De oorspronkelijke release is alweer een aardig poosje geleden. In 2004 kwam de eerste versie uit van Warhammer 40,000: Dawn of War en het was voor mij een introductie in deze zeer gewelddadige spelwereld, waar vriendschap niet meer lijkt te bestaan en iedereen in oorlog is met iedereen. Helaas was het een niet al te goede introductie, want na zo'n hoogtepunt kun je niet verwachten dat er snel iets komt wat beter is.
Het is nu echter 2025 en de games zijn veranderd. Deze game werd gemaakt in de hoogtijdagen van de Real Time Strategy games (RTS) en nu komt er slechts sporadisch iets uit indit genre. De kans dat hij verouderd aanvoelt, is vrij groot, maar dat betekent niet dat de game niet goed is. De oorspronkelijke versie had best wel wat pijnpunten. Zo kon je niet fatsoenlijk uitzoomen, was pathfinding heel ver te zoeken en is hij grafisch vrij slecht verouderd..
Met expansions is hij pas echt volledig
In de jaren die volgden, kwamen er drie expansions uit. Deze werden allemaal uitgegeven als een standalone game. Dit heeft een reden. Toen werden games voor de PC nog, heel ouderwets, fysiek verkocht. Iedere keer als er een uitbreiding kwam, werd deze als een op zichzelf staande game verkocht. Op Steam kwamen ze als nieuwe games in de lijst te staan. Dit slaat natuurlijk helemaal nergens op, want het zijn wel degelijk extra stukjes van de oorspronkelijke game. Hoewel je dan wel alleen de uitbreidingsset kon kopen, waarbij je dan alleen toegang kreeg tot de extra content.
Het oorspronkelijke deel was overigens vrij klein. Je had een campaign, waarin jij als Space Marines speelt tegen de Orcs, Eldar en Chaos Space Marines. Het verhaal is redelijk, maar niet geweldig, en een veelgehoorde klacht is dat hij wel heel erg gemakkelijk zou zijn. Ook Winter Assault bleek eenvoudig. Buiten dat kregen beide versies een goede beoordeling.
Met Dark Crusade gingen ze een volledig andere kant op. Je kreeg een map te zien waar jij met je leger overheen kon gaan om zo vijanden te verslaan. Dit was niet het enige. De hoeveelheid facties waarmee je kon spelen nam toe. Nu kon je ook spelen als de Tau en Necrons, die grafisch er zeer goed uitzagen, maar niet gemakkelijk waren om mee te spelen. Ook was de game zelf stukken moeilijker. Ik ben nooit heel ver gekomen, omdat de potjes bij mij bijna altijd eindigden in een soort patstelling, waar ik de helft had en de tegenstander de andere helft, maar ik niet meer die laatste aanval in kon zetten om te winnen. Het klinkt raar, maar dit was voor mij de beste tijd die ik ooit met een RTS heb gehad. Wanneer de krachten gelijk zijn, krijg je de spannendste gevechten.
Soulstorm is de laatste uitbreiding en dit was ook een waardige afsluiter. Deze versie breidde de campaign uit, zodat je kon strijden tussen meerdere planeten, en er kwamen twee facties bij, namelijk de Sisters of Battle en de Dark Eldar, die beide eenheden hadden die konden vliegen. Hoewel over het algemeen genomen deze game wordt gezien als de minste van de vier, maakte deze voor mij de game volledig en heb ik ook hier veel tijd mee doorgebracht.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie