WWE 2K26

Ik weet nog goed dat ik kennismaakte met deze sport. Dit was bijna 25 jaar geleden op de Nintendo 64 van iemand die in mijn straat woonde. Hij had van het geld dat hij met zijn krantenwijk had verdiend de console gekocht en kocht ook WCW/NWO: Revenge. Ik begreep niet waarom, tot ik het een keer speelde. Ik snapte helemaal niets van de regels, maar vond het erg vet toen ik dertien was. Wat een spektakel! Ik had gehoopt dat ik met WWE 2K26 dat gedeelte van mijn jeugd zou herleven. Helaas bleef dat uit. Daar kan de game niet zoveel aan doen, maar bepaalde dingen worden nu eenmaal anders ervaren als je ouder wordt.

WWE gaat niet om de wedstrijd, maar om het verhaal eromheen. Kleurrijke personages als John Cena, Finn Balor of Cody Rhodes hebben allemaal hun eigen verhaal dat ze in de ring uitvechten. Hoewel alles gescript is, leven nog altijd tienduizenden fans mee per show. Als je het niet gewend bent en je ziet het voor de eerste keer, kom je ogen tekort.

Fans van de shows kunnen zeker genieten van deze game. Je kunt spelen met je favoriete worstelaars; ze hebben allemaal hun signature move en het ziet er in de game vele malen gewelddadiger uit dan in werkelijkheid. Dit komt omdat ze in werkelijkheid overduidelijk niet echt slaan. In de game raken ze door de animaties de tegenstander veel harder en kan het af en toe pijn doen om te zien. Ik denk niet dat het verbazingwekkend is dat mensen die niet zoveel met WWE hebben hier niet zo'n boodschap aan zullen hebben; voor hen blijft het redelijk aanvoel als een toneelstuk.

De gameplay is goed gedaan, maar het gaat erg diep en wordt al snel erg complex. Om alle details te kennen, moet je een reeks van negen tutorials volgen. In deze tutorials leer je hoe je moet slaan, hard moet slaan, specials moet uitvoeren en uiteraard zijn er de signature moves. Je kunt binnen de ring vechten, maar ook mensen buiten de ring duwen en daar verdergaan. Onder het podium liggen bijna altijd attributen die je kunt gebruiken om je tegenstander te meppen. Tijdens een potje is dit ook wel voor mij het leukste om te doen: je tegenstander afrossen met een stoel, een stok of wat je maar onder dat podium vandaan haalt.

Voor mij zit het probleem in mijn reactievermogen. Als de tegenstander je slaat, kun je op de Y-knop drukken (driehoekje op de PlayStation controllers), zodat je de kracht van de tegenstander tegen hem gebruikt. Echter, je moet in ongeveer 0,3 seconden reageren en voordat mijn duim bij de knop is, is het niet meer mogelijk. Zelfs wanneer ik de moeilijkheidsgraad naar het gemakkelijkste niveau zet, verandert dit niet en blijft het tijdvenster enorm kort. Na de tiende pak rammel begon dit op den duur heel frustrerend te worden.

Ik vind het nog frustrerender hoe vaak de worstelaars op de grond liggen, terwijl je niets anders kunt doen dan lijdzaam toekijken hoe de tegenstander je helemaal de pijp uit slaat. Ik snap dat een game graag op de sport wil lijken, maar er moet ook een vorm van entertainment zijn die bij de game past en naar mijn mening hoort dertig seconden hulpeloos op de grond liggen daar niet bij.

Ik denk dat mensen die van WWE houden enorm blij zullen zijn met de game. Er zijn heel veel manieren om te spelen. Je kunt één tegen één spelen of in een team van twee personen. Je kunt met mannelijke en vrouwelijke worstelaars de strijd aangaan. Een leuke nieuwe toevoeging aan deze game is de mogelijkheid dat je mannen tegen vrouwen kan laten worstelen. Zeker fans van WWE zullen genieten van een potje Rhea Ripley tegen Roman Reigns. Mensen die niets met WWE hebben, zullen hier niet al te veel plezier uit kunnen halen.

Daarbij komt ook dat deze game erg te lijden heeft onder het lot van veel sportgames. Jaarlijks komen er nieuwe delen van deze games uit en de grafische verbeteringen lopen altijd achter. Het kost veel tijd om dit te doen en die tijd is er niet. WWE 2K26 loopt dan ook flink achter met graphics bij de tijd waarin we leven. Vuur kan eruitzien als simpele bewegende objecten en de personages hebben evenveel details als een G.I. Joe action figure. Het komt daarmee allemaal zeer ongeloofwaardig over.

Het is een nieuw jaar met nieuwe kansen voor deze game. Zo zijn er een aantal nieuwe modes die eerder niet te spelen waren in eerdere edities of die flink veranderd zijn. De Showcase dit jaar is rond de carrière van CM Punk. Je volgt zijn verhaal en vecht zijn vetes uit. Dit doe je door wedstrijden te worstelen met deze kast van een kerel.

In de Universe Mode is de WWE Draft toegevoegd. Het is vrij bijzonder wat je hier kunt doen en ik denk dat het een goed idee is als meer sportgames hier een voorbeeld aan gaan nemen. Je kunt een volledig eigen WWE event maken. Daarbij kun je enorm veel toepassen om ervoor te zorgen dat het een toernooi wordt dat helemaal naar jouw wensen is gemaakt. Je kunt kiezen wie er meedoen, welke worstelaars kampioenen zijn, de zogenoemde Draft en hoe alles eruit komt te zien. Universe Mode gaat erg diep en is toch toegankelijk, waardoor ik redelijk snel alles had geconfigureerd en kon gaan knokken. Ik vond het leren configureren van de Universe Mode leuker om te doen dan de wedstrijden zelf.

De MyGM-mode is behoorlijk uitgebreid. In deze mode speel je als General Manager en is het de bedoeling dat jouw team worstelaars in het gareel worden gehouden. De klassieke managers zijn gewoon weer van de partij, maar nu zijn er ook Shawn Michaels, Stacy Keebler, Bobby Heenan en Anonymous. De laatste is een onbekende man met een soort zilveren zak over zijn hoofd. Verder kun je de uitdaging verhogen met de Immortal-moeilijkheidsgraad, zijn er seizoenen van vijftig weken en zijn er meer zogenaamde tradable power cards. Persoonlijk vond ik deze mode erg vervelend. Ik wil best wel graag potjes spelen, maar vind omgaan met een budget in sportgames altijd erg vervelend. Dit heeft er vooral mee te maken dat ik nooit helemaal weet wanneer ik te veel geld ergens voor uitgeef en wanneer niet.

Voor mensen die houden van overdreven actie is er The Island. In deze verhaalgedreven mode neem je deel aan een van de drie facties: de Order of Anarchy, Shadows en Tradition. Ik vond het persoonlijk een erg verwarrend onderdeel van de game, omdat je in één keer een hele berg menu’s in je gezicht gegooid krijgt waar je vervolgens doorheen zal moeten navigeren. Ook vond ik de cutscenes wat aan de lange kant.

Het meest indrukwekkende aan deze game is dat je uit meer dan vierhonderd worstelaars kunt kiezen, wat een enorm aantal is. Ik moet toegeven dat heel veel van deze worstelaars op elkaar lijken, maar dan in een ander kostuum en een andere haarstijl. Toch blijft het een hele prestatie. Een ander bijzonder aspect is dat je voor iedere worstelaar kunt kiezen hoe het publiek op de atleet reageert en dat je de stats en moves kunt aanpassen. Van de bekendste worstelaars kun je diverse generaties kiezen. Zo is het mogelijk om te spelen met The Rock als hij nog een jonge telg is, maar er is ook een versie waarbij hij de wereldberoemde Hollywoodster is.

De worstelaars zijn voor een groot deel door de game heen gratis vrij te spelen door verder te komen in de diverse modi, maar wanneer je zin hebt om snel vooruitgang te boeken, kun je kiezen om DLC te kopen. Dan speel je ook een flink aantal spelers vrij. Ook is er een Ringside Pass met een Free Track, waar je redelijke beloningen voor krijgt, maar niet echt heel bijzondere dingen. Wil je de beste items, dan betaal je de Premium Track. Persoonlijk hou ik er niet zo heel erg van dat ik extra worstelaars kan ‘verdienen’ met een season pass, terwijl ik minimaal € 70,- voor een game heb betaald. Daar komt nog bij dat er ook nog eens vanaf de eerste dag betaalde DLC is met nog meer worstelaars.

Dat is ook wat mij het meeste bijblijft over deze game. De game lijkt net iets te veel gericht op het verdienen van geld aan de WWE-fan. Iedere keer als ik de game start, krijg ik als openingsscherm een reclame met de boodschap dat ik nog meer gave items kan kopen, wat ik als opdringerig ervaar. Ik weet dat dit normaal is met de jaarlijks terugkerende sportgames, maar vind het niet netjes en hoop dat uitgevers hier in de toekomst mee stoppen.

Voor mij is het wel duidelijk. De magie die ik voelde toen ik jong was op de Nintendo 64 heb ik niet echt meer gevoeld. Deze game is overduidelijk voor mensen die ieder jaar het nieuwe deel van WWE 2K kopen. Dit zorgt er zeker voor dat het extra lelijk aanvoelt dat voor mijn gevoel deze groep mensen erg wordt uitgebuit. Ieder jaar weer moeten ze de constante cashgrab doorstaan, omdat ze zoveel van een game houden dat ze het ervoor overhebben. Ik weet dat dit steeds normaler wordt in de game-industrie, maar het maakt mij best verdrietig.

WWE-fans zullen geen miskoop maken voor deze game, maar je moet daarvoor wel door een muur van reclame heen om nog meer te kopen. De hoeveelheid worstelaars waar je uit kan kiezen is zeer indrukwekkend en ook het aantal modi is groot. Het is heel jammer dat ze iedere keer weer kijken door de ieder jaar steeds meer achterlopende graphics, die overduidelijk toe zijn aan een flinke update, die dit jaar in ieder geval niet is geweest. Ben jij geen fan van WWE? Dan kun je deze game beter overslaan.