Muv-Luv

Hoewel visual novels hier in het Westen gestaag aan populariteit winnen, zijn hun verkoopcijfers nog altijd niet vergelijkbaar met die van Japan, waar het genre zijn oorsprong vindt. Wij zijn hier blij met enkele tientallen VN’s per jaar, terwijl ze in het land van de rijzende zon met bosjes tegelijk verschijnen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er enkele titels zijn verschenen die met kop en schouders boven de rest uitsteken en bekend staan als de beste in het genre. De Muv-Luv-trilogie zijn enkele van die titels en werden in 2016 naar Steam gebracht na een extreem succesvolle Kickstarter-campagne om de lokalisatie te financieren. En nu, twee jaar later, wordt een van de stretch goals waargemaakt met een Vita-port van de drie Muv-Luv-games.

In Muv-Luv kruipen we in de huid van Shirogane Takeru, een student in Tokio. Hij denkt te kunnen gaan genieten van dagen van vrijheid wanneer zijn ouders onverwacht op vakantie gaan. Al op de eerste morgen wordt zijn rust echter verstoord. Wanneer hij zijn ogen opent, ligt hij oog in oog met een voor hem onbekende vrouw die doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze een bed delen. En tot overmaat van ramp komt dan Kagami Sumika binnenlopen, zijn agressieve buurmeisje die heeft besloten zich over hem te ontfermen terwijl zijn ouders op pad zijn. Zoals je wel zag aankomen is ze niet bepaald blij met deze ontwikkeling. Maar net zo snel als dat de mysterieuze indringer verscheen, verdwijnt ze weer, waardoor het duo verwart achterblijft.

Trouwens

De rest van hun morgen verloopt zoals gebruikelijk. Takeru en Sumika mogen dan wel van kleins af aan vrienden zijn, maar als je ziet hoe ze met elkaar omgaan zou je dat absoluut niet zeggen. De twee kraken elkaar constant af, peperen dat nog even met bijtende opmerkingen en als kers op de taart slaan ze elkaar om de haverklap halfdood. Nog voordat je schooldag begint heb je dan ook al lappen en lappen aan tekst door moeten lezen, zoals gebruikelijk is bij een visual novel.

Voor zij die niet bekend zijn met het genre: een visual novel is feitelijk een interactief boek. Zinnen die op je scherm verschijnen worden vergezeld door afbeeldingen van de karakters die het gesprek voeren, met gezichtsuitdrukkingen die veranderen aan de hand van de situatie. In sommige games, waaronder deze, is er bovendien voice acting die de nuances in de tekst beter kan overbrengen. En Muv-Luv’s animaties en voice acting staan daarbij op eenzame hoogte, hetgeen wordt gecomplementeerd door een soundtrack en een stapel sound effects die naadloos aansluiten bij wat je op je scherm ziet gebeuren. Het voelt daardoor niet eens als een gemis dat jouw input beperkt is tot het maken van enkele keuzes die het verloop van het verhaal beïnvloeden.

Back on track

Eenmaal op school gearriveerd maakt Takeru nogmaals kennis met zijn aantrekkelijke kamergenoot van eerder die ochtend. Mitsurugi Meiya is een kersverse uitwisselingsstudent, die binnen slechts enkele minuten al zo ongeveer zegt dat Shirogane Takeru de ware voor haar is. Dit tot ongenoegen van verschillende vrouwen in klas 3-B en tot de verbijstering van de rest van de studenten. Een rustig leventje kan onze hoofdpersoon dan ook vergeten.

Wat volgt is een verhaal waarbij de ene na de andere absurde gebeurtenis elkaar opvolgt, vaak dankzij Meiya of haar aanhang, en waarbij Takeru probeert om dit alles het hoofd te bieden en erger te voorkomen. Humor voert hierbij de boventoon, tot op het punt dat ondergetekende de PlayStation Vita meermaals even weg moest leggen om bij te komen van de lach. En dat terwijl de game ondertussen ook diepere thema’s zoals verlies en liefdesverdriet de revue laat passeren, zodat je langzaam maar zeker gehecht raakt aan de karakters. Desondanks is Muv-Luv toch niet zo goed als dat de jubelende fans zouden doen vermoeden.

De setting, hoewel voorzien van enkele absurde onderdelen, is vrij generiek en veel van de karakters passen iets te netjes binnen bepaalde stereotypes. Hiernaast is het verloop erg voorspelbaar en zijn ook de eindes, waarvan sommige daadwerkelijk een licht gelukkig gevoel wisten op te wekken, niet heel origineel als je kijkt naar het VN-genre in zijn geheel, waardoor je na het voltooien van alle routes enigszins teleurgesteld achterblijft…maar dat is slechts de eerste game.

Double trouble

Hoewel Muv-Luv een trilogie is, bevat de game genaamd Muv-Luv feitelijk de eerste twee delen in de serie. Muv-Luv: Extra is het highschool liefdesverhaal dat ik zojuist besprak en is het eerste deel in de serie. Muv-Luv: Unlimited is het tweede en weet binnen de eerste paar minuten te verrassen door vlak voor het einde van het eerste deel te beginnen. Maar voor de gebeurtenissen waar je Extra mee afsluit kunnen plaatsvinden, wordt Takeru weggezogen naar een parallelle dimensie.

In deze versie van de Aarde is ook een Tokio. Er is een Shirogane-huis, een Mitsurugi Meiya en een school op de top van een berg. Maar er is een groot verschil: alles is naar de klote. Een buitenaards ras genaamd de BETA heeft de mensheid in enkele decennia gereduceerd tot slechts een miljard overlevenden, die alles op alles moeten zetten om enkel al in leven te kunnen blijven op een planeet die volledig droog gezogen wordt door de indringers van een sterrenstelsel ergens ver weg.

Voor de inwoners van deze planeet is hun naderende uitroeiing een feit waar ze zich reeds bij hebben neergelegd. Ze vechten nog altijd fanatiek om te overleven, maar hebben al toegegeven aan de wanhoop en de harde waarheid onder ogen gezien. Je hebt immers weinig keus als je in dergelijke omstandigheden opgegroeid bent. Maar Takeru is dat niet. Door omstandigheden wordt echter ook hij gedwongen om mee te vechten tegen de BETA.

Well that escalated quickly

Muv-Luv: Unlimited lijkt in het begin een verhaal te worden dat doet denken aan Muv-Luv: Extra met een militair sausje eroverheen gegoten. Niet verrassend natuurlijk, gezien een groot van Extra’s cast ook in deze dimensie bestaat en wederom met jou in aanraking komt. Maar gaandeweg beginnen de verschillen steeds meer op te vallen.

De setting van Unlimited is natuurlijk veel duisterder dan die van Extra en dat heeft zo zijn impact op het verhaal. Hoewel ook Unlimited de nodige vrolijke momenten heeft die mij hebben laten schaterlachen, is het heel wat zwaarder dan zijn voorganger. Ik weet niet hoe vaak ik een alsmaar sterker onbehagelijk gevoel kreeg of simpelweg nerveus werd door wat er mogelijk kon gaan gebeuren, maar het is vaker dan ik zou willen toegeven, terwijl ik tussendoor ook nog een traantje of twee weg heb moeten pinken. De karakters van het tweede deel mogen dan wel grotendeels hetzelfde zijn als die in de eerste, ditmaal raak je nog veel meer aan ze gehecht. En dat is niet enkel te wijten aan het feit dat je ze reeds (soort van) kende uit het eerste deel. Elk van de personages krijgt in deze tijdlijn een flinke portie extra persoonlijkheid mee, wat de algehele beleving ten goede komt. De echte ster is echter het overkoepelende verhaal.

Ik zei al dat deze wereld gevuld is met wanhoop, veroorzaakt door de gestage opmars van de BETA. Ook jij als speler begint die te voelen terwijl je het spel speelt, wat natuurlijk ook de bedoeling is ervan. Maar het is vooral de spanning en de opbouw die je op het puntje van je stoel houdt, omdat je klaar bent voor het moment waarop de pleuris uitbreekt. De wereld die developer âge heeft neergezet is zó sterk dat het visuals niet eens nodig heeft om de speler / lezer emotioneel te betrekken bij de perikelen van Takeru en de rest van het team. Maar juist omdat het dat wel doet, laat het een blijvende indruk achter. Toch geldt ook hier dat de game tekortschiet.

Unlimited werkt ergens naar toe, maar dat moment komt maar niet, tenminste niet in deze game, waardoor hij je onvoldaan achterlaat. Een goed voorbeeld hiervan is Takeru, die als karakter een enorme groei doormaakt. De agressieve en ronduit arrogante hoofdpersoon van Extra groeit in Unlimited uit tot een man die zijn eigen behoeftes aan de kant kan zetten, de moeilijke beslissingen probeert te maken en tot op zekere hoogte vast kan houden aan zijn idealen, maar wiens verhaal eindigt voordat je de resultaten hiervan ziet. De reden hiervoor is dat een hele hoop losse draden, ogenschijnlijk willekeurige dialogen en details die je gemist had in beide games samen komen in het derde deel van de Muv-Luv-trilogie, die je eigenlijk niet los kunt zien van deze twee games. Voor recensiedoeleinden moet ik dat echter wel, wat mij brengt bij mijn laatste punt.

Censuur

Terwijl de Muv-Luv-trilogie geen dating sim is, is romance wel een groot onderdeel van de eerste twee delen in deze serie. In Japan is het zelfs een eroge, een game die hier waarschijnlijk onder de noemer hentai zou worden geschaard. Maar dat ga je niet vinden op de Vita. Hoewel de erotische scenes niet geschrapt zijn, zijn ze wel zwaar gecensureerd, wat sommige stukken van de game niet ten goede komt. Dit zijn echter zulke kleine momentjes in het spel, – voor elk van de elf routes van ongeveer tien uur krijg je vijf minuutjes seks– dat het in mijn ogen geen gigantische impact heeft op de totaalbeleving. Natuurlijk zijn er altijd mensen die de game in zijn oorspronkelijke staat willen en die gaan van een koude kermis thuiskomen met de Vita-port van Muv-Luv. Gelukkig heeft de PC-versie echter een uncensor patch. 

Conclusie

Muv-Luv van een cijfer voorzien heeft me meer moeite gekost dan het schrijven van deze recensie. En dat komt omdat het op zichzelf staand teleurstelt. Extra is een generieke highschool VN met excellente audiovisuele presentatie en goede humor, maar weinig meer dan dat. Het mist echt bijzondere momenten die een blijvende indruk achterlaten. Unlimited daarentegen is allesbehalve generiek, en wist mij als speler meermaals in een emotionele houdgreep te nemen, maar sluit af voor het tot een bevredigend einde kan komen. Dit heeft alles te maken met het derde deel, die dat je eigenlijk moet spelen als je hier eenmaal aan begonnen bent. En vermoedelijk zullen de meeste dat ook doen. Dat is waarom ik daar bij mijn beoordeling ook van uit ga. Ben jij echter niet voornemens om Muv-Luv: Alternative te spelen, dan mag je vijftien punten van deze score afhalen, daar je dan simpelweg niet zult kunnen waarderen wat deze game je geboden heeft.