Shin Megami Tensei V

JRPG-fans die in recente jaren de naam Atlus in de mond hebben genomen, hebben het hoogstwaarschijnlijk gehad over de Persona-serie. De Golden remake gooide al hoge ogen, maar de spin-offs die daar weer op volgden en het geroemde vervolg in de vorm van Persona 5 maakten die franchise de flagship-serie van de uitgever. Dat allemaal terwijl Shin Megami Tensei, de franchise waar Persona notabene een spin-off van is, al acht jaar lang geen titel mocht ontvangen.

Gezien deze tijdspanne en de vermoedelijk grote schare fans die juist van de spin-off-serie uit binnen komen vallen, is het belangrijk om de twee franchises van elkaar te scheiden. Want hoewel ze een hoop overeenkomstige elementen hebben, zijn ze op sommige fronten juist als water en vuur. Want waar Persona draait om vrolijke tieners en een mysterie dat wordt opgelost met vriendschap en de kracht van emoties, is Shin Megami Tensei een vaak duistere serie waarin het verhaal wat meer op de achtergrond blijft. Zo ook bij het vijfde genummerde deel.

De opzet

Als zijnde een JRPG is er desondanks een hoop plot om je tanden in vast te bijten. Jouw karakter is een reguliere student in Tokio, wanneer een onschuldige verkenningstocht hem doet belanden in een apocalyptische versie van de Japanse stad.  Omringd door engelen en demonen lijkt jouw einde nabij, tot een stem naar hem roept: ‘’Jongeman, als je wil blijven leven, neem mijn hand’’. Het resultaat is dat het wezen dat je toesprak fuseert met onze held en de verboden Nahobino tot leven brengt.

Gezegend met nieuwe gaven verken je de ruïnes van de stad die je dacht te kennen, vechtend met wezens die we ook zagen in de Persona-serie. Ruim tweehonderd monsters maken hun opwachting en kunnen allen door de speler worden bemachtigd om aan zijn zijde te vechten, wat de JRPG ook deels een monster collector maakt. Al is je doel hier niet zo zeer om ze allen aan jouw verzameling toe te voegen.

Offers moeten worden gemaakt

Shin Megami Tensei V is een behoorlijk uitdagend spel, vooral als je het vergelijkt met die andere serie van Atlus. De monsters die je oproept, moet je daarom met elkaar combineren om sterkere wezens voort te brengen. Dit is niet zo simpel als monster X + monster Y = monster Z, want monster Z neemt elementen van X en Y over. Dus als monster X ook resulteert uit een fusie, kan die elementen hebben die hij oorspronkelijk niet zou hebben, welke weer kunnen worden meegenomen naar Z. De langere weg bewandelen, waarbij je zoveel mogelijk zelf monsters fuseert, is hierdoor dan wel tijdrovend, maar ook rendabel, daar je op die manier monsters kunt maken die immuun zijn voor bepaalde elementen of zelf juist meerdere soorten magie kunnen inzetten om de zwaktes van anderen uit te buiten. En dat is nogal een dingetje.

Wanneer je vijanden trakteert op aanvallen die inspelen op hun zwaktes, heeft dit meer voordelen dan extra schade. SMTV laat je op deze manier extra beurten pakken in diens turn-based combat, waardoor je gaandeweg gevechten kunt beslechten zonder ook maar één HP verloren te zijn. Anderzijds kan de vijand dit echter ook. Dus een fout, miscalculatie of zelfs gemiste aanval kan je al snel heel duur komen te staan. Gelukkig zijn save points nooit ver weg, daar de open maps los van elkaar staan, en kun je daar ook winkelen en jezelf herstellen of een nieuwe demon fuseren om het doel van je wraak het hoofd te kunnen bieden. Het is dankzij dit dat de moeilijkheidsgraad van de game nooit oneerlijk voelt, want de handvaten om obstakels te overwinnen zijn altijd binnen handbereik.

Een leveltje hier, een teleurstelling daar

Mocht je ondanks dat toch tegen een maar aanlopen, dan zal de JRPG-fanaat ongetwijfeld terugvallen op grinden. En hoewel dat nooit een gek idee is, is Shin Megami Tensei V niet het type spel dat je enkel met hogere nummertjes kunt overwinnen. Het rondrennen door omgevingen die je reeds doorkruist geeft je echter wel de kans om mimans te vinden, kleine wezentjes die zich verstoppen in de wereld. Deze opsporen levert je beloningen op in de vorm van skills en essences, die je kunt gebruiken bij het fusieproces om sneller en makkelijker het gewenste resultaat te krijgen. Ook hier is dus duidelijk te zien waar de focus in combat ligt en hoe belangrijk dit is in Atlus’ zijn nieuwste kindje.

Die combat is de voornaamste reden dat het verhaal minder prominent aanwezig is dan we gewend zijn van JRPG’s. Daarentegen is het wel meer aanwezig dan we van de SMT-serie gewend zijn. Het mysterie van de wereld waarin je verblijft, evenals het Tokio dat je kent, ontrafel je langzaam maar zeker en trekt duidelijke inspiratie uit het Christendom en diens mythos. Met name in cutscenes komt dit vaak prominent naar voren, daar hierin het verhaal natuurlijk de hoofdrol speelt. Hoeveel beter zou zijn het dan ook zijn als de game speelbaar zou zijn op een platform dat het in al zijn prachtig en praal zou kunnen weergeven?

Beperkt vanaf het begin

Het zal je waarschijnlijk niet ontgaan zijn dat SMTV enkel en alleen op Nintendo’s nieuwste platform verschijnt, waardoor je de game overal mee naartoe kunt nemen. Dat is fijn voor een spel dat zijn verhaal zo langzaam loslaat en makkelijk veertig uur van je leven vraagt voor het zijn geheimen prijsgeeft, maar tegelijkertijd levert het wat beperkingen op die gebonden zijn aan de hardware. Voor dit spel heeft Atlus gebruik gemaakt van Unreal 4, waarvan we reeds hebben gezien dat het adembenemende visuals op je scherm kan toveren. Maar niet op die van een Switch. Het is niet héél slecht, met name door het design en gezien het feit dat de game wel erg soepel draait, maar het gevoel van ‘’wat als’’ is niet te negeren.

Voor de soundtrack geldt grotendeels hetzelfde. Kleine dingetjes zoals vijanden wiens death cries zich aanpassen aan hetgeen waar ze aan sterven (denk pijnlijke schreeuwen bij vuurmagie) zijn leuk, maar de soundtrack komt niet verder dan aardig. En dat van een studio die soundtracks heeft gemaakt die zó goed waren dat we er maar liefst drie dansgames van kregen. Is dat te wijten aan de hardware? Waarschijnlijk niet, maar als de visuals sterker waren geweest had de soundtrack vermoedelijk moeten matchen.

Conclusie

Als de wederhelft van Persona’s upbeat JRPG’s is Shin Megami Tensei V een duister en soms zwaarmoedig avontuur waarin je echt moet vechten om te overleven. Door een uitgebreid fusiesysteem, complexe combat mechanics en vergevingsgezinde save points voelt het echter nooit oneerlijk aan. Dus terwijl de casual speler hier misschien niet aan zijn trekken komt, zal hij die van een uitdaging houdt zeker iets lekkers vinden. Al is de vraag of die niet liever een ander platform raadpleegt, daar de game wel zichtbaar gebukt gaat onder limiteringen van de hardware.