De Sky arc van deze franchise, speelt zich af in het koninkrijk van Liberl. Deze kleine natie heeft zich staande weten te houden in deze door oorlogen getekende wereld door twee dingen: diens vooruitstrevende Orbal-technologie en diens getalenteerde Bracers. Bracers zijn een soort hulpkrachten die doen denken aan politie, welke helpen met zaken als het vinden van vermiste personen, het verdelgen van monsters, het begeleiden van personen en meer. Met name de sterkste van hun worden zelfs gevraagd om de grens over te steken en te helpen met incidenten wiens invloed verder strekt dan één natie.
Voorbeeld
Een van zulke Bracers is Cassius Bright, vader van Estelle Bright en geadopteerd vader van Joshua Bright. Allicht geïnspireerd door zijn voorbeeld, streven zij ernaar eveneens de titel van Bracer te mogen dragen. En wanneer onze game begint, is het de dag waarop zij hun Junior Bracer-examen mogen afleggen. Natuurlijk slagen ze hier met vlag en wimpel voor, daar er anders geen game zou zijn.
Normaliter blijft een Junior Bracer gedurende een periode in hun eigen omgeving zitten om opdrachten te voltooien en de klappen van de zweep te leren. Naarmate ze meer missies voltooien, krijgen ze meer aanzien en kan de lokale Bracer Guild besluiten een aanbeveling tot Senior Bracer af te geven. Ons duo krijgt die nadat ze een incident van relatief groot belang weten op te lossen, maar krijgen daarmee niet de titel. Daarvoor zijn aanbevelingen nodig van alle vijf de Guilds uit de verschillende regio’s. Met de eerste op zak, besluiten ze dat dit hun volgende doel wordt.
Voorspelbaar
Met vijf hoofdstukken in de game en vijf regio’s in Liberl, volgt Trails in the Sky een vrij voorspelbare format. Estelle en Joshua trekken naar een regio, leren er mensen kennen, doen werk voor de Guild en worden daarbij meegetrokken in een groter conflict die ze een aanbeveling oplevert. Toch had ik geen enkel moment het gevoel dat dit afbreuk deed aan de ervaring. Er is een rode draad die dit alles met elkaar verbindt en de mysteries die hierbij horen ontrafelen, is net zo belangrijk als de incidenten zelf. Ook hier is enige mate van voorspelbaarheid van toepassing, met name richting het eind van het spel, maar de cast is dermate groot en gevarieerd dat het dit ruimschoots compenseert, juist doordat je constant van locatie wisselt. Vooral Estelle, welke ik in het begin niet uit kon staan als hoofdpersoon, wist me overstag te halen door de groei die ze door de game heen liet zien. En dat kan je natuurlijk niet zonder gebreken.
Niet dat het verhaal zonder zijn minpunten is overigens. Het meest interessante mysterie van het spel wordt middels een loredump in de epiloog ontrafelt, wat voelde als een nogal makkelijke manier om dit te doen. Natuurlijk is dit gedaan als een opzet voor het volgende deel in deze trilogie, getuige het feit dat een teaser van het vervolg middels een cutscene volgt, maar ik had graag gezien dat het in ieder geval deels in de main story aan bod was gekomen. Met 65 uur op de teller bij de credits, inclusief alle sidequests, was daar immers genoeg tijd voor. Al moet ik ook toegeven dat het in de huidige vorm effectief was. Ik wil dat volgende deel nú hebben.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie