkaar geflanst poppetje wakker. Ze kunnen het niet geloven en geven elkaar al snel de schuld van al het tumult dat is veroorzaakt. Lang de tijd om te kibbelen hebben ze niet, want Dr. Hakim (het boek over relatietherapie) is tot leven gekomen en lijkt achter deze grap te zitten. Een meer intensieve relatietherapie dan dit is namelijk niet denkbaar! Hij belooft de twee kemphanen weer bij elkaar te brengen, maar daar willen Cody en May natuurlijk niets van weten.

Spetterend begin

Je hebt van die spellen die altijd even de tijd nodig hebben om op gang te komen, maar It Takes Two heeft daar maling aan. Geen eindeloze tutorials, maar gewoon proberen. Bij lastige stukjes komt er op een gegeven moment wel een hint, maar het spel wil vooral dat je zelf dingen uitdoktert. Er valt immers een relatie te redden! De eerste eindbazen in het spel kunnen even pittig zijn voor de beginnende speler, maar het spel is nooit dermate lastig dat het in de weg zit. Dat komt mede door de makkelijke controls en de nauwkeurigheid waarmee alles werkt.

Al snel heb je door dat het spel 100% is gemaakt om samen te spelen. Sterker nog; je kunt het niet alleen. Maar er is nog altijd een groot verschil tussen een vleugje samenwerken of een game die daar volledig op is gefocust. Verwacht dus niet alleen maar oppervlakkige handelingen als het tegelijkertijd indrukken van een knop om een deur te openen. Nee, de attributen van Cody en May verschillen op vlakken dermate van elkaar, dat ieder echt zijn eigen bijdrage levert. Zo krijgt May op een gegeven moment de controle over een hamer, terwijl Cody de spijkers op zijn rug meedraagt. Door spijkers in de muur te schieten, kan May omhoog klimmen via haar klauwhamer. Zie hier een voorbeeld van een uitgedachte co-op-game.

De spanning is om te snijden

En daarmee bedoelen we niet zozeer het verhaal. Ja, er zitten zeker wat spannende stukjes in. Zo moet je op een gegeven moment de stoute schoenen aantrekken om het op te nemen tegen een gigantische wesp, maar dit alles is overdekt met een dikke saus die wel eens door Pixar gebrouwen zou kunnen zijn. Eventuele spanning wordt ook opgebroken door de competitieve minigames die de game rijk is. Je moet ze eerst als een soort collectibles vinden, maar het maakt je ongekend fanatiek wanneer je ze hebt gevonden.

Alles in It Takes Two is kleurrijk en een lust voor het oog. Nee, de spanning zit hem uiteraard in de relatie tussen Cody en May. Het stel kan elkaar in het begin niet luchten, maar beetje bij beetje komen er wat meer complimentjes voorbij en wie weet wat er vervolgens nog van komt!

Naast de kleurrijke omgevingen is de voice acting in It Takes Two geweldig. De frustratie in de stem van Cody en May knalt uit je speakers en de nonchalante Dr. Hakim irriteert mateloos en tovert tegelijkertijd een glimlach op je gezicht. Tel daar het ietwat voorspelbare, maar zeker vermakelijke, verhaal op en je hebt simpelweg een geweldig avontuur te pakken.

Conclusie

It Takes Two is een dijk van een co-op-game en dat verdient de aandacht. Te vaak verschijnt er een spel met een coöperatieve modus die het daglicht eigenlijk niet waard is. Dit is een ode aan het bankhangen met vrienden, de split-screen rage die helaas steeds minder te zien is en lokale game-avondjes. Voor eenieder die liever samen speelt dan alleen is dit een no-brainer. En hé, wellicht kan dit spel je relatie ook wel redden?