Super Paper Mario

Zo’n zes jaar geleden onderging Mario voor het eerst in de geschiedenis een tijdelijke metamorfose. Van bolle loodgieter veranderde hij voor even in een flinterdun papieren loodgietertje in zijn nieuwe game Paper Mario 64. Zijn nieuwste gedaante zorgde voor tal van nieuwe spelelementen in een toffe RPG. Die mogelijkheden werden op de Gamecube nog wat uitgebreid in Paper Mario and the Tousand Year Door. En nu, weer een aantal jaren later is de Nintendo Wii aan de beurt met Super Paper Mario, het derde deel uit de reeks.

Super Paper Mario slaat een ietwat andere weg in dan de voorgaande twee delen. Waar de eerste twee delen vooral de nadruk op het RPG gedeelte legden, is Super Paper Mario wat meer een platformgame. Eigenlijk is het een kruising tussen Super Mario en Paper Mario. De toffe turn-based gevechten maken plaats voor een ietwat minder spannend vechtsysteem. Meestal volstaat een aantal keren springen of een klap met de hamer om een vijand te verslaan. Dit gebeurt gewoon live tijdens het spelen er wordt dus niet naar een ander scherm gegaan zoals voorheen. In principe is het dus eigenlijk net als bijvoorbeeld Super Mario Bros 3, maar dan moet je wat vaker op de vijand springen. Dit is niet altijd even spannend en het tactische denkwerk uit de turn-based gevechten is ook niet meer aan de orde. Het aantal vijanden in een level is daarentegen dusdanig hoog, dat wanneer iedere keer een turn-based gevecht aan zou worden gegaan, er op een gegeven moment gegarandeerd frustratie zou ontstaan.

Gelukkig heeft Intelligent Systems weer voor genoeg leuke elementen in het spel gezorgd. De belangrijkste is het switchen van een 2D wereld naar een 3D wereld. In tegenstelling tot voorgaande delen zijn de speelvelden in eerste instantie volledig 2D. Je kunt alleen van links naar rechts en van boven naar beneden. Totdat Mario al vrij vroeg in de game een powerup krijgt, waardoor hij tussen dimensies kan schakelen. Zo kan hij iedere keer voor korte duur overschakelen naar 3D. Dit zorgt ervoor dat er ontzettend veel nieuwe puzzels en spelelementen aan de game toegevoegd kunnen worden. Sta je bijvoorbeeld voor een ontzettend lange buis in de 2D wereld en kun je er niet overheen springen, wissel dan direct om naar 3D en je zult er zonder problemen langs kunnen. Een ander voorbeeld is een stekelig wiel dat van een helling naar beneden komt rollen. In de 2D wereld zie je het wiel van rechts aankomen en er is geen mogelijkheid ervan te ontsnappen. Wissel je naar 3D, dan zie je hem recht op je afkomen, maar kun je gewoon naar rechts en links om het te ontwijken. Dit soort zaken komen continu naar voren in de game en maken het daardoor erg uniek.

Hoewel Mario het enige personage is die naar 3D kan schakelen staat hij er zeker niet alleen voor. Vanaf het begin wordt hij bijgestaan door Tipi. Het vlindertje dat een zogenaamde ‘Pixl’ is, helpt je de acht pure harten te vinden die nodig zijn om de kwade Count Bleck een halt toe te roepen. Tipi is een soort vraagbaak die je de nodige informatie verschaft gedurende de game. Zo kan zij geheime plekken ontdekken, zoals verborgen deuren. Wanneer je bijvoorbeeld niet verder komt in een level wijs je met de Wii-remote, die je doorgaans horizontaal vast hebt, op het beeldscherm. Geheime dingen, of dingen waar de nodige informatie achterzit, lichten rood op als je eroverheen wijst. De bewegingssensoren van de Wii-remote worden verder nog gebruikt om speciale aanvallen uit te voeren.

Naast Tipi zijn er nog een behoorlijk aantal andere Pixls die jou te hulp kunnen schieten. Zo is er bijvoorbeeld één die spullen kan oppakken, één die in een bom veranderd, en één die ervoor zorgt dat je een buttsmash kunt uitvoeren. In totaal zijn er ongeveer tien, waarvan Dot ongetwijfeld de leukste is, omdat deze Pixl ervoor zorgt dat je piepklein wordt. Hierdoor kun je door minuscule deurtjes en buizen. Naast Tipi kun maximaal één Pixl tegelijkertijd gebruiken, je zult dus vaak moeten switchen.

Daarnaast is er ook nog de mogelijkheid om van personage te wisselen, want naast Mario zul je ook nog met andere personages spelen zoals Peach en Bowser. De prinses kan met haar paraplu aanvallen tegenhouden en door de lucht heen zweven. Dit zorgt ervoor dat je afstanden kunt overbruggen die je met de andere personages niet kan over bruggen. De slechterik Bowser helpt je door onder andere vuur te spugen. De Pixls en de verschillende personages zorgen voor een leuk en afwisselend avontuur, waarbij er simpele, maar zeer doeltreffende puzzeltjes opgelost moeten worden. Ze hebben dus een behoorlijk toegevoegde waarde in de acht verschillende hoofdstukken die je moet doorlopen.

De game bestaat dit keer niet uit één grote speelwereld, maar uit acht afzonderlijke hoofdstukken die zijn opgedeeld in iedere keer vier paragrafen. Telkens begin je aan de Flipside, een opzienbarend dorpje in de middle of nowhere. Daar krijg je telkens tips van ene Merlon. Deze wijze man wijst je continu heartpillars aan die voorzien moeten worden van een puur hart. Wanneer je dat gedaan hebt wordt er een nieuwe speelwereld geopend.

Deze werelden variëren enorm van thema. De ene keer loop je in de woestijn, later in een spookhuis en weer wat later zweef je rond in de ruimte. Ieder level geeft zijn eigen unieke invulling aan de game. De ene keer zul je je al schietend door de ruimte moeten voortbewegen, wat later zit je in een ruimte met constante wisseling van zwaartekracht. De levels zijn meestal leuk ontworpen. Grafisch zien de omgevingen en personages er ontzettend scherp uit. Omdat Intelligent Systems een echte papieren wereld heeft neergezet oogt het geheel soms wat kaal. Vooral de achtergronden hebben vaak een gebrek aan detail. Toch ziet het geheel er vaak vrolijk en kleurrijk uit. Er is ook werk van gemaakt om de personages er zo papierachtig mogelijk uit te laten zien. Dit is in sommige gevallen goed gelukt, in het bijzonder bij de eindbazen. Afgezien van de oude, bekende personages van Nintendo, zien de nieuwe vijanden er vaak wat minder geïnspireerd uit. De papieren personages komen vaak wat anoniem over.

De vorige Paper Mario delen hadden al ontzettend veel dialogen en in Super Paper Mario is dit ook het geval. Voor sommige mensen zal dit een doorn in het oog zijn, want het aantal dialogen is aan de hoge kant. Anderen zullen dit met alle plezier omarmen, omdat de droge humor in de Paper Mario games ditmaal weer in grote mate aanwezig is. Er wordt wederom de spot gedreven met vele dagelijkse verschijnselen. Vooral het ‘Nerd’ hoofdstuk is ontzettend droog.

Super Paper Mario neemt de traditie van de voorgaande delen op de schop en combineert het RPG gedeelte met platform elementen. Dit resulteert in een mix van beide elementen, waarin ze niet op hun sterkst zijn, maar de gameplay wel leuk blijft. Grafisch gezien had het wellicht wat beter gekund. Het goede gebruik van de eigenschappen van Pixl’s, de verschillende personages en het schakelen van 2D naar 3D zorgen toch voor een ontzettend leuke, gebalanceerde speelervaring. Als je daarbij de lange dialogen vol droge humor voor lief neemt, heb je een game die absoluut niet misstaat in je Wii-collectie. Al met al is Super Paper Mario een solide subtopper, die op een aantal punten net iets onder doet voor zijn voorgangers.