WarioWare: Get It Together

Met Warioware: Bring It Together! brengt Nintendo één van zijn uniekste spelreeksen naar de Switch. Het patent op microgames lijkt te zijn toebedeeld aan de puntig besnorde rivaal van Mario. Wario heeft wederom met zijn team van bijzondere medewerkers wat simpele en korte games in elkaar gezet om het geld uit de zakken van zijn klanten te kloppen. Echter door een paar bugs is het geheel redelijk onspeelbaar en zullen de karakters zelf de spelwereld moeten betreden om hun creatie nog enigszins verkoopbaar te houden.

Met de inleidende woorden hierboven is inhoudelijk genoeg over het verhaal gezegd. Het verhaal is namelijk redelijk leeg. Ondanks de vergezochte context en de soms wat infantiele gekkigheid in de cutscenes is er amper sprake van een spanningsboog of bezieling. De scènes lijken niet geschreven voor een volwassen publiek en voegen weinig toe aan de kern van deze game. Wel wordt de speler verzocht zich eerst door het verhaal heen te worstelen in de storymode om tot de kern van het spel te komen: het spelen van de meer dan 200 microgames.

Micro

Na het zien van een korte beschrijving, meestal één of twee woorden, dien je binnen enkele seconden een spelletje op een succesvolle manier te klaren, waarna het volgende spelletje zich aandient. Meer dan drie keer falen is fataal en beëindigt je run.  Dit is identiek aan eerdere delen uit de reeks maar kent wel één wezenlijk verschil: ditmaal bestuur je daadwerkelijk Wario en zijn kompanen binnen de verschillende opdrachten. Bij elk spel wordt er een willekeurig karakter (met eigen besturing) gekozen uit een al dan niet vooraf geselecteerde poule. Je weet dus nooit precies met welk personage je welk spelletje moet spelen.

De willekeurige selectie van zowel de microgames als het personage is de kracht van deze iteratie. Het zorgt voor een extra laag die je uitnodigt om het nogmaals te proberen, in de hoop dat je ditmaal niet vastzit met een haast stationair karakter bij een microgame waar meer wendbaarheid alles makkelijker maakt. Zodra je achttien speelbare karakters vermenigvuldigt met 200+ microgames (die elk in drie levels worden aangeboden) krijg je een beeld van de herspeelbaarheid ten opzichte van eerdere delen. Met de kern van deze game zit het goed.

Terug naar de verhaalmodus, waar de basis wordt gelegd voor het latere spelplezier. Om alle werelden en de verschillende selecties aan microgames te unlocken, dien je deze eerst opeenvolgend door te spelen. Hierbij is een score tussen de tien en twintig microgames per sectie voldoende om het volgende gebied en het volgende personage vrij te spelen. Binnen twee tot drie uur is het mogelijk om dit afgerond te hebben en je door de game te laten vertellen dat we net pas begonnen zijn. Dit is waar. Vanaf de credits heb je pas alle elementen in bezit om zelf het plezier op te zoeken in de speeltuin die WarioWare heet.

Vrijheid

Of je nu werelden herbezoekt om highscores neer te zetten of met meerdere spelers in de verschillende hectische spellen uit het variety pack stapt, het is aan jou. Het spel verandert van een lineair pad naar de finish opeens in een cartridge vol content waarbij je zelf de richting bepaalt. Zonder dat de game hier expliciet de nadruk op legt, merk je dan pas echt hoe deze titel in elkaar steekt. Niet langer stopt een level na een X-aantal microgames, maar verhoogt deze steeds de snelheid iets meer en worden de spelletjes ook geleidelijk iets complexer. Waar je eerst een molen met houten wieken moest laten draaien, veranderen deze in een hoger level (maximaal level 3) ineens in metaal. Het gebouw waar je uit moet ontsnappen is iets complexer en er moet meer tandpasta uit de tube geknepen worden dan het makkelijkere niveau.

Het is niet zo dat elke vorm van sturing volledig ontbreekt. De game kent een missielijst die je het beste kan vergelijken met een waslijst aan achievements. Voor elke behaalde missie ontvang je geld waarmee je prezzies (prijzen) kan kopen voor alle achttien karakters. Door de juiste prijzen aan het juiste karakter te geven, krijgen ze promotie binnen Wario’s bedrijf. Eenmaal een karakter volledig geleveld is, gebeurt er vrij weinig. Wel is ook hiermee dan weer een missie afgestreept. Hiernaast zijn er opdrachten die vragen om in een bepaalde game met een bepaald personage een specifieke opdracht te voltooien of om bepaalde highscores te behalen bij de verschillende werelden. Het geeft op simpele wijze een grotere herspeelbaarheid aan het geheel maar mist daadwerkelijk de beloning om iedereen te bekoren.

Plezier

Naast het feit dat alle spelstanden met zijn tweeën te spelen zijn, kan je ook het variety pack ingaan om met drie of vier spelers even een uurtje te lachen. Denk hierbij aan een hockeyspel waarbij het scorende karakter een microgame moet spelen terwijl anderen er alles aan doen om het succes hiervan te verhinderen. Of het in toerbeurt spelen van een microgame terwijl de overige spelers ondertussen een ballon opblazen. Zodra deze knapt is de speler die op dat moment bezig is met het spelletje de pineut. Het is nergens een vervanging voor Mario Party maar biedt een alternatief tijdens een gezamenlijke spelavond. Helaas ontbreekt hier, net als bij het coöp-gedeelte wel de mogelijkheid om online de strijd aan te gaan.

Als je met het slechtste onderdeel van een game (het verhaal) begint, moet je het beste voor het laatst bewaren. De artstyle van WarioWare: Get it Together! is werkelijk om van te smullen. Ondanks de minimalistische microgames is men er in geslaagd om elk spel in zijn vijf seconden een eigen feeling en stijl mee te geven. Een goed voorbeeld hiervan is dat Wario niet te bescheiden is om zijn eigen beeltenis op te nemen in verschillende kunststijlen. In meerdere microgames verschijnt zijn evenbeeld maar elke keer net even iets anders vormgegeven. De game lijkt gemaakt te zijn met een grote creatieve vrijheid.

Conclusie

WarioWare Get it Together! is een mooi pakket geworden waarin het concept microgames beter dan ooit naar voren komt. Het nietszeggende verhaal doet weinig af aan de ogenschijnlijk creatieve vrijheid van de rest. Er is veel plezier te behalen uit de titel zonder dat hier speltechnisch veel beloning tegenover staat.