Blood: Refreshed Supply

Blood is een klassieke shooter die werd gemaakt door Monolith Studios. Later zouden zij vooral bekend worden door F.E.A.R, maar die zou nog wat jaartjes op zich laten wachten. Blood kwam uit in 1997 en was, zoals altijd met shooters in die tijd, een shareware game. Je kreeg het eerste deel van de game gratis, maar om verder te gaan moest de game worden gekocht. 

Een remaster van een remaster?

De game was een redelijk succes en werd door de jaren heen steeds vaker een klassieker genoemd. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat in 2019 door Nightdive Studios een remaster werd gemaakt onder de titel Blood: Fresh Supply. Deze versie kon draaien op de PC op hoge resolutie en had wat extra verbeteringen om de game beter speelbaar te maken. 

Nu is er Blood: Refreshed Supply. Het is dezelfde game, maar met wat extra features, waarvan het belangrijkste is dat hij op de console uitgekomen is. Er is wel een nadeel, dat deze versie hele stukken duurder is dan de eerste remaster, terwijl het aanvoelt alsof de wijzigingen voor de PC minimaal zijn. 

Dat laatste is overigens niet helemaal waar. De game is volledig omgezet in de door Nightdive Studios ontwikkelde KEX engine, waarbij grafische verbeteringen mogelijk zijn die zonder deze engine heel moeilijk zijn om in te bouwen. Verder zijn er diverse hoofdstukken aan de game toegevoegd die er eerder niet waren. Er is heel wat werk verzet om deze versie van de game mogelijk te maken.

Een 'verhaal' over wraak

Wie de game ooit heeft gespeeld, zal het misschien verbazen, maar deze vrij heftige shooter heeft een verhaal. Jij speelt in de game als Caleb. Ooit was dit vrij gewelddadige individu een grote commandant van een cult die de demon Tchernobog vereert.

Caleb stapt in het liefdesbootje met een vrouw met de naam Ophelia Price, om vervolgens een heel andere god te gaan vereren. Tchernobog is hier niet zo blij mee en besluit om alle hoge leden in deze nieuwe cult af te maken, waaronder de geliefde Ophelia.

Hier begint een verhaal van wraak, maar vooral van absoluut keihard geweld. Overigens is het verhaal verder flinterdun. Je merkt voor het grootste deel van de game niet dat er überhaupt iets van een verhaal is, wat heel normaal was voor die tijd. Je gaat van level naar level, verslaat een eindbaas en dat was het. 

Wat je wel merkt is dat er een bepaalde continuering is tussen de levels. Zo begin je in een graf en loop je naar een treinstation. De volgende map is een trein die je laat ontploffen en in het level dat daarop volgt, ga je verder op de plek waar de trein crasht. Dat klinkt raar, maar dat was in de jaren 90 voor een shooter al heel wat. In de meeste games van die tijd speelde je simpelweg een bundeltje levels en dat was het.