Samba de Amigo

Wij, jonge mensen, hebben er vaak een hekel aan als de oudere mensen zeggen dat “vroeger alles beter was. Vroeger waren de drempels in de weg nog kuilen en was alles voor een paar centen te krijgen.” Vroeger dit, vroeger dat, en dat terwijl we het tegenwoordig vaak veel beter hebben. Vroeger had je immers oorlog, hongersnood en geen console om op te gamen. Helaas hebben diezelfde oude mensen soms wel gelijk, vroeger was Samba de Amigo echt beter.

Het is misschien een beetje triest om te zeggen, maar Sega heeft het voor elkaar weten te krijgen om een Dreamcast-port compleet te verpesten. In die tijd werd de game beschouwd als een zeer goede ritme-game met échte sambaballen. Doordat de game destijds zo goed ontvangen werd, hoewel het voor ons aapje wel wat makkelijker was dan tegenwoordig wegens het gebrek aan concurrentie, klopte het hart van de oudere gamers onder ons harder dan normaal toen bekend werd dat Sega de game zou gaan porten. Helaas was dat onterecht.

Het begint al op het punt waar veel Wii-games falen: de besturing. Als vervanger voor de twee sambaballen (waar veel mensen overigens ook niet blij mee zijn) kun je kiezen uit twee Wiimotes of een Wiimote plus Nunchuck. Deze kun je ieder op drie posities houden: laag, in het midden of hoog. Gedurende het liedje komen er dan bolletjes uit het midden die in één van deze zes richtingen gaan, waarna het vanzelfsprekend de bedoeling is om op het juiste moment op de juiste plaats te schudden. Terwijl dit principe op de Dreamcast perfect werkte, gaat het op de Nintendo Wii nogal eens mis. Het komt simpelweg te vaak voor dat de game jouw bewegingen niet goed registreert. Ik heb meerdere malen gehad dat ik als een gek stond te schudden op de goede hoogte en ik geen enkele punt toegekend kreeg. Zeer frustrerend, zeker als je net een lekker hoge combo hebt die wordt afgebroken zonder dat je er iets aan kunt doen.

Het tweede punt waar veel Wii-games de mist in gaan – meestal door de luiheid van de ontwikkelaar – zijn de graphics. Ook hier doet Sega mee aan de algemene trend. Het is algemeen bekend dat de console niet mee kan met de concurrentie, maar het is ook algemeen bekend dat het een stuk mooiere graphics dan zijn voorganger kan produceren. Samba de Amigo lijkt echter weinig verbeterd sinds zijn debuut vele jaren geleden. Wel moet er gezegd worden dat de zonnige sfeer aardig overgebracht wordt door alle felle kleuren. De vrolijkheid spat er vanaf en is dan ook een goed medicijn tegen al die trieste plensbuien. Verder wordt de sfeer vooral neergezet door de muziek zelf. De meeste van de veertig liedjes zijn vrolijk en zonnig en als je daar op uitgekeken bent, kun voor een kleine prijs extra nummers downloaden. De kans is echter niet groot dat je dat gaat doen: door de slechte besturing ben je in je eentje al snel uitgekeken op de game.

Inderdaad in je eentje, want het lijkt erop dat Samba de Amigo vooral bedoeld is als multiplayer-game. En dan geen game om gewoon zomaar even met je vrienden te spelen, maar eentje die je speelt wanneer je al enkele glazen met alcohol achterover geslagen hebt. Dan vallen de slechte besturing en de achterhaalde graphics misschien niet meer erg op en kun je tenminste nog om elkaar lachen, omdat je allebei als een gek voor de tv staat te schudden.

Het is jammer om te moeten concluderen dat Samba de Amigo de goede naam van zijn voorganger zo moet verpesten. Het belangrijkste in een ritmegame werkt simpelweg niet. De game registreert jouw bewegingen niet goed en dat is funest voor dit genre, vooral omdat alles draait om op het juiste moment op de juiste hoogte te schudden. Behalve dat zijn de graphics achterhaald, hoewel ze wel een bepaalde sfeer neerzetten. De nummers dragen daar aan bij en met z’n tweeën is het een tijdje leuk ze te spelen, zolang het maar niet al te lang duurt en je in de stemming bent elkaar uit te lachen. Zonde Sega, werkelijk zonde.