Criminal Border: Life Sentence

Mijn adoratie voor de Criminal Border-serie heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Het eerste deel is in mijn optiek een fantastische visual novel en hoewel deel twee vooral veel opbouw was, kwam het derde deel binnen als een mokerhamer die me deed smachten naar het laatste deel. Nu die er is, voel ik hele andere dingen.

Voor de duidelijkheid

Gezien Criminal Border: Life Sentence een direct vervolg is op de vorige drie games, ga ik er dan ook vanuit dat je die gespeeld hebt en ik dus niets hoef te vertellen over de geweldige soundtrack, prachtige artstyle of het duistere verhaal. Klopt dat voor jou niet, sluit dan nu deze review, want ik kan de game letterlijk niet bespreken zonder belangrijke gebeurtenissen daaruit aan te halen. Duidelijk? Mooi, dan gaan we verder.

Zoals je al kon raden, is het na Hina, Kotoko en Meryl nu Rin die centraal staat. Na de moord op Hina en de wraak van Ikki en Tatsu, besluit ze dat ze niet langer achter de schermen kan blijven werken. In plaats daarvan neemt ze een actieve rol in hun club en probeert ze de woede van de heren in goede banen te leiden nu ze niets liever willen dan iedereen uitroeien die enige betrokkenheid bij Hina’s dood had. Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan nu het speelveld complexer is dan ooit. De Syndicate doet nu openlijk zaken met de Umon-Kai en beide zijn gigantische spelers in de onderwereld waar ons groepje omheen moet werken om het hoofd boven water te houden. Tegelijkertijd zijn ze de doelen voor hun wraak.

Oof

Met deze opzet maakte ik me op voor meer mind games met meer spelers dan ooit tevoren, zoals we zagen in de eerste confrontatie tussen Ikki en de baas van de Umon-Kai of het eind van 3rd Offence. Niet dat ze daar zonder kleerscheuren vanaf zouden komen, gezien de toon van de serie en de flash forward waar de game traditiegetrouw mee opende, maar het beloofde een interessant stukje interactieve literatuur te worden. Helaas werd die belofte niet waargemaakt.

In alle eerlijkheid begrijp ik niet waar het mis is gegaan bij deze titel. Het spel bouwt van alles op, met Ikki die zijn rol als leider steeds meer omarmt, maar uit het niets gaat het in de tiende versnelling om op het al net zo abrupte einde af te stevenen. Dat vond ik jammer, maar gezien waar dat einde naartoe werkte, kon ik het nog zien als passend binnen hoe dit vertelsel zich tot nu toe gepresenteerd had. Tragedies eindigen immers vaak veel eerder dan je verwacht. Toen kwam echter dat einde en ik kan niets anders zeggen dan dat ik me bedrogen voel en nu ben veroordeeld tot een life sentence waarin ik me afvraag ‘’wat als?’’.

Oh ja

Ik was het bijna vergeten, maar we moeten het natuurlijk ook nog hebben over ‘’die’’ scènes. Rin was de eerste die we zagen onder invloed van Rave en ook zij moet nu aan de daad geloven. Maar zelfs dat was allemaal vrij mild als je kijkt naar wat we tot nu toe zagen, zelfs als het relatief gezien meer is dan anders. Ik zal niet in details treden, maar verwacht in ieder geval geen pillow talk erna.

Conclusie:

Voor hoe geweldig Criminal Border als serie ook was, zo teleurstellend is deze afsluiter ervan. Het verhaal voelt afgeraffeld, eindigt immens teleurstellend en zelfs de H-scènes deden me maar weinig. Als je wil weten hoe dit verhaal eindigt, is het kopen een inkoppertje, maar doe jezelf een plezier en doe het in een sale.