Senran Kagura: Peach Beach Splash

Seks. Het is het meest natuurlijk ding om te doen voor elk levend wezen, en toch heerst er een ontzettend groot taboe op. Grand Theft Auto: San Andreas kwam bijvoorbeeld pas echt onder vuur te liggen toen bleek dat je de game kon modden om bij een minigame te komen, waarin je een prostituee trakteert op een met room gevulde bloedworst. Ik betrap mezelf er dan ook regelmatig op dat ik me afvraag: waarom? Als seks zo natuurlijk is, waarom zien we dan de nood om enige restricties aan onszelf en andere op te leggen als het gaat om seksuele inhoud? Dan kijk ik naar Senran Kagura: Peach Beach Splash en begrijp ik het direct weer.

Dat ik niet de grootste fan ben van Senran Kagura, heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Burst, het eerste deel in de serie, kreeg de wind van voren vanwege repetitieve gameplay, oppervlakkige dialogen en het overmatig seksualiseren van zijn karakters, terwijl een preview build van deel vijf mij deed besluiten om een recensie aan mij voorbij te laten gaan. Met Peach Beach Splash heeft ontwikkelaar Tamsoft echter een gouden kans in handen om de serie opnieuw uit te vinden.

Splatoon meets anime

Voor het zesde deel in deze beruchte franchise is namelijk besloten om het over een hele andere boeg te gooien. De abnormaal goed bedeelde dames uit de vijf eerdere games moeten hun zwaarden, vuurwapens en stalen schoenen tijdelijk inleveren, wanneer ze worden uitgenodigd om deel te nemen aan een kunoichi-exclusief waterpistooltoernooi genaamd PBS (ik laat je zelf raden waar dat voor staat).

Dit toernooi wordt volgens in-game lore georganiseerd omdat het op de een of andere manier iets zou moeten doen aan de rare weersomstandigheden die Japan teisteren, zoals een hittegolf in de winter. Het idee hierachter is natuurlijk absurd, maar ik heb wel gekkere ideeën in zowel anime als games gezien die uiteindelijk goed uitpakten en had dan ook hoop dat Peach Beach Splash in ieder geval stappen zou hebben gezet richting het neerzetten van een goed verhaal. Die illusie wordt echter al heel snel doorbroken.

De open deur intrappen

Dat het elkaar bespuiten met water op de een of andere manier iets doet aan het oplossen van het hitteprobleem doordat het symbolisch is voor een groter geheel, wil ik gezien de Japanse voorliefde voor metaforen en dubbele bodems best accepteren. Dat alle deelnemers van PBS vrouwen zijn, wil ik óók nog wel slikken. En dat ze bikini’s moeten dragen, vind ik zelfs niet meer dan normaal. Ze zijn immers op een strand en schieten met waterpistolen. Maar zelfs wanneer ik dit alles voor lief neem, is het duidelijk dat Senran Kagura: Peach Beach Splash slechts een doel heeft: dankbaar inspelen op de hormonen van geile pubertjes en otaku.

Nu is er niets mis met pornografische games. Zoals ik al in de inleiding van dit artikel schreef is het een heel natuurlijk iets waar niemand zich voor hoeft te schamen. Ik geneer me dan ook niet als ik schrijf dat ook ik een handjevol seksueel getinte spellen heb doorgespeeld. Peach Beach Splash is echter op veel vlakken veel erger dan zelfs de games waarin geslachtsgemeenschap volop in beeld kwam. En dat ligt vooral aan de manier waarop de karakters worden neergezet.

De zesde Senran Kagura heeft een imposante dertig speelbare karakters waar jij als speler uit kunt kiezen. Als ik zeg dat al deze karakters tezamen net zoveel inhoud hebben als een bijrol in een soapserie, zegt dat waarschijnlijk wel genoeg. Elk van de karakters heeft één kenmerkend persoonslijkheidstrekje dat inspeelt op specifieke fetisjen als onhandigheid, lesbienne, kuudere en masochisme en daaromheen wordt de persoonlijkheid gebouwd. Je zou in veel gevallen bijna kunnen stellen dat ze de fetisj die ze vertegenwoordigen gepersonaliseerd hebben. En dat is precies waar de crux van het probleem ligt.

Perspectief

De meeste erotische games worden visueel gezien veel explicieter dan Senran Kagura vermoedelijk ooit zal durven worden. En toch heb ik daar niet zo’n probleem mee. In die games is seks namelijk niet iets vanzelfsprekends. Je moet tijd doorbrengen met je beoogde partner, haar leren kennen en jezelf bewijzen als een potentiële liefdesinteresse. Seks is natuurlijk het doel, maar de persoon waarmee je het hoopt te doen heeft een persoonlijkheid, al zij die virtueel. Gemeenschap is dan ook het logische gevolg van de relatie die je opbouwt met een aantrekkelijk lid van het andere geslacht. Die vlag gaat echter niet op voor PBS.

Zoals gezegd is de persoonlijkheid van de personages in deze game op zijn best eenzijdig, en realistisch gezien nauwelijks bestaand te noemen. De meisjes dienen enkel en alleen als lustobjecten en Tamsoft is ook niet bang om daarmee te koop te lopen. Dit wordt al duidelijk wanneer je alle dames naast elkaar zet. Op een enkel loli-karakter (ook een specifieke fetisj) na zijn alle karakters namelijk gevormd als vrouwen waar ooit liederen over geschreven werden. Een perfect zandloperfiguur, gigantische tetten, een strak kontje en vlekkeloze huid zijn in de wereld van Senran Kagura de regel in plaats van de uitzondering.

Pas echt smakeloos wordt het wanneer je verschillende modi van de game gaat verkennen. Op de story mode en bijbehoren komen we zo nog terug en de multiplayer spreekt in principe voor zich. Het enige unieke wat PBS op dit gebied op tafel brengt, is dingen als Capture the Bra in plaats van Capture the Flag. Het was echter de dressroom / shower mode waarvan mijn haren recht overeind gingen staan. Deze mode is fapmateriaal. Niets meer. Niets minder.

In deze ‘’gameplay-mode’’ kun je jouw favoriete dames uitrusten met verschillende accessoires en haarstijlen, haar in allerlei poses zetten en haar bespuiten met gekleurd water dat blijkbaar heel erg sensueel op de huid voelt. Daar is op zich niets mee, immers is het customizen van je karakter tegenwoordig standaard in games. Maar dan druk je op een van je analoge sticks en veranderen die in handjes waarmee je de dames hun boezem kunt betasten – de game noemt het zelfs letterlijk zo – tot het punt dat ze een climax bereiken. En nogmaals wordt bevestigd dat vrouwen in de ogen van Tamsoft weinig meer zijn dan een externe opslagplaats voor hun zaadcellen.

Social justice warrior

Mijn excuses dat jullie door deze ruim vijfhonderd woorden lange rant hebben moeten zitten. Hoewel het nooit mijn bedoeling was om van deze recensie een verkapt opiniestuk te maken, had ik het gevoel dat een beknoptere uitleg allicht onterecht slecht zou reflecteren op games met seksuele inhoud of de mensen die ze spelen. Bovendien zou dit artikel anders ook wel erg kort zijn geworden.

Ik weet dat ik dat schrijf terwijl ik nog maar nauwelijks gepraat heb over het verhaal en de gameplay, maar in alle eerlijkheid valt daar ook niet zoveel over te zeggen. Dat het verhaal niet denderend is spreekt zelfs voor zich; immers, hoe kan een oppervlakkige cast een diepgaand verhaal vertellen? De story mode heeft vijf verhalen, evenals tientallen zijverhalen. Maar geen bereikt een hoger niveau dan een omake van een anime of een skit van een amateur cabaretier. Bovendien duren ze allen tezamen nog geen acht uur.

Qua gameplay laat PBS zich nog het beste vergelijken met een extreem simpele en eentonige Splatoon. Beiden zijn kleurrijke third-person shooters waarin je met verschillende super soakers werkt en je vloeibare ammunitie moet bijvullen. En net als in de game van Nintendo heb je hiernaast supers, al komen die nu in de vorm van kaarten die je tussen matches door verdient. Je gebruikt deze echter niet om het veld te kleuren.

Het doel is om je tegenstanders dermate nat te plenzen dat ze doorweekt zijn en geen zin hebben om verder te spelen, iets wat al snel gebeurt door het tempo van de matches. En als ze dat punt bereikt hebben kun je ze nog verder vernederen door ze van hun bikini te ontdoen en hun privédelen op het in-game internet te streamen. Zucht… I'm done!

Conclusie

Waarschijnlijk ben ik niet het type persoon waar Senran Kagura als een serie voor bedoeld is. Ik hou van fanservice en mooie vrouwen, zelfs al zijn ze getekend, maar de opzichtige en ronduit smakeloze manier waarop vrouwen in deze game gereduceerd worden tot pratende fetishjes kan op geen greintje goedkeuring van mij rekenen. Wellicht als het verhaal ook maar enigszins de moeite waard was geweest of de gameplay meer was dan een snellere en vooral slechtere kijk op de hitshooter van Nintendo had ik hier langs kunnen kijken, maar momenteel is Peach Beach Splash weinig meer dan een visuele traktatie met veel en véél teveel tieten.