Planet of Lana II: Children of the Leaf

Het zit de mensen op Novo in ieder geval niet mee. Nadat ze in de eerste game werden ontvoerd door robots, vallen indringers in het vervolg hun gebied binnen om het te ontdoen van grondstoffen. Niet met een schop en pikhouweel, maar met gigantische machines die de natuur verstoren en radioactieve troep achterlaten. Dat is voor niemand goed nieuws, maar des te minder voor Lana, die een vriendin (klein zusje?) getroffen ziet worden door de straling.

Daar gaan we weer

Na de gebeurtenissen van de originele game, is Lana er niet vies van om haar handen vuil te maken. Dus wanneer Rakuen, de oude wijze man uit de eerste game, haar vertelt dat er een geneesmiddel is voor de stralingsziekte, reist Lana land en zee af om de ingrediënten daarvoor te bemachtigen. Dit doet ze natuurlijk niet alleen, maar wederom met het wezentje Mui aan haar zijde.

Deze opzet maakt direct korte metten met een van mijn persoonlijke minpunten van de eerste game: variatie. Waar je in het eerste spel al snel vrijwel exclusief moest dealen met robots, zorgen de verschillende locaties voor heel verschillende aanzichten, puzzels en wezens die je tegenkomt. In donkere grotten wonen vleesetende gedrochten die licht vrezen, in het regenwoud gigantische insecten en wanneer de indringers opduiken, nemen ze ook wat mechanisch tuig met zich mee. Helemaal weg zijn onze ijzeren vrienden dus niet.

Perspectief

Ik zeg dan wel puzzels, maar Planet of Lana II is absoluut geen puzzle platformer, noch is het een platformer met puzzelelementen. Dit is een ervaring die wordt verteld middels een interactief medium en om dat te mogen zeggen zijn er wat platform- en puzzelsegmenten ingestopt. Denk dus niet Limbo of Bramble: The Mountain King, maar meer Rain en Forgotten Anne. Al is dat verhaal wel iets wat je zelf bij elkaar moet puzzelen, hetgeen een stuk minder lastig is dan de vorige keer.

Daar deze game wordt gepresenteerd met een fictieve taal, moet je uit context opmaken wat er gebeurt. Over de eerste game was daarom de nodige speculatie. Deze game begint echter met een flashback, inclusief een voice over, die enige twijfel weghaalt over wat er in het eerste deel gebeurd is. Dit maakt het vervolg makkelijker in perspectief te plaatsen, al helpen andere flashbacks later daar ook enorm bij. Desondanks is er voldoende ruimte voor interpretatie voor zij die al warmlopen voor Planet of Lana III.

Het review-dingetje

Natuurlijk is dit een review en je wilt niet enkel weten wat Planet of Lana II is, maar vooral ook wat ik ervan vond. Dat is lastig, want ik vond er maar weinig van. Het spel is niet slecht, maar wist ook weinig indruk achter te laten. Het is beter dan het origineel door minder nutteloos tijdrekken en meer variatie, maar ik kan niet zeggen dat het in enig opzicht memorabel is. Dat dacht ik van de vorige echter ook, dus wie weet hoe vaak dit duo nu opeens in me op gaat komen…

Conclusie:

Hoewel prima speelbaar, heeft Planet of Lana II nog meer dan zijn voorganger geen indruk weten te maken. Tegelijkertijd dacht ik toch zo nu en dan nog aan die voorganger, dus het zal wel iets goed doen. Echter, niets om het cijfer boven een ruime voldoende te tillen; daarvoor mist het gewoon een X-factor of memorabele hoogtepunten.