XCOM: Chimera Squad

Het gebeurt de laatste jaren sporadisch: een uitgever die uit het niets een game onthult. Zelden was ik heel enthousiast over een van deze titels. Op 14 april 2020 werd een nieuw deel aangekondigd in de XCOM-serie: Chimera Squad. Geen vervolg volgens het boekje, maar eerder een spin-off met een andere vormgeving, een paars logo in plaats van blauw  en een iets andere focus. Een kleine twee weken later kon de game door iedereen gespeeld worden voor een haast lachwekkend laag bedrag. Nu rijst de vraag: “Is XCOM: Chimera Squad het proberen waard?” of blijkt het toch een ongewenst cadeautje te zijn voor de 25ste verjaardag van de serie?
 

Vrede

De oorlogen die gewoed hebben tussen mens en alien. zijn beslecht. Na de gebeurtenissen in XCOM 2 en de War of the Chosen DLC is er wereldwijd een beheersbare vrede ontstaan. Mens en alien leven samen en dit gaat op enkele omstandigheden na goed. Dit neemt niet weg dat er kleine brandhaarden ontstaan binnen de samenleving. Facties met andere doeleinden proberen de veilige tijd te kapen om een eigen agenda na te streven. Na een vervelende gebeurtenis in City 31 staat deze veiligheid, die met zoveel bloed, zweet en tranen verworven is, volledig op knappen. De stad heeft versterking nodig van een multiraciale eenheid: de Chimera Squad.

Onrust

Na de tutorial-missie die als katalysator van de stijgende onrust dient, staar je naar een plattegrond van de stad. Deze is opgedeeld in verschillende districten. Per district wordt er aangegeven hoeveel onrust er kan ontstaan voor dit effect gaat hebben op de stad in zijn geheel. Aan de speler de taak om de onrust per district binnen de perken te houden, de brandhaarden op te sporen en de leiders hiervan te elimineren. Klinkt bekend? Dat kan goed kloppen. De mechaniek is versimpeld overgenomen van de eerdere XCOM-delen.  Je hebt op de strategische kaart helaas ten opzichte van deze eerdere delen niet veel mogelijkheden. Het is enkel mogelijk een aantal posten op te stellen in de diverse districten om zo enigszins invloed uit te oefenen op inkomsten en het beperken van de wanorde. Erg jammer, aangezien deze strategische kaart in eerdere delen soms erg nauwkeurig bekeken moest worden.

Ook de rest van de mogelijkheden tussen de missies door zijn uitgekleed. Er hoeft geen uitvalsbasis opgebouwd te worden want alle noodzakelijke afdelingen staan vanaf het eerste moment paraat. Ook is er gekort op de personages intern, waardoor het menselijke aspect van je uitvalsbasis verwaterd. Tot slot zijn de te maken keuzes en beslissingen veel minder spannend. Het wetenschappelijk onderzoek is versimpeld tot het aflopen van een onzichtbare techtree waarbij tijd als enige grondstof dient. De hele strategische langetermijnsplanning van eerdere delen valt praktisch in het water. Ja, je kunt squadleden toewijzen aan de diverse afdelingen om de effectiviteit te vergroten maar ook dit zijn niet de plekken waar zwetend keuzes gemaakt moeten worden.
 

Geweld

Gelukkig biedt de serie al vanaf het eerste deel een combinatie van strategie en tactiek aan. Het overgrote deel van de games bestaat uit de turn-based gevechten met je team van aanpasbare soldaten. Dit is niet weg, of eigenlijk: dit is grotendeels intact gebleven. Het afwegen van kansen en risico’s voor de trekker wordt overgehaald is hetgeen wat deze serie voor mij zo intens genietbaar maakt. In de eerste uren van deze game is dat ook volledig terug. Wel met enige aanpassingen waar ik wisselend enthousiast over ben.

Weg zijn de grote kaarten waar het gevaar soms enige tijd onontdekt kon blijven. In Chimera Squad zijn de maps kleine compacte gebieden waar vanaf het moment van binnenvallen helder is wie de vijand is, waar deze zich bevindt en wanneer deze jou aanvalt. Ook verlies je geen teamleden meer, maar werk je met een vastgesteld rooster (waar je af en toe iemand aan toe kan voegen uit een selectie van drie) en betekent de dood van een van je teamleden onherroepelijk dat je de missie opnieuw dient te starten. Hiermee verloochent Chimera Squad het belangrijkste aspect van de hoofddelen en wordt nogmaals duidelijk gemaakt dat deze game zich als een apart project toont. Een proeftuin voor nieuwe concepten.

In dit deel begint elke confrontatie (waarvan er vaak meerdere in een missie zitten) met een ‘breach’. Je stelt je teamleden op bij strategische punten die aangewezen zijn en je een bijkomend voordeel of nadeel geven. Op het moment dat dit gedaan is, wordt de locatie waar de vijand zich bevindt binnengevallen. Al jouw teamleden krijgen in een slowmotion-sequentie de mogelijkheid om alvast een aanval uit te voeren. Hierbij is het overzicht beperkt, je valt immers een locatie binnen en moet direct handelen. Hierna kan je een tegenaanval verwachten, deze vindt dan weer versneld plaats aangezien dit overeenkomt met de impulsieve acties die je in het echt ook van een tegenstander kan verwachten. Is deze fase afgerond, dan volgt de combat met eveneens een nieuw aspect. Waar voorheen beide teams (goodies en baddies) elkaar afwisselden, krijgen de units van beide helften nu ieder een afzonderlijke plek in de beurtvolgorde.

Strijd

Beide elementen haken goed op elkaar in en werken erg lekker. De eerste uren van de game overwint de gameplay van deze elementen zeker de aderlatingen die er op het strategisch vlak gedaan zijn. De combat is sneller, meer actiegericht en voelt met de unieke vastgestelde personages en bijbehorende vaardigheden heel nieuw aan. Vanaf het begin af aan heb je zowel mens als alien in je team en dit biedt volledig nieuwe tactieken en symbiotische mogelijkheden. Alleen blijft er door de beperkte keus in teamleden na verloop van tijd niks anders over dan deze krachtige mogelijkheden keer op keer opnieuw in te zetten. Hiermee verliest de game gaandeweg iets van zijn glans. Hierbij wil ik aantekenen dat dit wellicht erger klinkt dan het is. De ervaring blijft de moeite meer dan waard.

Helaas moet er nog iets van het hart voor ik mijn eindoordeel kan vellen. Het verhaal heeft heel weinig om het lijf en de wijze waarop dit verhaal wordt gebracht is niet sterk. Tijdens mijn uren met deze game heb ik nergens een band gevoeld met de volledig uitgeschreven karakters. Cutscenes gebruikten een andere artstyle dan terwijl ik ze zelf onder de knoppen had, de stemmen zijn met weinig inlevingsvermogen ingesproken en het verhaal blijft teveel hangen in clichés en moralistisch gestamel. Ook bestaat er de kans dat je vrij snel in het verhaal een verkeerde keus maakt waardoor je, net als ik, aanloopt tegen een haast onmogelijke missie. 

Conclusie

XCOM: Chimera Squad moet het hebben van gameplay en lijkt bovenal een proeftuin te zijn om de breachmechanic en het beurtelings verplaatsen van pionnen uit te proberen. Dit is verdraaid leuk en ik kan oprecht niet wachten hoe dit uitpakt in een volwaardige XCOM-game. De game is hiermee een uitstekend tussendoortje geworden voor zowel de XCOM-fanaat als nieuwkomer. De grote vraag is hoelang deze nog door mij gespeeld blijft worden als XCOM 2 zijn rentree maakt op de Switch. Chimera Squad is een krachtige dorstlesser maar biedt weinig extra energie om maanden op te teren.