White Shadows

Nog voordat je ook maar iets gezien hebt, laat White Shadows met een niet mis te verstane waarschuwing weten dat forse thematiek niet geschuwd wordt. Zo zal je als speler blootgesteld worden aan xenofobie, geweld tegen kinderen en vrouwen, slavernij, racisme, suïcide en dierenmishandeling. De trailers waarschuwden al enigszins dat deze game wat grimmig was, maar deze waarschuwing zet alles op scherp.

Na deze waarschuwing volgt al snel het Orwelliaanse ‘All animals are equal’ als spreuk waarmee het avontuur aftrapt. Het effect sorteert zich voor in je brein, waar je de zin ogenschijnlijk zelf al afmaakt met het befaamde ‘but some animals are more equal than others’. De thematiek is helder. We hebben niet te maken met een kleurrijke platformer, maar met een narratieve parabel waarin elke kleur ontbreekt. Een spel dat vanaf minuut één fors van de toren blaast en een bepaalde zeggingskracht opeist. Echter, deze krijgt het maar deels.

Fifty shades

De hele game kent enkel zwart, wit en een grote hoeveelheid grijstinten. Het gebruik hiervan is verbluffend. De dystopische omgeving ademt door zijn beperkte kleurenpalet veel sfeer uit en voelt beklemmend. Als ravendochter begin je een tocht langs de randen van de stad en wordt je constant getrakteerd op neonlichtreclames, bewegende lichten en machinerie op de achtergrond. De game weet te overtuigen met zijn altijd vibrante uitzichten.

Naast een aparte artstyle wordt er eveneens gekozen voor een bijzondere soundtrack. De game is doorspekt met klassieke muziek, maar dan alsof deze afgespeeld wordt op een hele oude knisperende platenspeler. Deze muziek wordt regelmatig onderbroken door geschreeuw van een machthebber door een slecht functionerende megafoon of krijsende varkens. Die overigens, met een wellicht bedoelde knipoog naar het eerder aangehaalde verhaal van Orwell, allemaal op twee poten lopen. In het pauzemenu horen we een speelklokje eveneens een bekend slaapdeuntje spelen met de nodige ruis.

Walking Simulator

Games als ‘Limbo’ en ‘Inside’ hebben een mooie bodem gelegd waarop de ontwikkelaars kunnen voortborduren. Ondanks dat men zich hier van een zelfde soort stijl bediend, valt de uitwerking tegen. De game biedt voor het overgrote deel weinig variatie, gooit er af en toe een platform in of een kistje dat verschoven moet worden. De meest uitdagende sequenties laten je zoeklichten ontwijken, ook hier is alles al eens eerder en vooral beter gedaan. Dit betekent overigens niet dat het vervelend wordt; de game is vrij vlot te doorlopen. Binnen twee tot vier uur heb je het einde bereikt. Het ontbreken van een grote uitdaging zorgt er ook voor dat het verhaal en de wereld het centrale podium mag blijven bezetten. Soms kan je dit zelfs heel letterlijk nemen.

Darkness

Waar de game wel tekort schiet, is het technische vlak. Tijdens mijn korte verblijf in deze onbehaaglijke dystopie ben ik in het oneindige gevallen, heb ik vastgezeten op een plek waar ik niet had mogen komen en zijn er momenten geweest waar ik de frames bijna kon tellen. Daarnaast voelde de besturing van het hoofdpersonage een beetje traag. Alsof er een korte invoervertraging was, zonder dat deze continu heel storend was voor het gevraagde platformwerk. Het dieptepunt van de afwerking vond ik tegen het einde, waar er frames miste in een zweefanimatie wanneer ik deze beweging van links naar rechts wilde veranderen en andersom. Deed het heel erg af aan de ervaring? Daarover ben ik enorm in dubio.

De term White Shadows vertegenwoordigt een dichrome benadering, die zich door het hele spel heen weet waar te maken. Alleen los van het visuele spektakel is er weinig wat de game uniek of memorabel maakt. Het verhaal slaagt er slechts ten dele in om de waarschuwing aan het begin te rechtvaardigen en daadwerkelijk een parabel te zijn voor onze samenleving.  Het is jammer dat je met een setting en verhaal als dit de potentie niet volledig weet waar te maken.

Conclusie

White Shadows doorklieft de schaduw met zijn prachtige artstyle, maar overtuigt niet in zijn andere aspecten. Met name de korte speelduur (tussen de twee en vier uur) en technische ongemakken maken er een dimlicht van dat zijn krachtige momenten kent maar doorgaans in een gematigde stand staat.