1. Ride To Hell: Retribution
De kans dat je nog nooit hebt gehoord van Ride To Hell, is best wel groot. Deze PlayStation 3-titel trok weinig bekijks en zij die er wel over spraken, deden dat vooral spottend. Zo ook ik in mijn review. Ride to Hell was echter geen game waar we een key voor hadden gekregen. Ik kwam het bij toeval op launch day tegen bij de lokale gameboer en besloot het op basis van de cover art en omschrijving te kopen. Leren jassen en motors vond ik destijds echt dé shit.
Ride to Hell was eveneens dé shit, maar helaas niet op de leuke manier. De motor bestuurde alsof je gezopen had, combat sloeg nergens op en de game had er awkward seksscènes in gepropt, waarbij de karakters volledig gekleed waren. Er was echt niets positiefs over de game te zeggen, behalve hetgeen dat mij in eerste instantie aantrok: stoere dudes op een motor met leren jassen. Je moet dus ook een game niet op zijn kaft beoordelen.
2. New Pokémon Snap
Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat Pokémon Snap een van mijn favoriete games is. Het zal allicht een stukje jeugdsentiment zijn, maar zelfs toen ik het enkele jaren geleden herspeelde, was diens charme voor mij overduidelijk. Aan iedereen die het wilde horen, liet ik daarom weten dat ik een vervolg wilde en ik was dan ook dolgelukkig toen die werd aangekondigd. Maar toen ik het daadwerkelijk ging spelen…
Mijn probleem met New Pokémon Snap is dat het bloated voelde. Te veel vulling om de levensduur op te rekken, waardoor de verwondering plaatsmaakte voor verveling. Het was desondanks geen slécht spel, maar de magie van het origineel was in geen velden of wegen te bekennen. En dat was teleurstellend.
3. Backfirewall_
Toen ik Backfirewall_ voor het eerst mocht spelen op gamescom, was ik best wel gecharmeerd van het idee dat je door een smartphone rent om te zien hoe digitale processen fysiek vorm zijn gegeven. Ik mocht toen slechts een kwartier met het spel aan de slag, maar dat kwartier was voldoende om mijn interesse te wekken.
Toen de uiteindelijke game kwam, bleken die vijftien minuten inderdaad representatief te zijn voor het volledige spel, maar dan wel in de zin dat het eigenlijk nooit meer werd dan dat. Het begin van het spel gaf je qua humor en gameplay het toppunt van wat je ging beleven en daardoor voelde de rest van de ervaring op den duur nogal hol aan.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie