X-Men Origins: Wolverine

De X-Men-trilogie is zo goed als afgesloten, maar dat betekent niet dat het daarmee ophoudt voor onze mutanten uit het alom bekende Marvel-universum. Een perfect en recent voorbeeld hiervan is Logan, beter bekend als de ‘Wolverine’. Nog niet zo lang geleden verscheen er een film op het witte doek, gebaseerd op de fictieve superheld. Ook daar is weer een videospel op grondgevestigd, te weten X-Men Origins: Wolverine voor de Xbox 360, PlayStation 3 en PC.

De game vertelt net als de film het totale levensverhaal van Wolverine. Het ontstaan van zijn superkrachten, het vechten tijdens de grote wereldoorlogen, de dood van zijn vrouw en ga zo maar door. Jammerlijk is dat deze gebeurtenissen door elkaar worden verteld, waardoor het volgen ervan zeer bemoeilijkt wordt, vooral als je de films niet hebt gezien. Daarbij bevat het spel saaie dialogen en door de afwezigheid van plotwendingen weet het nooit te boeien. X-Men Origins: Wolverine moet het dan ook voornamelijk hebben van de hersenloze doch brute gameplay.

Qua gameplay heeft het dan ook veel weg van de God of War-serie van Sony, maar wat bloederigheid betreft legt onze Wolverine de lat nog hoger. Met behulp van de meest wrede combinaties weet de superheld gigantische bloedspetters op het scherm te toveren. Eén van de vele aanleidingen van al dat spektakel is het innovatieve Lunge-systeem, waarbij Wolverine een meters verre sprong richting een vijand maakt. Vervolgens grijpt hij de vijand bij zijn klauwen waarmee hij dan met plezier ledenmaten alle kanten op laat vliegen.

Verder kan Wolverine efficiënt gebruik maken van de omgeving, zoals vijanden vastpakken en ophangen aan een spies. Of je grijpt een vijand en je gooit hem in een cementbak, je kunt het zo gek niet bedenken of het zit in het geweldige vechtsysteem verwerkt. Om ervoor te zorgen dat dit systeem niet al te snel gaat vervelen, heeft de ontwikkelaar een interessante twist in de gameplay verwerkt. Zo ontvang je bij elke moord XP-punten die je aan de attributen van Wolverine kunt spenderen, zoals zijn gezondheid of kracht. Ook kun je nieuwe aanvallen leren en zelfs upgraden. Daarnaast vallen er exclusieve dingen te verzamelen die het hoofdpersonage sterker maken. Zoals je leest zal geen enkele speler met dezelfde Wolverine spelen en daar verdient het Amerikaanse Raven Software zeker een pluim voor.

Wat ook redelijk vernieuwend is in X-Men Origins: Wolverine, is het regeneratiesysteem. Vanzelfsprekend is onze mutant niet helemaal onkwetsbaar. Zowel zwakke als sterke vijanden kunnen het hem behoorlijk zuur maken. Dit is niet enkel te zien aan de gezondheidsmeter in de linkerbovenhoek, maar ook aan de schaafwonden en kogelgaten op Logan’s lichaam. Het revolutionaire aan dit systeem is de manier waarop hij herstelt. Zo zie je complete botten wegvagen als sneeuw voor de zon en worden de gaten in zijn lichaam langzaam dichtgemaakt.

Ondanks al deze leuke taferelen valt te zeggen dat X-Men Origins: Wolverine na verloop van tijd tóch in herhaling valt. Dit is niet geheel te wijten aan de manier van spelen, maar aan het aanbod van omgevingen. Zo keer je wel erg vaak terug naar de jungle en kom je meermaals oog in oog te staan met dezelfde saaie eindbazen. Echter mag gezegd worden dat zowel de omgevingen als de eindbazen er piekfijn uitzien. Sterker nog, de game stijgt op grafisch gebied boven de meeste recent verschenen games uit. Voornamelijk de jungle is door zijn lichteffecten een lust voor het oog. Dat we hier en daar nog wat kartelrandjes en slechte textures treffen, kunnen we nog wel door de vingers zien. Daarnaast wordt ook ons oor verwend, aangezien de bombastische soundtrack uit de film ook hier vertegenwoordigd is.

Conclusie

Raven Software’s X-Men Origins: Wolverine is een klasse licentieproduct geworden en dat is te merken aan veel dingen. Mede dankzij het brute vechtsysteem en het revolutionaire regeneratiesysteem weet het zich immers te onderscheiden van de meeste hack ’n slash-games. Ben je echter op zoek naar een grensverleggend actiespel, dan sla je met X-Men Origins: Wolverine toch de plank mis door het gebrek aan een goede verhaallijn en gevarieerde omgevingen en vijanden.