Mad Max

Na dertig jaar is Mad Max eindelijke terug op het witte doek. Nu, een paar maanden na de film release is het ook terug tijd om Mad Max terug te brengen naar het gamende publiek. Is Mad Max een typische film gerelateerde game, iets wat menig gamer onmiddellijk bang maakt? Of blijkt Mad Max net iets meer te bieden onder diens motorkap?

Eenmaal het spel een uurtje onder de vingers te hebben gehad bleek duidelijk, tot groot genoegen, dat Mad Max helemaal geen typische filmgame cash-in was. Dat is ook niet zo verwonderlijk als je weet dat de film director, George Miller, al enkele jaren geïnteresseerd was in een video game rond Mad Max. Daarbij blijkt dat George Miller in de pre productie fase van Avalanche Studio’s hun game een toeziend oog had op de ontwikkeling.

Om te beginnen moet ik vertellen dat een game rond Mad Max ontwikkelen geen gegeven paard is. Liefhebbers van film kennen ongetwijfeld Mad Max en weten dat de sterke punten van deze films niet zozeer te vinden zijn in een stevig verhaal of bijzonder knappe dialogen. Neen, Mad Max is voornamelijk sterk omwille van sfeerschepping waarbij een beeld meer zegt dan duizend woorden.
Iets wat niet zo evident is om over te brengen naar het video game medium.

Een singleplayer gedreven game wordt meestal gedragen door diens verhaal. Dit is bij Mad Max niet anders. Echter is het verhaal, wat uiteraard niet bijzonder onverwacht is, niet onmiddellijk hoogstaand te noemen. Het verhaal start wanneer Mad Max op weg is naar Gas Town, ook gekend uit de laatste film, en overvallen wordt door een bende “war boys”. Deze stelen Max zijn iconische V8 interceptor en laten Max voor dood achter. Max gaat achter de dieven aan om zijn geliefde auto terug te krijgen en krijgt daarbij hulp van de ietwat gekke gebochelde automechanieker, Chumbucket.

Chumbucket had de komst van Max gezien in een visioen en gaat constant tekeer over Max als een soort van heilige. Iets wat mij persoonlijk toch wel iets irriteerde. De films brengen Max Rockatansky altijd wel als een sterke man maar zeker niet als een superheld of onkwetsbare heilige.

Met als enig doel ga je als speler dus aan de slag om je auto te gaan “redden”. Bijna het typische “red de prinses”-scenario maar dan met een stoere V8 auto. Het verhaal wordt zeker wel iets interessanter dan dit, voornamelijk naar het laatste stuk toe, maar het blijft een gekke opzet om als gamer mee aan de slag te gaan.

Mad Max is een “Open World” game zoals we dit wel kennen van Batman, GTA en nog een gans dozijn andere titels. Het past ook wel netjes bij de thema’s van Mad Max dus op zich een gelukkige keuze van Avalanche Studios. Aan de basis van het spel ga je van start je met een nieuwe voertuig en dien je deze uit te bouwen naar wens en dit in ware Open World stijl. Door allerlei opdrachten te gaan volbrengen verdien je scrap, de game’s eigen munteenheid, waarmee je dus allerlei upgrades kan vrijspelen. Spelers die het uitbouwen van een auto op zich al een leuke bezigheid vinden gaan hier zeker een extra “drive” vinden in Mad Max. En dit is ook wel nodig in deze game. Terwijl er enorm veel te doen is in Mad Max is de game niet gevrijwaard van enige repetitie. Opdrachten die eerst wel leuk leken te zijn vervallen al snel naar vervelend omwille van herhaling.
Het rond rijden met Max zijn nieuwe wagen, de Magnum Opus, is een waar plezier. De handling werkt mooi en car-combat is best aangenaam en “fun”. Er zijn allerlei leuke dingetjes die dit specifiek onderdeel van de game diens sterkste punt maakt. Zo loop je schade op door ietwat te lomp te rijden maar wordt de schade hersteld door Chumbucket terwijl je even stilstaat. Een leuk detail is dat Chumbucket dus als passagier meereist en je hem ook effectief bij het stilstaan ziet werken aan de wagen. De wapens zijn leuk en hebben ook buiten car-combat hun nut. Zo kun je met een harpoen bestuurders uit hun auto sleuren maar kun je er ook poorten van versterkte forten mee gaan losrukken.

Hetzelfde kan echter niet gezegd worden van het spelgedeelte wat je met Max te voet doorbrengt. Je zult voortdurend aangevallen worden door een veel te monotone vijand, de war boys. De hand tot hand gevechten zijn zeer gelijkaardig aan die van Batman maar dan kortweg omschreven als een iets klungelige en vooral saaie variant.

Visueel is Mad Max een zeer mooie game. Als je namelijk denkt aan Mad Max verwacht je van de  spelomgeving vooral zand, heel veel zand. Niet meteen iets wat je een 20-tal uur op wilt gaan zitten kijken. Avalanche Studios is er zeer goed in geslaagd om met dergelijke setting toch iets knap neer te zetten. De verschillende omgevingen zijn zeer mooi en bevatten voldoende variatie met als kers op de taart een zeer knappe weersysteem. In Mad Max gaat het namelijk af en toe eens stormen met het nodige opgestoven rondvliegende zand met hier een daar een inslaande bliksemschicht. Spektakel troef.

Conclusie

Met Mad Max bewijst Avalanche Studios dat een filmfranchise niet meteen garant staat voor een verschrikkelijke game. Ze slagen er zelfs in om de moeilijke opdracht, Mad Max vertalen naar een game, correct neer te zetten. Hun visie van Mad Max past perfect bij de film en is zeer geloofwaardig. Het spel zakt een beetje onderuit onder de eentonigheid die deels meekomt met het genre maar gaat harder neerwaarts door het vuistenwerk van Mad Max. Mad Max brengt weinig vernieuwends op de markt maar omwille van de juiste toon en de leuke car-combat is het spel goed te pruimen. Fans van het genre en Mad Max zullen hier zeker meerdere tientallen uren plezier in vinden.