Wayblazer Dämmerung

Een van de uitgevers die niets moest hebben van de plebs aan deze kant van de wereld, was ontwikkelaar Eushully. Hoewel ik het niet met bewijs kan staven, gaan er al geruime tijd geluiden over dat hun medewerkers er negatieve sentimenten over buitenlandse gamers op nahouden en deze ook openlijk hebben uitgedragen op beurzen. Ik ging er dan ook niet vanuit hun titels te mogen spelen voor ik een aardig woordje 日本語 kon lezen. Spijtig, daar ze een van de weinige eroge-ontwikkelaars zijn die in de voetsporen van Alicesoft durven te treden en pikante titels maken die ook écht volwaardige games zijn. Shiravune heeft ze echter over de schreef getrokken, getuige het artikel dat je nu leest.

万歳

De eerste titel die Shiravune naar Engels sprekende gebieden mag brengen, is direct ook een van de recentste games van het stel. Wayblazer Dämmerung is een immense JRPG, welke een groep mensen volgt dat zich verenigd om zich te verzetten tegen de koning en zijn volgers. Ooit werd koning Torkrieg gezien als een wijze leider en een goede heerser, maar iets is er veranderd. Zo ontdekken Mark en Ruili wanneer hun dorp wordt geplunderd door de ridders onder het excuus van rantsoenen; een gebeurtenis die als de trigger dient voor de rest van het verhaal.

In een daad van verzet trekt het tweetal door het land om te zien of andere steden dezelfde problemen ervaren én om bondgenoten te rekruteren. En daar vind je er een hoop van. Ik eindigde mijn playthrough met elf vechters in mijn party, ieder met hun eigen verhaallijn, motivaties en skill set. Dit is bovendien niet zoals in vele RPG’s, waar die verhaallijn eindigt eens ze jouw groep vergezellen, maar hun ontwikkeling begint dan vaak pas net. Je kunt dus makkelijk op tientallen uren tellen als je een eind wil bereiken.

戦争

Een aanzienlijk deel van die uren zul je doorbrengen in gesprekken, welke zich afspelen in het welbekende visual novel-format. Dus als je had gehoopt dat te ontkomen door een ero-RPG te gaan spelen, kom je er helaas bedrogen uit. Hoewel je de nodige dungeons zal doorlopen en daar gevechten zal beslechten, is dit meer 20 à 30% van de ervaring dan het merendeel. Het verhaal staat front and center en dat is een heel bewuste keus geweest, zo kun je merken uit bepaalde design-keuzes.

Een voorbeeld hiervan is de auto battle. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld Final Fantasy 12, kun je per karakter regels instellen welke ze volgen tijdens een gevecht. Een voorbeeld hiervan is als volgt:

1. Indien twee vijanden geraakt kunnen worden --> gebruik speer
2. Indien vijand vliegt --> gebruik skill met anti-air atribute
3. Indien health laag --> gebruik Blue Fruit
4. Indien SP laag --> gebruik zwaard
5. Vijand met de laagste hoeveelheid HP --> gebruik speer
6. Vijand met de laagste hoeveelheid HP --> gebruik zwaard

Als je de auto battle aanzet, gaat de AI deze checklist af. Worden de conditions voor regel 1 niet gehaald, dan gaat die verder naar 2, anders 3, enzovoorts. Máár het wordt beter. Kijkend naar regel 5 en 6, zie je dat er staat ingesteld dat voorrang moet worden gegeven de vijand met de laagste hoeveelheid HP. En die regel wordt ook geactiveerd als regel 1 is geactiveerd. Dus niet enkel worden twee vijanden aangevallen, maar de vijand met de minste hoeveelheid HP aan het begin van de beurt, is sowieso een van de twee doelwitten.

Zoals eerder al geschreven, is Eushully niet de eerste die een dergelijk systeem introduceert. Maar het is wel de eerste die ik ken die het én zo uitgebreid doet én het volledig optioneel maakt. Ik koos er gaandeweg daarom voor boss fights handmatig te doen, terwijl ik random encounters door de AI liet afhandelen. Handig, want het was soms best noodzakelijk om te grinden.

悔しい

Wayblazer is niet de moeilijkste JRPG die ik ooit gespeeld heb, verre van zelfs, maar het is er ook geen waar je makkelijk doorheen gaat. Levelen gaat tergend langzaam, terwijl elke stat point een wereld van verschil maakt. Een extra level of twee is daarom soms net het zetje dat je nodig hebt om langs een bijzonder moeilijk stuk te komen. Maar de auto battle die je daarvoor kunt inzetten, is niet het enige slimme snufje.

In een game als deze, moet je vaak op en neer rennen om het volgende gevecht te triggeren. Niet hier. Druk op de daarvoor bedoelde knop en je krijgt direct een willekeurige groep vijanden voor je neus. Handig als je sterker moet worden, maar ook als je materialen nodig hebt, hetgeen eigenlijk altijd is. Want zonder materialen die je inlevert bij winkels, ga je enkel betere gear uit schatkisten kunnen halen die je vindt in de dungeons. Dit is ook direct het minst imposante stuk van het spel. Het doet een beetje denken aan een verbeterde versie van een RPGMaker-titel, met slechts weinig plekken die meer zijn dan een aaneensluiting aan gangen. Enkel de laatste dungeon, althans in mijn einde, liet me soms rondjes lopen omdat ik kwijt was waar ik was gebleven.

説明

In deze review heb ik nu al meermaals dingen als mijn einde of één einde gezegd. En dat moet natuurlijk worden toegelicht. Wayblazer Dämmerung is namelijk géén lineaire JRPG. Je kunt bondgenoten volledig ontlopen en hun verhaallijnen negeren, je aansluiten bij de verschillende vijanden, het land verlaten en meer. De herspeelbaarheid is groot en daarom is er ook een New Game+ die je bovendien, indien gewenst, van een extra uitdaging voorziet. Dus hoewel ik ruim veertig uur op de teller heb staan, is de game verre van volledig voltooid. Zelfs de CG Gallery heb ik maar amper voor de helft vol. Daarover gesproken…

Ik noemde deze game al een eroge, maar heb het daar verder nog niet over gehad. Dat komt omdat het een letterlijk achterafje was. Het spel verscheen in Japan oorspronkelijk als een JRPG pur sang en pas later werd de seks erin gestoken middels betaalde DLC die wij hier in het Westen gratis krijgen. Dat mooi in de verschillende verhaallijnen verwerken, zou echter te lastig zijn gezien de vrouwen in dezelfde groep zitten, dus je speelt scènes in de game vrij en kunt ze dan bekijken door terug te gaan naar het hoofdmenu waar ze een beetje awkward zijn weggestopt. Het voelt alsof het niet echt bij de game hoort en hun meerwaarde is ook volledig niet aanwezig als je kijkt naar het verhaal. Voor die andere doeleinden is er natuurlijk een kwestie van smaak, maar daar alles de standaard penetratie is met weinig opbouw, denk ik niet dat dit iets wat mensen om wat voor reden dan over de schreef zal trekken. Dat moet toch echt van de rest komen. Maar lukt dat ook？

流石

Het antwoord daarop is niet heel eenduidig. Wayblazer is niet de meest diepgaande, emotionele of uitdagende RPG. Een beetje qua alles bevindt het zich ergens in de bovenste regionen van de middenmoot. Het is vooral de hoeveelheid content die opvalt. Zelfs als je de herspeelbaarheid buiten beschouwing laat, tik je al gauw vijftig uur aan in één playthrough, zonder alles daarin gezien te hebben. Voor een game van € 40,- is daar niets van te zeggen. En dan komen die factoren er nog bovenop, waardoor het die middenmoternoemer weet te ontstijgen.

Conclusie:

Hoewel het op geen enkel front echt geschiedenis schrijft, is Wayblazer Dämmerung een immens grote JRPG die fans van het genre ongetwijfeld bezig gaat houden. Is het niet omdat ze alle kleine dingetjes willen zien, dan is het wel door de vele verhaallijnen die je kunt verkennen, zowel op karakterniveau als op overkoepelend niveau. Het is misschien kwantiteit boven kwaliteit, maar zolang de kwaliteit op dit niveau is, is dat geen dooddoener.