Super Mario Maker

Toen ik vorig jaar het post-E3-evenement van Nintendo bezocht, probeerde ik alles te spelen waar ik mijn handen op kon krijgen. Enkel Super Mario Maker, toen nog gewoon Mario Maker, liet ik links liggen. Levels bouwen? Dat sprak me dus totaal niet aan. Maar in de maanden voor de release liep ik steeds meer warm voor de game. Goede PR van Nintendo? Of had ik de charme van de game in eerste instantie gemist?

Terugkijkend denk ik dat mijn eigen vooroordelen de voornaamste reden waren. Ik heb me wel eens gewaagd aan level editors in bijvoorbeeld LittleBigPlanet en Screamride of het bouwen van dingen in Minecraft, maar haakte al vrij snel weer af. De redenen daarvoor varieerden. In het geval van LittleBigPlanet en Minecraft voelde ik me overweldigd door de mogelijkheden, waardoor ik uiteindelijk niets kon bedenken. Screamride beperkte me juist teveel, waardoor ik gefrustreerd raakte. Maar Super Mario Maker lijkt de balans redelijk op orde te hebben.

Its’a me Mario!

Het feit dat we nu aan de slag gaan met onderdelen van een serie die we al jaren kennen speelt hier een belangrijke rol in. Want zelfs al zou er een overvloed aan onderdelen zijn, als je ze bij voorbaat al kent is het lang niet zo moeilijk om ermee te beginnen. Toch bouwt Nintendo het langzaam op.

Wie namelijk aan de slag gaat met editor in Super Mario Maker, zal slechts een handjevol opties hebben. Denk hierbij aan de essentiële onderdelen van een Mario-game zoals Goomba’s, Koopa Troopa’s, blokken en natuurlijk muntjes. Door hiermee aan de slag te gaan zal je gaandeweg meer onderdelen vrijspelen, waar je ook weer mee aan kunt klungelen tot je de volgende set hebt.

Oorspronkelijk duurde het negen dagen om alles vrij te spelen, maar na veel kritiek heeft Nintendo de wachttijd flink omlaag geschroefd. Helaas moet je daarvoor wel constant aan de slag in de editor, waardoor ik alsnog frustrerend lang moest wachten voor ik éindelijk het onderdeel kreeg om mijn level af te maken. Een optie om de wachttijden over te slaan indien je genoeg vertrouwen hebt in je kunnen zou dan ook geen overbodige luxe zijn geweest.

Community have mercy on me

Wanneer je je lol hebt gehad in de editor kun je je ook wagen aan de levels die andere spelers in elkaar gezet hebben. Je kunt online zoeken naar de ID-codes van interessante stages (aangezien Nintendo de onbegrijpelijke keuze heeft gemaakt om je niet op naam of ontwerper te laten zoeken) of willekeurige levels spelen via de 100 Mario challenge. In deze mode zoekt de game acht (easy) tot zestien (normal en expert) creaties voor je uit, welke je achter elkaar dient te spelen.

Een mode als deze is riskant, daar het valt of staat met de input van de community. Ik werd echter regelmatig aangenaam verrast door zowel de community als de game zelf. In het overgrote deel van de levels die ik speelde kreeg namelijk drie 1-ups, het maximale aantal extra levels dat je per level kunt bij verdienen in de 100 Mario challenge. Het toont aan dat de community samenwerkt. Ze willen dat je de challenge haalt en hun level speelt, zodat jij aan het einde van de rit een nieuw mystery mushroom-kostuum vrij kunt spelen.

Het feit dat ik vooral dergelijke levels kreeg is echter ook gedeeltelijk te wijten aan Nintendo zelf. Die sorteren namelijk de levels in de drie moeilijkheidsgraden en verwijderen levels die niet populair blijken bij de community. Ik heb een week lang dagelijks gespeeld en je merkte dat de snel in elkaar geflanste stages én de stages die ontworpen waren zodat je ze bijna niet kunt halen steeds zeldzamer werden, terwijl de echte pareltjes een steeds prominentere rol in het achterliggende algoritme kregen. En dat je niet vast komt te zitten in een level door, bijvoorbeeld, een verborgen deur die je niet kunt vinden als je niet weet waar te zoeken, maakt het verzamelen van alle kostuums een stuk leuker.

Toch máár een Mario-game

Ik was dan ook extreem teleurgesteld toen ik de beperkingen van de kostuums leerde. Ik had er op dit punt al een kleine veertig vrijgespeeld, ongeveer de helft dankzij mijn verzameling amiibo’s, en had allerlei ideeën met bijvoorbeeld een Waluigi-thema in Super Mario World. Dat idee kon echter naar de prullenbak. De kostuums werken namelijk enkel en alleen in de klassieke 8-bit Mario-omgeving. Dus wil jij Yoshi op de rug van een Yoshi laten rijden? Vergeet het maar! Donkey Kong die wall jumps doet en klimt zoals een aap het betaamt? Sorry, no can do.

Ik begrijp dat het ontzettend veel tijd zou kosten om alle honderd kostuums op vier manieren te ontwerpen en animeren, maar wanneer de mystery mushroom in essentie eigenlijk het enige volledige originele deel van je game is, mag je verwachten dat er toch wel iets meer moeite ingestoken zou zijn, vooral omdat ook een hele hoop dingen uit de vele Mario-games (nog) niet beschikbaar zijn. Zo werd ik uiteindelijk toch nog beperkt, met de nodige frustratie van dien.

Conclusie

Super Mario Maker is een geweldige tool om jouw eigen Mario-levels te bouwen of om een eindeloze stroom aan Mario-plezier binnen te halen. Het is echter niet perfect. Er zijn redelijk wat onderdelen uit de verschillende 2D-delen die hun weg niet gevonden hebben naar Super Mario Maker, en de gehypte mystery mushroom is niet zo speciaal als je zou denken. Dat doet echter niets af aan het feit dat je heel lang plezier kunt hebben dankzij een fijne community en een prima sorteringssysteem van Nintendo zelf.