De common route van de eerste Primal Hearts was zonder twijfel een van diens sterkere kanten dankzij een gelaagde hoofdpersoon, boeiende heldinnen en een immens sterke cast aan side characters. Marmalade heeft die reacties gehoord en probeert dat kunstje nu nog eens dunnetjes over te doen, hetgeen je vrij letterlijk mag nemen.
Verbetering of kopie?
Daichi Kozuka is het jongere broertje van Michi uit de eerste game en daarmee mogen fans die hoopten dat ze haar alsnog zouden mogen palen direct die hoop laten varen. Hoewel ze zeker trekjes heeft van een brocon, is dit niet romantisch bedoeld, meer moederlijk. Ze wil niets liever dan haar kleintje broertje aan een leuke meid koppelen en stuurde hem daarom drie jaar geleden naar een afgelegen bergdorpje om hem te trainen in vechtkunst toen hij dreigde een shut-in otaku te worden.
Mochten aspecten je hiervan bekend voorkomen, dan heb je de eerste Primal Hearts klaarblijkelijk al gespeeld. Maar zelfs al heb je dat niet en heb je enkel mijn review gelezen, dan zou je al snel een gevoel van déjà vu ervaren. Daichi wordt namelijk een student van Ainoshima Academy, waar hij de deadlock tussen twee partijen breekt die de school draaiende zouden moeten worden. Ditmaal zijn het, in het begin, niet de studentenraden Gekka en Tendo, maar studenten die hen voor hun agenda misbruiken en nu hun ogen op Daichi richten. Hij is namelijk de 777ste student en daarmee de tweede Triple Seven. Maar hij is niet van plan klakkeloos een kant te kiezen.
Wink wink, nudge nudge
Deze knipoog naar terugkerende spelers is niet beperkt tot Kozuka en de common route. De character routes volgen hetzelfde thema. Kijkend naar de heldinnen is er het verlegen, in de friendzone hangende Tendo-lid Tateha, welke lijkt op een variatie van Yuzuki in plaats van een nieuw karakter. Ze werkt zelfs op dezelfde plek, heeft dezelfde unieke gezichtsanimatie en volgt in grote lijnen dezelfde story beats. Neem dat echter niet van mij aan. De eigenaar van Rapunzel, de werkplek van beide dames, zegt het zelfs in wat ik enkel kan zien als een mislukte poging om grappig te zijn. Ik zei het al toen ik afgelopen jaar The Edge of Allegoria recenseerde, maar erkennen dat je iets doet, maakt het niet minder kwalijk.
Een karakter dat deels in dezelfde valkuil tuimelt, is Mashiro. Zij is de vicepresident van Gekka en lijkt sprekend op Kana van de eerste game. Ze is elegant, maar kan tegelijkertijd enorm meegesleept worden in haar emoties als het gaat om iemand die haar dierbaar is. Dat kan haar liefdesinteresse zijn, maar ook een kleiner meisje dat technisch gezien boven haar staat en waar ze zich over ontfermt. En net als bij Tateha, steelt ze haar gezichtsuitdrukkingen bij haar inspiratie.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie