Master Key

De reden dat ik dit zeg, is niet zo oppervlakkig als hoe de game oogt. Hoewel het een top-down ervaring is met een grote overworld en dungeons om erin te vinden, welke draaien om het vinden en gebruiken van items, is het visueel een heel ander beestje. Master Key is gebouwd met enorm slim ingezette zwart-witte 1bit graphics (kleuren zijn te wijzigen), die prima uit de verf zouden komen op zoiets als de originele Game Boy. Een fysieke rom hiervoor zou dan ook een echte aanrader zijn.

Back on track

Nee, de overeenkomsten tussen beide gaan veel dieper dan dat. Net als de klassieke The Legend of Zelda, is dit een game die je zonder pardon in het diepe gooit. Je handje gaat hier niet worden vastgehouden en je hoeft ook niet te rekenen op zoiets als een tutorial. De schrale communicatie die je in-game hebt, gebeurt middels icoontjes, waarvan je mag hopen dat je ze juist interpreteert.

Dit gebrek aan aanwijzingen, is in zekere zin een zegen. Master Key zit tjokvol geheimen en doordat je niet weet wat de ‘’juiste’’ weg is, is het oprecht tof om erover heen te tuimelen, zelfs als je lang niet altijd weet wat je moet met je vondst. De game is nu al enkele weken uit, maar in de Discord zijn mensen nog steeds aan het overleggen over wat ze nu moeten doen op zekere plekken, waardoor het echt doet denken aan die games van vroeger.

Kritiek

Toch is Master Key verre van perfect. Combat in de game is echt niet mijn ding. Als je aanvalt, glijdt je karakter nog even vooruit, waardoor je niet zelden op ramkoers ligt met de vijand. Dit is overduidelijk een bewuste keuze, maar ik vond het noch leuk, noch bevredigend, waardoor het voor mij niet te rechtvaardigen was. Ondanks dat staat echter een ding als een paal boven water: dit is een zeer goede Zelda-kloon, een classic Zelda-kloon.

Conclusie:

Ondanks dat ik de combat niet echt kon waarderen, is Master Key een degelijke Zelda-kloon met een eigenzinnig sfeertje en tjokvol geheimen. Wat wil je nog meer hebben als je in een nostalgische bui bent?